Το «αντίο» της Νέρι

Είναι μακράν η κορυφαία Ελληνίδα κολυμβήτρια όλων των εποχών. Τα επιτεύγματά της, άλλωστε, μιλούν από μόνα τους. Είναι η μοναδική Ελληνίδα που έχει καταφέρει να ανεβεί σε βάθρο Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Γυναικών και μάλιστα δύο φορές. Είναι κάτοχος τριών πανελλήνιων ρεκόρ σε 50άρα πισίνα και έχει αγωνιστεί σε δύο τελικούς Ολυμπιακών Αγώνων. Η Νέρι Νιαγκουάρα είναι ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει η γυναικεία κολύμβηση της Ελλάδας. Το πλήρωμα του χρόνου, όμως, ήρθε γι' αυτή τη σπουδαία αθλήτρια, που σε ηλικία μόλις 24 ετών αποφάσισε να πει το οριστικό «αντίο» στην ενεργό δράση.

Η Νέρι προβληματιζόταν εδώ και αρκετό καιρό σχετικά με το μέλλον της στην κολύμβηση. Αισθανόταν κουρασμένη και το είχε συζητήσει πολλές φορές και με τον προπονητή της όλα αυτά τα χρόνια, τον Βόικο Ράτσε. Άλλωστε, κολυμπούσε για σχεδόν μια δεκαετία σε υψηλό επίπεδο και για να έρθουν οι επιτυχίες της χρειάστηκε να δουλέψει πολύ σκληρά. Μετά το χάλκινο μετάλλιο που κατέκτησε στα 100 μ. ελεύθερο, τον Αύγουστο του 2006, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης, η Νέρι ζήτησε χρόνο για να ξεκουραστεί και να πάρει τις οριστικές αποφάσεις της. Στον ένα χρόνο και κάτι που μεσολάβησε από τότε το σκέφτηκε πολύ. Η πρόκληση της συμμετοχής σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων για δεύτερη συνεχή διοργάνωση ήταν μεγάλη. Η επιθυμία της, όμως, να αποχωριστεί τον εξαντλητικό ρυθμό προπόνησης και επιτέλους να χαλαρώσει φαίνεται πως ήταν μεγαλύτερη.

Εχοντας μείνει σχεδόν ένα χρόνο εκτός προπονήσεων, η Νέρι ξεκίνησε να κολυμπά ξανά τον Σεπτέμβριο, προκειμένου να μετάσχει στο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα της Ινδίας. Μια διοργάνωση που ήταν κάτι σαν «crash test». Αν όλα πήγαιναν καλά εκεί, τότε ήταν πολύ πιθανό να αποφάσιζε να τα δώσει όλα στους μήνες που απομένουν, ώστε να πιάσει το όριο πρόκρισης, να μετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου και να διακριθεί εκεί, όπως πολλοί ήλπιζαν ότι θα κάνει. Τα πράγματα, όμως, δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμενε η Νέρι. Η συμμετοχή της στους συγκεκριμένους αγώνες δεν τη βοήθησε ώστε να ξυπνήσει μέσα της και πάλι η δίψα για την κορυφή. Μετά την επιστροφή της από την Ινδία και αφού συζήτησε εκτενώς με τον Βόικο Ράτσε, η Νέρι πήρε τη μεγάλη απόφαση, που είναι σίγουρο πως κάνει φτωχότερη την ελληνική κολύμβηση.

Γεγονός είναι πως η Νέρι αισθανόταν κουρασμένη εδώ και χρόνια. Και ήδη είχε κάνει την υπέρβασή της, όταν μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μόντρεαλ το 2005 είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα σταματήσει να κολυμπά. Τότε ξεκουράστηκε για κάποιους μήνες και στη συνέχεια όχι μόνο επέστρεψε, αλλά κατάφερε να πάει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης και να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μ. ελεύθερο. Αυτή τη φορά, όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά για τη Νέρι. Η ίδια, άλλωστε, δεν θα συμβιβαζόταν απλώς με τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αν αποφάσιζε να συνεχίσει, ο στόχος της θα ήταν ο τελικός στο Πεκίνο και τίποτα λιγότερο. Γνώριζε πολύ καλά, όμως, ότι για να πετύχει αυτόν τον στόχο θα έπρεπε να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην προπόνηση τους επόμενους μήνες. Και πλέον ένιωθε πολύ κουρασμένη για να το κάνει.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Νέρι Νιαγκουάρα με την αποχώρησή της από τις πισίνες αφήνει ένα τεράστιο κενό, που πιθανότατα θα καλυφθεί δύσκολα. Οπως και να 'χει, την ευχαριστούμε για τις «μαγικές» στιγμές που χάρισε στην ελληνική κολύμβηση.

Το παλμαρέ της

Η Νέρι Νιαγκουάρα γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1983. Ξεκίνησε την καριέρα της στον Νηρέα Χαλανδρίου, στη συνέχεια πήρε μεταγραφή για τη Γλυφάδα, ακολούθησαν ο Παναθηναϊκός και η επιστροφή της στη Γλυφάδα. Εχει στην κατοχή της τα πανελλήνια ρεκόρ (50άρας πισίνας) στα 50 μ. ελεύθερο (25.27), στα 100 μ. ελεύθερο (54.48) και στα 50 μ. πεταλούδα (27.41). Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας αγωνίστηκε σε δύο τελικούς. Ηταν έκτη στα 100 μ. ελεύθερο και έβδομη στα 50 μ. ελεύθερο. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μ. ελεύθερο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Μαδρίτης το 2004 και επανέλαβε την επιτυχία της στη διοργάνωση του 2006, στη Βουδαπέστη. Ηταν πέμπτη με την ομάδα της σκυταλοδρομίας στα 4Χ100 μ. ελεύθερο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βερολίνου (2002). Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μόντρεαλ (2005) ήταν έβδομη στα 100 μ. ελεύθερο.

Πηγή: SportDay
Επιμέλεια: Σοφία Χαραλαμπίδου