«Ικανοποιημένος για όσα έχω πετύχει»

Ο Αλέξανδρος Νικολαϊδης κατάφερε να κατακτήσει δεύτερο συνεχόμενο αργυρό Ολυμπιακό μετάλλιο στο τάε κβον ντο στο Πεκίνο και μπήκε στο «πάνθεον» του αθλήματος. Ο Έλληνας πρωταθλητής έφτασε το απόγευμα της Τρίτης στην Αθήνα και το χαμόγελό του έδειξε την απόλυτη ικανοποίησή του για την επιτυχία του, στην κινεζική πρωτεύουσα. Ο ίδιος μίλησε στους δημοσιογράφους, που τον περίμεναν στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και ξεκαθάρισε πως έχει πετύχει, ήδη, πολλά στην καριέρα του.

«Είμαι ικανοποιημένος για τη διάρκειά μου, για την πορεία μου, για την κατάκτηση του δεύτερου διαδοχικού μεταλλίου. Είμαι ικανοποιημένος που βγήκαν οι προπονήσεις και ο ιδρώτας που έχω χύσει τόσο καιρό, αλλά δεν είμαι ικανοποιημένος για τη δεύτερη σερί ήττα από Κορεάτη σε τελικό. Όλα τα άλλα είναι καλά και συνεχίζω», ήταν οι πρώτες δηλώσεις του Έλληνα Ολυμπιονίκη, που συμπλήρωσε, στη συνέχεια, πως: «Πάντα υπάρχει απογοήτευση, αλλά πάντα πρέπει να ‘φιλτράρεις’ τα συναισθήματά σου και να κερδίζεις, ακόμη και από τις ήττες. Πρέπει να κρατάς, όπως και να πετάς, ορισμένα πράγματα».

Για τις αποφάσεις του διαιτητή στον τελικό των +80 κιλών, τόνισε πως: «Είναι αποδεκτό ότι δεν ήταν σωστές. Προσωπικά, κρατάω την καλή εμφάνισή μου και πιστεύω ότι ήταν ένα μάθημα για τις επόμενες εμφανίσεις μου. Διαγράφω από το μυαλό μου τη διαιτησία, όπως και την έκβαση του αγώνα και κοιτάω μπροστά».

Δεν μπορούσε να μην αναφερθεί στην αγάπη και την υποστήριξη του κόσμου. «Ήταν φανερά ορισμένα πράγματα, που γίνονταν από πλευράς του διαιτητή. Ήταν γενική αίσθηση και, δεν είναι τυχαίο, ότι όλο το γήπεδο ήταν με το μέρος μου».

Το παράδειγμα των αδελφών Λόπεζ έφερε στο προσκήνιο την πιθανότητα να έχουμε στο Λονδίνο, το 2012, τη συμμετοχή και του μικρού αδελφού του Αλέξανδρου, του Ανέστη. «Αυτό το σενάριο είναι βγαλμένο από τα πιο τρελά μου όνειρα. Είναι, όμως, εφικτός στόχος και έχει βάση. Ο αδελφός μου πρέπει να καταλάβει, ότι πρέπει να δουλέψει πολύ και το έχει καταλάβει. Αν έχει την εξέλιξη που όλοι περιμένουμε, γιατί όχι, να μην είμαστε μαζί στο Λονδίνο, το 2012. Το μετάλλιο το αφιερώνω, φυσικά, στην οικογένειά μου και στα αμέτρητα χιλιόμετρα που έχει κάνει, για να είναι δίπλα μου. Όποιο μετάλλιο κι αν παίρνω, στην οικογένειά μου θα είναι αφιερωμένο».

Για την ιστορία με τον Ανχελ Μάτος, επισήμανε πως: «Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Όσο απογοητευμένος κι αν είσαι, δεν πρέπει να συμπεριφέρεσαι έτσι. Ήταν κάτι που έγινε για πρώτη φορά».

Για τη συγκομιδή των τεσσάρων μεταλλίων στο Πεκίνο, από πλευράς ελληνικής αποστολής, τόνισε πως: «Για να γίνει μία επιτυχία, χρειάζονται πολλοί και όχι ένας, όπως και για μία αποτυχία ευθύνονται πολλοί και όχι ένας. Δεν είμαι μέσα σε άλλα αθλήματα και ομοσπονδίες και δεν μπορώ να δω το κλίμα, αλλά πιστεύω ότι, για να έχουμε τη συγκομιδή που είχαμε στις προηγούμενες δύο Ολυμπιακές διοργανώσεις, θα πρέπει να "τρέξουν" περισσότεροι από ένας παράγοντες. Μη ξεχνάμε, πάντως, ότι το 2004 είχαμε κορύφωση, επειδή οι Αγώνες έγιναν στην Ελλάδα και, όπως ήταν αναμενόμενο, μετά "χαλάρωσαν" τα πράγματα. Η ‘κοιλιά’ ήταν αναμενόμενη και κανείς δεν είχε απαιτήσεις για 14 και περισσότερα μετάλλια. Ωστόσο, υπάρχουν νέα παιδιά, αξιόλογα, που μπορούν να συνεχίσουν τις επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού».

Τέλος, αναφέρθηκε στην προσπάθεια των συναθλητριών του, των Έλλης Μυστακίδου και Κυριακής Κούβαρη. «Και οι δύο αποκλείστηκαν από αξιόλογους αντιπάλους. Έχασαν την είσοδό τους στα ρεπεσάζ και ήταν άτυχες. Και εγώ, στον πρώτο αγώνα, δεν απέδωσα τα αναμενόμενα. Πάντα υπάρχει άγχος στην πρώτη αναμέτρηση. Αν περνούσαν την πρώτη αναμέτρηση, πιστεύω ότι θα ‘ανέβαζαν στροφές’ και θα πρωταγωνιστούσαν. Η Κική έχει όλα τα χρόνια μπροστά της και ελπίζω η Έλλη να συνεχίσει να αγωνίζεται και να προσφέρει κι άλλες συγκινήσεις».

Μετά από όλα αυτά, ο Νικολαϊδης αναχώρησε για τη Θεσσαλονίκη.

Επιμέλεια: Παναγιώτης Βλαχαδάμης