Πιστόλια, ναρκωτικά και το «Αmerican Dream»

Εδώ και μια 20ετία, στην Α1 μπάσκετ ανδρών έχουν έρθει περισσότεροι από 500 Αμερικανοί παίκτες. Πολλοί από αυτούς ήταν εντυπωσιακοί μέσα στο παρκέ. Κάποιοι πάλι, όχι και τόσο. Όλοι, όμως, είχαν μια ιστορία να σου διηγηθούν. Μια ιστορία η οποία περιείχε είτε όπλα, είτε ναρκωτικά, είτε βιασμούς. Πάντα, όμως, με κοινό παρονομαστή το μπάσκετ που όπως αποδεικνυόταν από την εξέλιξη των ιστοριών, η πορτοκαλί μπάλα ήταν αυτή που τους είχε σώσει. Τις περισσότερες φορές ,μάλιστα, την ίδια τους τη ζωή.

Μετά την απόφαση για το 3+3, οι Αμερικανοί που θα έρθουν στη χώρα μας τα επόμενα χρόνια θα είναι πολλοί περισσότεροι. Σε όλο τον κόσμο και ειδικότερα στο ΝΒΑ, οι «κακές» ιστορίες είναι αμέτρητες. Το να τις απαριθμήσουμε δεν θα βγάλει πουθενά. Εξάλλου είναι δεδομένο πως αν προσπαθήσουμε να θυμηθούμε όλες τις ιστορίες των Αμερικανών ή ακόμη και τις καλύτερες αυτών, θα αδικήσουμε ορισμένες και θα ξεχάσουμε ακόμη περισσότερες. Συνεπώς, αυτό που κρατάμε, είναι αυτό που υποστηρίζουν όλοι οι παίκτες ανεξαιρέτως. «Ναι, είχα μπλέξει μια εποχή, αλλά ευτυχώς το μπάσκετ μου έσωσε τη ζωή». Εντάξει, υπάρχουν πολλοί που ήταν αυτοκαταστροφικοί και ακόμα και όταν είχαν τα πάντα στα πόδια τους, έριξαν μια και τα «γκρέμισαν» όλα.

Αυτό, όμως, το οποίο πρέπει να κρατήσουμε είναι πως τα περισσότερα παιδιά που μεγαλώνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεγαλώνουν κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια συζήτηση με τον Κουιντέλ Γουντς, ο οποίος μου είχε πει πως «σε ηλικία έξι ετών, είχα ξυπνήσει τέσσερις φορές μέσα στη νύχτα γιατί έξω ακριβώς από το σπίτι μου, οι πυροβολισμοί “έπεφταν βροχή”». Το μπάσκετ και γενικότερα ο αθλητισμός είναι για τους περισσότερους νεαρούς των Ηνωμένων Πολιτειών διέξοδος. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα είναι η μοναδική διέξοδος. «Αναγκάστηκα να παίξω μπάσκετ για να σταματήσω να μπαινοβγαίνω στη φυλακή» είχε πει ο Τζερόντ Έιμπραμ, ο οποίος είχε έρθει να αγωνιστεί στη Δάφνη τη σεζόν 1997-1998.

«Όταν ξεκινάς να πας στο σχολείο και μέχρι να φτάσεις σε έχουν σταματήσει τρεις έμποροι ναρκωτικών και δύο έμποροι όπλων για να σου πουλήσουν την πραμάτεια τους, καταλαβαίνεις από πολύ μικρός σε τι κόσμο έρχεσαι και σε τι κοινωνία μεγαλώνεις. Οπότε έχεις δύο επιλογές. Ή να πεις το “ναι” και να γίνεις σαν και αυτούς ή να ασχοληθείς με τον αθλητισμό. Εγώ προτίμησα να κάνω το δεύτερο» μου είχε εξομολογηθεί ο Μπιλ Έντουαρτς.

To συμπέρασμα από όλα αυτά τα παραδείγματα, αλλά και άλλα τόσα που είναι αδύνατον να τα αναφέρουμε, μας δείχνουν ένα πράγμα. Η ζωή είναι δύσκολη. Ως άνθρωποι έχουμε την τάση να την κάνουμε δυσκολότερη. Ο αθλητισμός είναι μια διέξοδος και οι Αμερικανοί το έχουν καταλάβει πολύ καλά αυτό.

«Tα ναρκωτικά είναι ένα στοίχημα με το μυαλό σου» έλεγε ο Τζιμ Μόρισον. Πρέπει να έχεις μεγάλη δύναμη για να το κερδίσεις αυτό το στοίχημα. Και ο αθλητισμός φαίνεται πως είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος σε αυτή την προσπάθεια.