Όλοι στρουμφάκια είμαστε

«Τα στρουμφάκια» είναι, κατά τη γνώμη μου, η πιο επιτυχημένη σειρά κινουμένων σχεδίων που βγήκε ποτέ. Εκτιμώ πως όλοι μας, έστω και μια φορά στη ζωή μας έχουμε παρακολουθήσει ένα επεισόδιο. Εκτός από έξυπνους διαλόγους, πρωτότυπα σενάρια κλπ κλπ, το συγκεκριμένο «παιδικό» φαίνεται πως είναι μια…μπλε μικρογραφία της κοινωνίας μας.

Αν το καλοσκεφτούμε, όλοι στρουμφάκια είμαστε. Με τα μειονεκτήματα μας και τα πλεονεκτήματα επίσης. Το σημείο «επαφής», όμως, της κοινωνίας μας με το συγκεκριμένο «παιδικό», νομίζω πως είναι ο μπαμπά-στρουμφ. Όλοι έχουμε έναν πάνω από το κεφάλι μας. Είτε στο σπίτι μας, είτε στη δουλειάς μας, είτε ακόμη και στη σχέση μας. Πάντα έχουμε κάποιον να μας…πρήζει το κεφάλι. Να το παίζει ξερόλας και να θεωρεί πως μπορεί να έχει άποψη για τα πάντα.

«Είναι μακριά ακόμη μπαμπά-στρουμφ» έλεγαν ξανά και ξανά τα ταλαίπωρα τα στρουμφάκια όταν ο…μουσάτος τους πήγαινε βόλτα σε διάφορα μέρη. Και η απάντηση του ήταν πάντα η ίδια. «Όχι στρουμφάκια μου, φτάνουμε σε λίγο». Αυτό το «όχι φτάνουμε σε λίγο» ήταν τόσο υποκριτικό που φαινόταν πως ούτε ο ίδιος δεν το πίστευε αλλά δεν μπορούσε να κάνει και κάτι διαφορετικό. Τι να τους έλεγε δηλαδή; «Σκάστε και προχωρήστε, έχουμε πέντε ώρες δρόμο ακόμα». Ε!Ναι ρε μεγάλε, αυτό να τους έλεγε θα πει κάποιος και δίκιο θα έχει.

Ποιος, όμως, από όλους μας αντέχει την αλήθεια όταν αυτή «πονάει». Εδώ δεν την αντέχουμε όταν είναι ανώδυνη. Προσπαθούμε και φτιάχνουμε ιστορίες από το μυαλό μας για να προχωράμε στη ζωή μας. Είτε αληθινές είτε ψεύτικες, δεν έχει σημασία. Φτάνει να μας βολεύουν. Και τότε όλα είναι καλά.

Όπως και τα στρουμφάκια, τα οποία τα είχε φλομώσει στο «ψέμα» ο μπαμπά-στρουμφ, έτσι και οι περισσότεροι από εμάς ζούμε την καθημερινότητα μας έχοντας από πάνω μας κάποιον να μας λέει πως πάντα αυτό που κάνουμε είναι λάθος και αυτό που θεωρεί αυτός είναι το σωστό. Τουλάχιστον «Τα στρουμφάκια» έγιναν το πιο επιτυχημένο «παιδικό» της ιστορίας, εμείς;

Αντώνης Κατσίκης