Δίχως τίτλο

Περιφέροντας το μουσκεμένο μου κουφάρι στα έγκατα της γής,ανεβαίνω αμέριμνος τα σκαλιά του Mετρό στο σταθμό της Ομόνοιας με προορισμό την αποβάθρα του ΗΣΑΠ, κάνοντας περίτεχνες ενέργειες με το αγαπημένο μου κομπολόι και χαϊδεύοντας τη γενειάδα μου...

Δίπλα μου έχουν στιβαχθεί δεκάδες ανθρωπόμορφα όντα σε κάτι σκαλοπάτια που προχωράνε μόνα τους κι έχουν το ψευδώνυμο "κυλιόμενες κλίμακες" όπου όπως είχαν προφητεύσει και οι Μάγιας στη σελίδα 79 του περίφημου ημερολογίου τους θα φέρουν μεγάλη ευθύνη στην αύξηση της γυναικείας κυτταρίτιδας. Έφθασα στην αποβάθρα τη στιγμή που ο συρμός με κατεύθυνση τον Πειραιά είχε μόλις αποχωρήσει και μία εκ των σεκιούριτι του σταθμού που είχε να γευτεί τη χαρά του έρωτα από τότε που ζούσε ο Κούρκουλος και τη γευόταν μόνη της, απωθούσε τον κόσμο πίσω από την κίτρινη γραμμή.

Γράφει ο Μιχάλης Χαλαβαζής (φοιτητής στο Κέντρο Αθλητικού Ρεπορταζ)

Περπατούσα ανάμεσα από ανθρώπους-ζόμπι χωρισμένους σε δύο ομάδες, τους προς Πειραιά και τους προς Κηφισιά. Οι μεν στη δεξιά πλευρά και οι δε στην αριστερή, λες και αν έκαναν μεταβολή θα ήταν έτοιμοι για μάχη. Στο κέντρο σαν διαιτητές περιφερόντουσαν δυο τύποι υπό την επήρεια ηρωίνης-στα "καλά" τους ακόμα πριν το ρίξουν στη ντάγκλα-που μιλούσαν δυνατά, περπατούσαν ακανόνιστα πέρα δώθε και έφερναν σβούρες τα μπεγλέρια τους, όπως εγώ καλή ώρα. Δυο Αφρικανοί -δυο μέτρα παλικάρια- είχαν μοιραστεί μια ντουζίνα ομπρέλες απ' αυτές που έχουν μύτη στο πάνω μέρος για να τραβάνε τους κεραυνούς, προσπαθώντας να τις πουλήσουν ο ένας στους μεν και ο άλλος στους δε, ενώ την ίδια στιγμή ο υπεύθυνος του σταθμού άδειαζε δυο τασάκια γεμάτα αποτσίγαρα, εκ των οποίων το ένα κάπνιζε ακόμα, σε μια πλαστική σακούλα.

Το τρένο καθυστερούσε. Παρατήρησα μια φοβισμένη κυρία με βρεγμένο ροζ παλτό και μουσκεμένη ως τα γόνατα. Στεκόταν σε μια γωνιά με ένα βλέμμα και μια συμπεριφορά τόσο τρομαγμένη αλλά ταυτόχρονα κι ένα ενθουσιώδες χαμόγελο που δεν ταίριαζε στην υπόλοιπη εικόνα της. Μίλαγε μόνη της, ψιθύριζε στον εαυτό της κι όταν πέρασα από δίπλα της ένιωσα πως μαζεύτηκε τόσο σαν να προσπαθούσε να κρυφτεί μέσα στον τοίχο. Ήταν γύρω στα πενήντα μαλλιά της είχαν γκριζάρει, και τα πράσινα μάτια της ήταν εξωτερικά κατακόκκινα λες και είχε να κοιμηθεί μέρες και μόλις είχε σταματήσει να κλαίει. Όταν κατάλαβε πως την παρακολουθούσα έσφιξε την τσάντα της και εκείνη τη στιγμή ντράπηκα τόσο που ούτε τη ξανακοίταξα, ούτε τη ξανασκέφτηκα...

Το τρένο προς Πειραιά έφτασε. Κόσμος βγήκε, κόσμος μπήκε. Βολεύτηκα στην πρώτη γωνιά που βρήκα κενή εστιάζοντας στα πρόσωπα των συνεπιβατών μου. Οι φάτσες μπορεί να ήταν διαφορετικές αλλά ήταν όλοι τους ίδιοι. Στο Θησείο, αφού ακούστηκε ο ήχος που σηματοδοτεί το κλείσιμο των θυρών, πρόλαβε και εισχώρησε την τελευταία στιγμή στο βαγόνι ένας νεαρός.

Μπαίνοντας με φόρα παραπάτησε και συγκρούστηκε με έναν εύσωμο κύριο, ο οποίος παρά την συγνώμη που του ζήτησε ο νεαρός συνέχισε να κοιτά έξω απ'το παράθυρο δίχως να απαντήσει ούτε καν με ένα νέυμα. Το νεαρό τον έλεγαν Βασίλη και ήταν απο την Άρτα, έτσι συστήθηκε τουλάχιστον όταν ισχυρίστηκε πως είναι φορέας του AIDS και πως πουλάει αναπτήρες έναντι οποιουδήποτε ποσού για να ανταπεξέλθει στο κόστος των χημειοθεραπειών.

Προτάσσοντας έναν αναπτήρα και ευχαριστώντας τον καθένα ξεχωριστά διέσχισε το βαγόνι. Όταν πέρασε από μπροστά μου έκανα ό,τι και οι υπόλοιποι, την "πάπια" ,τον "κινέζο", τον "αδιάφορο", το μαλάκα που δεν έχει AIDS και δεν τον νοιάζει ή το μαλάκα που ξέρει πως ο τύπος βρίσκει αναπτήρες και τους πουλάει για να πάρει τη δόση του.

Ο Βασίλης έφτασε στην άλλη άκρη και όπως οι περισσότεροι κρυφοκοίταξα εάν του έδωσε κάνεις έστω αυτό το οτιδήποτε που ζητούσε. Κανείς όμως...Εάν ο Βασίλης εξαρτιόταν αποκλειστικά απ'αυτό το βαγόνι ή δεν θα έκανε τη θεραπεία ή θα έμενε χαρμάνης...

Τον κοίταξα όταν έφτασε στο τέλος του διαδρόμου, μετά από μια διαδρομή δίχως αντίκρισμα. Κάτι είπε απευθυνόμενος σε όλους μας χωρίς όμως να καταφέρω να ακούσω τι. Η έκφραση στο πρόσωπό του δεν περιγράφεται με λέξεις όπως παράπονο, θλίψη ή απογοήτευση, ήταν κάτι διαφορετικό, κάτι περισσότερο και κάτι λιγότερο απ' αυτά. Για μια στιγμή κοίταξα γύρω μου, τα βλέμματα των περισσοτέρων ήταν στραμμένα στο Βασίλη. Όταν επέστρεψε και το δικό μου επάνω του ένα απλωμένο χέρι μέσα από ένα ροζ μουσκεμένο παλτό του χάιδευε τα μαλλιά.

Κατέβηκε φοβισμένα και στοργικά στο πρόσωπο του κι εκείνος έσκυψε το κεφάλι σαν να επιδοκίμαζε την πράξη και να αναζητούσε ένα χάδι ακόμη. Ο Βασίλης κατέβηκε στα Πετράλωνα, αλλάζοντας πιθανότατα βαγόνι και συνεχίζοντας να πουλάει αναπτήρες. Η φοβισμένη κυρία με το ροζ μουσκεμένο παλτό και το ενθουσιώδες χαμόγελο που ψιθύριζε μόνη της στην Ομόνοια κατέβηκε απ'το τρένο στον Ταύρο, έκατσε σε μια γωνία κάτω απ' τις σκάλες συνεχίζοντας να ψιθυρίζει, να μαζεύεται στο σώμα της και να κρατάει σφιχτά την τσάντα της...Εγώ κατέβηκα στη Καλλιθέα...