«Ντάξει, μωρέ, το μεροκάματο να βγαίνει…»

Ο αξεπέραστος Νίκος Ξανθόπουλος έδειξε πρώτος τη σκληρό πρόσωπο της βιοπάλης, μαραζώνοντας -με το μαντήλι δεμένο σε τέσσερις γωνίες στο κεφάλι του- «μάνα δε μου κολλάν’ τα ένσημα». Ο σφηνωμένος στις καρδιές μας, από την άλλη, Σταμάτης Γαρδέλης, δεν δίστασε να την απαξιώσει πλήρως, με το άσμα-μαχαιριά στο στομάχι «εγώ δεν θέλω μεροκάματο, θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο».

Γράφει ο Γιώργος Μαραθιανός

Όπως και να ‘χει όμως -και σε μια εποχή όπου δουλειά βρίσκεις λίγο πιο δύσκολα απ’ όσο ατέλεια στη Μόνικα Μπελούτσι- η τιμή στον απλό, γνήσιο και πάντα κατέχοντα μια θέση στο ρετιρέ της εκτίμησής μας, Έλληνα βιοπαλαιστή φαντάζει, αν μη τι άλλο, πιο επίκαιρη από ποτέ.

Το «Αβάπτιστο» παίρνει τη σκυτάλη από τη Σωτηρία Μπέλλου, σιγοτραγουδάει «η δουλειά κάνει τους άντρες» και… βγάζει το καπέλο στα «τζιμάνια», που ιδρώνουν καθημερινά για τον «άρτον ημών τον επιούσιον».

Σε αυτά που το πήραν απόφαση, βρε αδελφέ, ότι δεν μπορούμε να είμαστε όλοι τέλειοι… σε όλα



…και στράφηκαν, με απόλυτη πίστη στις δυνατότητές τους, στο μεροκάματο



…άλλωστε καμία δουλειά δεν είναι ντροπή…



…πόσω μάλλον όταν έχεις ταλέντο…



Επειδή, όμως, οι κίνδυνοι δεν τους εγκαταλείπουν ποτέ, πρέπει να έχουν τα μάτια τους δεκατέσσερα…



Γενικά, αν πιάνουν τιμόνι, πρέπει να αποφεύγουν τις καταχρήσεις…



…αλλά και να διατηρούν την ψυχραιμία τους, όταν αι συνθήκαι το επιτάσσουν…