Πες μου τ’ όνομά σου, να σου πω που παίζεις

Το όνομα ενός ποδοσφαιριστή πολύ λίγη σημασία έχει για το σε ποια ομάδα θα κάνει καριέρα, για μερικούς όμως ήταν ταυτόσημο. Ένα από τα παρόδοξα του «βασιλιά των σπορ» ήταν οι παίκτες που είχαν το ίδιο όνομα με την ομάδα που αγωνίστηκαν ή έστω με το παρατσούκλι αυτής. Βρήκαμε λοιπόν τα πιο τρανταχτά παραδείγματα που αποδεικνύουν τη... θεωρία αυτή και σας τα παρουσιάζουμε.


Φλάβιο Ρόμα, Λάτσιο (1991-1995)

Ο Ρόμα «έφτιαξε» το όνομά του στη Μονακό, αλλά ο τόπος γεννήσεώς του ήταν η Ρώμη και η ομάδα που ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα ήταν οι ακαδημίες της Λάτσιο, από τις οποίες έφτασε στην πρώτη ομάδα χωρίς ωστόσο να αγωνιστεί ούτε ένα λεπτό σε επίσημο αγώνα στο ιταλικό πρωτάθλημα. Δυστυχώς δεν μπήκε ποτέ στον αγωνιστικό χώρο του «Ολίμπικο» και το όνομά του δεν γράφτηκε ποτέ στις σελίδες αυτών που αγωνίστηκαν στην «αιώνια πόλη».


Πετρ Τσεχ, Τσεχία (2002 – present)

Τσέχος στην εθνικότητα αλλά και στο όνομα, ο τερματοφύλακας της Τσέλσι αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα. Μπορεί σε μερικούς να φαίνεται πολύ απλό και για αυτό θα σημειώσουμε πως ο Βιτσέντζο Ιταλιάνο (γεννηθείς στη Γερμανία) δεν αγωνίστηκε ποτέ με τη φανέλα της εθνικής Ιταλίας, ενώ οι Νάστια Τσεχ και Άλες Τσεχ αγωνίστηκαν με τη Σλοβενία. Ο Μάρεκ Τσεχ από την άλλη είναι διεθνής με τη Σλοβακία.


Μίκαελ Μαρσίλια, Μαρσέιγ (2000 – 2003)

Ίσως είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς αλλά ο άσημος αυτός ποδοσφαιριστής «μετακόμισε» στο «Βελοντρόμ» το 2000 για να αντικαταστήσει τον Ρομπέρ Πιρές, ο οποίος μεταγράφηκε στην Άρσεναλ. Μπορεί επειδή το όνομά του σημαίνει Μαρσέιγ στα ιταλικά να μπέρδεψε τους διοικούντες τον γαλλικό σύλλογο. Ο Μαρσίλια αγωνίστηκε μόλις τρεις φορές με τους Μασσαλούς, κατόπιν έγινε γυρολόγος στην Ευρώπη παίζοντας στις μικρότερες κατηγορίες της Ισπανίας, της Σκωτίας και της Ελβετίας, για να καταλήξει στην τέταρτη κατηγορία της Ιταλίας.


Μάουρο Μιλανέζε, Ίντερ (1998-1999)

Έχοντας αγωνιστεί με τις φανέλες 13 (!) διαφορετικών ομάδων σε όλη την Ευρώπη, ο Μιλανέζε στα 28 του υπέγραψε στην ομάδα που έπρεπε βάσει του ονόματός του. Εντάξει μπορεί η Μίλαν να του ταίριαζε καμματάκι περισσότερο, αλλά και η Ίντερ Μιλάνου αποτελούσε καλή επιλογή. Μάλιστα κατάφερε να σκοράρει και σε έναν αγώνα με τους «νερατζούρι» πριν τελικά πάρει το «απολυτήριό» του από την ομάδα.


Στέφανο Φιόρε, Φιορεντίνα (2005-2006)

Η Φιορεντίνα αποτέλεσε την τελευταία ομάδα που αγωνίστηκε με επιτυχία ο... ομώνυμος παίκτης. Το μεγάλο ταλέντο των Ιταλών πριν από δέκα χρόνια ήρθε ως δανεικός από τη Βαλένθια στους «βιόλα», τους οποίους βοήθησε να τερματίσουν στην τέταρη θέση της βαθμολογίας. Η ομάδα της Φλωρεντίας όμως δεν προχώρησε στην απόκτησή του, ούτε καν στην επέκταση του δανεισμού του.


Ραούλ Γκονζάλες Μπλάνκο, Ρεάλ Μαδρίτης (1992 – present)

Με τέτοιο όνομα είναι περίεργο που ο Ραούλ ήταν οπαδός της Ατλέτικο Μαδρίτης όταν ήταν παιδί. Όταν ο Χέσους Χιλ έκλεισε την ακαδημία των «ροχιμπλάνκος», “Los Colchoneros”, το λάθος διορθώθηκε αυτόματα. Ο Ραούλ μετακόμισε στους «μπλάνκος» κι έγινε ένας από τους παίκτες-θρύλους της ομάδας. Μάλιστα ο ίδιος επέλεξε να μη χρησιμοποιήσει το όνομα Μπλάνκο, αλλά το Ραούλ στη φανέλα, όταν ο Χόρχε Βαλντάνο τον ανέβασε στην πρώτη ομάδα το 1994.


Φερνάντο Ντε Νάπολι, Νάπολι (1986-1992)

Γεννηθείς στο Αβελίνο της Νότιας Ιταλίας, μοιάζει εντελώς φυσιολογικό το γεγονός ότι ο ταλαντούχος αυτός μέσος πέρασε τα καλύτερα ποδοσφαιρικά του χρόνια στην Νάπολι. Ο Ντε Νάπολι ήταν το ακούραστο μηχανάκι στην ομάδα που μεγαλούργησε με τον Μαραντόνα στη σύνθεσή της, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα Ιταλίας και ένα Κύπελλο UEFA. Υπήρξε επίσης 54 φορές διεθνής, όντας μάλιστα μέλος της εθνικής Ιταλίας, η οποία αποκλείστηκε από την Αργεντινή του Ντιέγκο Μαραντόνα στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1990, στο στάδιο «Σαν Πάολο» της... Νάπολι.


Βιάτσεσλαβ Γκρόζνι, Τέρεκ Γκρόζνι (2008-2009)

Το όνομα Γκρόζνι σημαίνει τρομερός στα ρώσικα. Ο Ιβάν ο Τρομερός για παράδειγμα στην πατρίδα του ήταν γνωστός ως ο Ιβαν Γκρόζνι. Επομένως ο Βιάτσεσλαβ Γκρόζνι ήταν ένας τρομερός προπονητής, ο οποίος εργάστηκε σε μια τρομερή ομάδα. Ο Ουκρανός τεχνικός βοήθησε τη νεοφώτιστη τσετσενική ομάδα, Τέρεκ Γκρόζνι, να τερματίσει στη μέση περίπου της βαθμολογίας το 2008, αλλά την επόμενη χρονιά και ενώ η ομάδα είχε το ίδιο αξιόλογη πορεία, παραιτήθηκε λόγω προβλημάτων υγείας. Πλέον βρίσκεται στον πάγκο της Άρσεναλ Κιέβου, αντικαθιστώντας τον πρώην παίκτη της Γιουβέντους Αλεξάνταρ Ζάβαροφ, ο οποίος απολύθηκε λόγω προβλήματος αλκοολισμού.


Επιμέλεια: Νίκος Μάρκου