U2: Live report 03/09/10

Η συζήτηση είχε ξεκινήσει εδώ και ένα χρόνο. Πότε κλείσαμε τα εισιτήρια μας, πότε πέρασε ο καιρός και έφτασε η ώρα να πάμε στη συναυλία, ούτε που το καταλάβαμε. Στον ένα χρόνο που πέρασε, με άλλους φίλους μπορεί να είχαμε ξεκινήσει να πάμε και με άλλους τελικά να πήγαμε. Αλλάζουν πολλά μέσα σε ένα χρόνο.

(photo: ΘΩΜΑΣ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ)

Το θέμα που είχε προκύψει τον τελευταίο καιρό ήταν το εξής. Αξίζουν οι U2 όλη αυτή τη βαβούρα γύρω από το όνομα τους ή απλά στηρίζονται στο «διαστημόπλοιο» που προσγειώνεται στα γήπεδα σε κάθε συναυλία τους. Η απάντηση μετά το live της Παρασκευής ήταν ξεκάθαρη. Το αξίζουν και με το παραπάνω. Μπορεί η μουσική τους να μην ακούγεται ούτε κατά διάνοια το ίδιο φρέσκια με πριν από 20 χρόνια, αυτό που μετράει όμως είναι ότι καταφέρνουν να ενώσουν τον κόσμο.

Η εικόνα του κατάμεστου από άκρη σ’ άκρη ΟΑΚΑ λίγο πριν την έναρξη της συναυλίας, είναι αποδεικτικό στοιχειό ότι και στην Ελλάδα μπορούμε να μαζευτούμε πολλοί άνθρωποι σε ένα μέρος χωρίς να πλακωθούμε. Θα μου πείτε είχαμε κανένα λόγο να πλακωθούμε; Μήπως έπρεπε να χωριστούμε σε οπαδούς του Joshua tree και του War;

Αυτό που μετράει στο τέλος είναι η μουσική. Εντυπωσιακή η σκηνή, καταπληκτικές οι οθόνες και ο φωτισμός αλλά το στοίχημα ήταν η απόδοση το συγκροτήματος. Και αυτό το στοίχημα οι U2 το κέρδισαν. Και το κέρδισαν επειδή έχουν τραγούδια που θα ζήσουν για πάντα και χαίρονται να τα παίζουν για όλο τον κόσμο. Και όταν χαίρεσαι αυτό που κάνεις φαίνεται.



Χωρίς ίχνος βεντετισμού (αν εξαιρέσουμε τον «Ι’m Alexander the Fucking Great», χαρακτηρισμό που έδωσε ο Bono στον …εαυτό του κατά τη διάρκεια της παρουσίασης των μελών του συγκροτήματος) και με σιγουριά που μόνο χιλιάδες ωρών πάνω στο σανίδι μπορούν να δώσουν, οι U2 ήρθαν, έπαιξαν και σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό μας ικανοποίησαν όλους.

Μπορεί οι μέρες της καλλιτεχνικής τους δόξας να έχουν περάσει προ πολλού και τα τραγούδια του πρόσφατου παρελθόντος τους, να μην μπορούν να μπουν στο ίδιο ράφι με αυτά της πρώτης τους δεκαετίας ακόμα και έτσι όμως αυτό που καταφέρνουν να μεταδώσουν στον κόσμο σπάνια το συναντάς.



Με κορυφαίες στιγμές την αναπάντεχη εκτέλεση του οne (αφού στις τελευταίες τους συναυλίες το άφηναν απ’ έξω), το χορωδιακό ΟΟΟΟΟΟΟ, του κόσμου στο With or Without you αλλά και τη «βρωμιά» της κιθάρας του Edge στο Hold me, thrill me, kiss me , kill me, η συναυλία των U2 δικαίωσε την προσμονή και μας έκανε για μία ακόμα φορά να θέλουμε κι άλλες τόσο μεγάλες συναυλίες στα μέρη μας.

Θανάσης Ράλλης