Mια από τις φράσεις που ακούγονται πολύ συχνά είναι πως «όλα γίνονται για κάποιο λόγο». Κλισέ, φυσικά, όμως οι ζωές κάποιων ανθρώπων μοιάζουν τόσο προδιαγεγραμμένες που τείνουν να το επιβεβαιώσουν. Ένας από αυτούς, είναι και ο Φριτς Βάλτερ, ο Γερμανός μεσοεπιθετικός που οδήγησε ως αρχηγός τη Δυτική Γερμανία στην κατάκτηση του πρώτου της Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1954. Για να φτάσει μέχρι εκεί, ωστόσο, διένυσε μια πορεία που μόνο σενάριο ταινίας θα μπορούσε να γίνει, και πάλι θα έμοιαζε τραβηγμένο!
Μία ζωή στους «Roten Teufel»
Ο Φριτς Βάλτερ γεννήθηκε στο Καϊζερσλάουτερν της μεσοπολεμικής Γερμανίας τον Οκτώβρη του 1920, μέσα στην εξαθλίωση που ακολούθησε τον Μεγάλο Πόλεμο. Οι γονείς του δούλευαν στο εστιατόριο της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας, με αποτέλεσμα από πολύ μικρή ηλικία να έρθει σε τριβή με το άθλημα. Στα οκτώ του χρόνια, τον έγραψαν στην ακαδημία της Καϊζερσλάουτερν. Χωρίς να το γνωρίζει τότε, δεν έμελλε ποτέ να φύγει για άλλη ομάδα, γράφοντας ιστορία με τα τριάντα χρόνια παρουσίας του στους «Roten Teufel» (κόκκινους διαβόλους)!
Το ταλέντο του δεν έμεινε κρυφό, και σε ηλικία μόλις 17 χρόνων ξεκίνησε να αγωνίζεται ως βασικός με την ομάδα των ανδρών, όπου έμοιαζε έτη φωτός μπροστά από τους υπόλοιπους. Η κλήση στην εθνική Γερμανίας δεν άργησε να έρθει, όμως οι συνταρακτικές παγκόσμιες εξελίξεις διέκοψαν την εξελισσόμενη καριέρα του.
Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και οι «Rote Jager»
Η έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οδήγησε στην διακοπή κάθε αγωνιστικής δραστηριότητας, και στην στράτευση του Βάλτερ. Ο ίδιος ωστόσο, βρήκε έναν ισχυρό σύμμαχο στο πρόσωπο του Σεπ Χερμπέργκερ, τότε προπονητή της εθνικής Γερμανίας, ο οποίος κράτησε την ομάδα σε δράση, για να γλυτώσει όσο το δυνατόν περισσότερους παίκτες του από το μέτωπο.
Ο Χέρμπεργκερ οργάνωνε συνεχώς φιλικά, τα οποία ωστόσο μόνο… φιλικά δεν ήταν, καθώς η ναζιστική ηγεσία απαιτούσε νίκες, για να τονώσει το ηθικό των πολιτών και να εξωραΐσει την εικόνα του καθεστώτος. Ένα από αυτά τα παιχνίδια, ήταν απέναντι στην Ουγγαρία, το 1942 στη Βουδαπέστη.
Οι Ούγγροι βρέθηκαν μπροστά στο σκορ με 3-1, όμως ο Βάλτερ στο δεύτερο ημίχρονο γύρισε μόνος του το ματς, σκοράροντας ένα γκολ και δημιουργώντας άλλα τρία, για το τελικό 5-3. Χωρίς να το ξέρει, αυτό το τυχαίο παιχνίδι μετά από λίγα χρόνια θα του έσωζε τη ζωή.
Λίγο αργότερα, με τη βοήθεια του Χερμπέργκερ, ο Βάλτερ μετατέθηκε από το πεζικό στην… μεγαλύτερη ασφάλεια της αεροπορίας, όπου μάλιστα συμμετείχε στην ποδοσφαιρική ομάδα της μονάδας του, τους «Rote Jager» (κόκκινοι κυνηγοί). Η κατάρρευση του μετώπου, όμως, οδήγησε στην αιχμαλωσία του.
Το κουσούρι που του άφησε η ελονοσία και το «διπλό» που του έσωσε τη ζωή
Με αυτόν τον τρόπο, το τέλος του πολέμου βρήκε τον 24χρονο Βάλτερ σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στο Μαραμουρές της Ρουμανίας. Το μέλλον του έμοιαζε προδιαγεγραμμένο, καθώς οι περισσότεροι κρατούμενοι εκεί κάποια στιγμή μεταφέρονταν στα γκούλαγκ της Σιβηρίας, όπου οι πιθανότητες επιβίωσης ήταν ελάχιστες.
Σαν να μην έφτανε αυτό, κατά τη διάρκεια της κράτησής του, ο Γερμανός ήρθε αντιμέτωπος με την ελονοσία, η οποία του άφησε ένα παράξενο κατάλοιπο, καθώς δεν μπορούσε να αντέξει πια ιδιαίτερα στη ζέστη, και προτιμούσε τις υγρές, κρύες συνθήκες.
Ωστόσο, το ποδόσφαιρο, το άθλημα που τόσο αγάπησε, του ανταπέδωσε την αγάπη του την κατάλληλη στιγμή. Οι φύλακες στο στρατόπεδο έπαιζαν συνεχώς «διπλά» μεταξύ τους, και κάποια στιγμή που χρειάζονταν έναν ακόμα παίκτη, κάλεσαν τον Βάλτερ να καλύψει τη θέση. Αμέσως διέκριναν ότι ο Γερμανός κρατούμενος ήξερε «καντάρια» μπάλα, και τότε έγινε το θαύμα. Ένας από τους Ούγγρους φύλακες τον πλησίασε και του είπε «Ξέρω που σε έχω ξαναδεί. Βουδαπέστη, 1942. Μας νικήσατε 5-3».
Ο φύλακας τον είχε αναγνωρίσει. Και δεν έμεινε εκεί, καθώς, σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, φρόντισε να διαγραφεί το όνομά του από τους καταλόγους όσων στέλνονταν στη Σιβηρία, και να ελευθερωθεί άμεσα, αποφεύγοντας τη μοίρα των χιλιάδων Γερμανών που πέθαναν στα γκούλαγκ.
Χρόνια αργότερα, ερωτηθείς ποιο ήταν το πιο σημαντικό ματς της ζωής του, ο Βάλτερ δήλωσε: «Έπαιξα πολλά σπουδαία παιχνίδια, μέχρι και τελικό Μουντιάλ, όμως με διαφορά το πιο σημαντικό παιχνίδι της ζωής μου ήταν αυτό το διπλό στο στρατόπεδο».
«Ο καιρός του Φριτς Βάλτερ»
Με την επιστροφή του στην πατρίδα του, ο Βάλτερ εντάχθηκε αμέσως ξανά στην ομάδα που τον ανέδειξε, την Καϊζερσλάουτερν, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα, το 1951 και το 1953. Απέκτησε μάλιστα μια φήμη, η οποία συνδεόταν με τις παρενέργειες που του άφησε η ελονοσία. Πως έπαιζε, δηλαδή, καλύτερα όταν είχε κρύο και βροχερό καιρό. «Fritz Walter Wetter» ονομάστηκε το φαινόμενο, ο «καιρός του Φριτς Βάλτερ».
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954, θα ερχόταν η καταξίωση. Η Δυτική Γερμανία του Χερμπέργκερ ταξίδεψε στην Ελβετία χωρίς πολλές ελπίδες για κάποια διάκριση. Μια τόσο «μεταφυσική» ιστορία όμως, όπως του Φριτς Βάλτερ, δε θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς ένα θαύμα.
Το θαύμα της Βέρνης
Η Δυτική Γερμανία κατάφερε με αυτόν ηγέτη να φτάσει μέχρι τον τελικό. Εκεί όμως περίμενε μια ομάδα που τότε μεσουρανούσε. Η χρυσή γενιά της Ουγγαρίας, «οι πανίσχυροι Μαγυάροι» όπως ονομάστηκαν, με παίκτες όπως ο Σάντορ Κότσιτς, ο Ζόλταν Τσίμπορ, και φυσικά ο Φέρεντς Πούσκας. Για να καταλάβει κανείς, οι Ούγγροι δεν είχαν γνωρίσει ούτε μια ήττα από το 1949, ενώ στη φάση των ομίλων είχαν συντρίψει τους δυτικογερμανούς με 8-3! Τη μέρα του τελικού στη Βέρνη, όμως, έβρεχε καταρρακτωδώς. «Φριτς, ο καιρός σου», είπε ο Χερμπέργκερ στον αρχηγό του. «Αφεντικό, δεν με χαλά καθόλου», απάντησε ο 33χρονος.
Τα πρώτα οκτώ λεπτά του αγώνα ήταν καταστροφικά για την ομάδα του Χερμπέργκερ. Οι Ούγγροι με γκολ του Τσίμπορ και του Πούσκας μπήκαν από νωρίς μπροστά με 2-0. Οι δυτικογερμανοί έπρεπε να ανατρέψουν δηλαδή προβάδισμα δύο τερμάτων μίας εκ των κορυφαίων ομάδων όλων των εποχών. Κι όμως, με τον Βάλτερ να ελίσσεται σα «χέλι» στο βρεγμένο χορτάρι, και τους Μαξ Μόρλοκ και Χέλμουτ Ραν να σκοράρουν, η Γερμανία πήρε στο 84’ προβάδισμα με 3-2, το οποίο και κράτησε μέχρι το τέλος του αγώνα.
Η Καϊζερλάουτερν έδωσε στο γήπεδό της το όνομά του!
Η βραδιά του τελικού ονομάστηκε το «θαύμα της Βέρνης». Και τέτοιο ήταν, καθώς η «Νασιονάλμανσαφτ» κατέκτησε την κορυφή του κόσμου, απέναντι σε μια ομάδα που δεν… έχανε ποτέ. Η επιτυχία αυτή δημιούργησε ένα νέο αίσθημα αυτοπεποίθησης και ενότητας στη μεταπολεμική Δυτική Γερμανία, η οποία προσπαθούσε να επαναπροσδιορίσει τη θέση της μετά τα εγκλήματα του ναζιστικού καθεστώτος.
Τα υπόλοιπα χρόνια της καριέρας του τα πέρασε στην ομάδα της καρδιάς του, την Καϊζερσλάουτερν, της οποίας το γήπεδο πλέον φέρει το όνομα του, σε αναγνώριση της σπουδαίας προσφοράς του. Γενικότερα, στη Γερμανία μέχρι και σήμερα τιμάται ως ήρωας, έχοντας λάβει το προσωνύμιο «ο πρώτος Κάιζερ». Την τελευταία του πνοή, την άφησε το 2002 στο Ένκενμπαχ-Άλσενμπορ. Και μπορεί να έχουν περάσει πολλά χρόνια, όμως όποτε βρέχει, όλο και κάποιος Γερμανός θα θυμηθεί τη φράση «Fritz Walter Wetter»... ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube
