Ιωάννα Παπαθεοδώρου: «Ζω το όνειρό μου»

Ένα κορίτσι 22 ετών, πριν από 10 χρόνια είχε δηλώσει στον μπαμπά της “Θέλω να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια”.

Σήμερα είναι η μοναδική Ελληνίδα που αγωνίζεται στο Champions League γυναικών.

Η Ιωάννα Παπαθεοδώρου μίλησε για την πορεία της μέχρι τώρα στο ποδόσφαιρο, τη ζωή της στο Leuven αλλά και την καθημερινότητά της...

Καταρχάς θέλω να μου πεις πώς περνάς στο Leuven;
Πολύ ωραία, είναι μια ονειρική πόλη, είναι όλα χαλαρά. Ζω το όνειρο. Είναι μεγάλη υπόθεση το να έχεις την προπόνησή σου και μετά να μπορείς να κάνεις μια βόλτα, να δεις την πόλη, να ξεκουραστείς. Και απλώς στη συνέχεια να περιμένεις παίξεις Τσάμπιονς Λιγκ με την Άρσεναλ ή ακόμα και τα παιχνίδια του πρωταθλήματος -είναι κι αυτά μεγάλη εμπειρία να αγωνίζεσαι κόντρα στην Άντερλεχτ και τη Σταντάρ Λιέγης. Είναι ένα όνειρο, δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω αλλιώς.

Σε σχέση με την Αμερική;
Εκεί είχα τα μαθήματα και τους αγώνες παράλληλα. Εδώ έχω το ποδόσφαιρο σαν την κύρια ασχολία μου και είναι κάτι που περίμενα καιρό.

Οπότε εδώ έχεις μόνο την μπάλα. Με τις σπουδές σου έχεις τελειώσει;
Ναι, Διατροφολογία. Προς το παρόν δεν θα κάνω κάτι άλλο. Σίγουρα κάποια στιγμή θα συνεχίσω, θέλω να ασχοληθώ με την Αθλητική Ψυχολογία αλλά και την Αθλητική Διατροφολογία. Δεν θέλω να τα χρησιμοποιήσω κάθετα γιατί θέλω να γίνω προπονήτρια, αλλά σίγουρα θα με βοηθήσουν στην προπονητική.

Άρα ο -πιο μακρινός μάλλον- στόχος είναι να γίνεις προπονήτρια;
Ναι, ναι, αυτός είναι ο στόχος.

Και νομίζω τον έχεις στρώσει τον δρόμο έτσι;
Μακάρι να πάνε όλα καλά και βλέπουμε. Προς το παρόν πάντως, πάνε μια χαρά.

Ήσουν στην Ελλάδα, έχεις παίξει στην Ελλάδα, πήγες στην Αμερική, έπαιξες κι εκεί και μάλιστα σε ηλικία 17 χρονών και τώρα στο Βέλγιο. Όλη αυτή η προσαρμοστικότητα σε διαφορετικές χώρες, περιβάλλοντα κλπ από ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σου βγαίνει; Είσαι ένας ήρεμος άνθρωπος, είσαι ένας “αχάμπαρος”, τι ακριβώς;
Θεωρώ ότι σε αυτό με έχει βοηθήσει πολύ η οικογένειά μου, δηλαδή η μαμά και ο μπαμπάς ήταν πάντα ανοιχτοί σε πράγματα κι έτσι αυτό μας έκανε να είμαστε πολύ προσαρμοστικοί. Επίσης το γεγονός ότι ήμουν στην Εθνική ομάδα ήδη από τις μικρές ηλικίες όπου χρειαζόταν να φεύγω για αρκετές ημέρες, για Βουλγαρία ή Ουγγαρία ή οπουδήποτε, συνέβαλε στο να μπορώ να διαχειρίζομαι την απόσταση από τους γονείς μου. Στο τέλος όμως, δεν ένιωσα ποτέ ότι είμαι μακριά από την οικογένειά μου. Πάντα μπορούσα να τους πάρω τηλέφωνο, δεν υπήρχε ποτέ κανένας περιορισμός σε χρόνο, ώρα, ήξερα ότι οποιαδήποτε στιγμή τους χρειαστώ μπορούσα να τους καλέσω. Ουσιαστικά ποτέ δεν ένιωσα αυτή την “απόσταση” μεταξύ της οικογένειάς μου και του μέρους που βρισκόμουν.

Και πώς ξεκίνησες να παίζεις μπάλα; Από τοv αδερφό σου;
Είναι μια περίεργη ιστορία, γιατί όταν ήμουν μικρή μέναμε κοντά στο κέντρο της Αθήνας αλλά δεν υπήρχε κάποιος ποδοσφαιρικός σύλλογος κοντά μας, οπότε πήγαινα μπάσκετ με τον αδερφό μου. Αργότερα, μετακομίσαμε πιο βόρεια και πήγα στην ομάδα του πανερρυθραϊκού όπου έπαιζα σε ομάδα αγοριών, ήταν μαζί και τα ξαδέρφια μου.

Οι γονείς ήταν οκ με αυτό;
Στην αρχή έλεγαν “μήπως να δοκίμαζες το βόλεϊ; μήπως στίβο;” αλλά εγώ επέμενα πολύ στο ποδόσφαιρο. Επίσης καθόμουν με τον μπαμπά μου και βλέπαμε αγώνες τόσο ποδόσφαιρο όσο και μπάσκετ. Όμως ακόμα και τώρα μου θυμίζει ότι όταν βλέπαμε μπάσκετ μου έλεγε “ωραίο ε;” εγώ του απαντούσα “ναι, ρε μπαμπά αλλά το ποδόσφαιρο είναι πιο ωραίο!”.

Οκ λοιπόν, οι γονείς σου, ως πιτσιρίκι, σε πήγαν στο ποδόσφαιρο να έχεις ένα άθλημα ως δραστηριότητα. Πότε κατάλαβες και είπες “εγώ είμαι για αυτό και τέλος”;
Ο μπαμπάς μου θυμάται κάτι πολύ χαρακτηριστικό: Ήμουν περίπου 12 χρονών και είχα προπονητή τον κ.Κορακάκη. Μετά από έναν αγώνα, μιλάω με τον κόουτς και καθώς φεύγουμε από το γήπεδο με τον μπαμπά μου του λέω “Μπαμπά, εγώ θέλω να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιρίστρια” και απ’ ό,τι μου λέει ήμουν απόλυτα κάθετη.

Οι γονείς πώς το πήραν όταν άρχισαν κι εκείνοι να συνειδητοποιούν ότι αυτός είναι ο δρόμος για σένα;

Στην αρχή ήταν λίγο δύσκολο να το δεχθούν, η μαμά μου επέμενε λίγο παραπάνω με τις πανελλήνιες εξετάσεις, ξέρεις “να έχεις ένα πτυχίο, μια δεύτερη επιλογή”. Μετά ήρθε η Αμερική, το συζητήσαμε και είπαμε να ξεκινήσω από εκεί, σπουδές και μπάλα. Αργότερα φυσικά υπήρχε το άγχος για το πώς θα προχωρήσω, αλλά ήρθε το Βέλγιο και κάπως ηρέμησαν. Βέβαια ήταν πολύ δεκτικοί και πολύ υποστηρικτικοί σε όλα.

Δεν είναι μόνο ότι ήθελες να ακολουθήσεις ένα σπορ που όχι μόνο κουβαλάει όλα τα κλισέ και τα στερεότυπα, αλλά ήθελες να το ακολουθήσεις και σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, στην οποία όπως καλά ξέρουμε όλοι το περιβάλλον δεν είναι καθόλου ευνοϊκό για τις ποδοσφαιρίστριες από όπου και να το πιάσεις.
Η αλήθεια είναι ότι το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι ένας βρώμικος χώρος και αυτό είναι πολύ έντονο ειδικά στους άνδρες. Και δυστυχώς πιστεύω ότι τώρα που αρχίζει να αναπτύσσεται και το ποδόσφαιρο γυναικών, το ίδιο θα συμβεί κι εκεί. Βέβαια από την άλλη βλέπω ότι -ειδικά σε σχέση με το πώς ήταν τα πράγματα λίγα χρόνια πίσω- υπάρχει μια βελτίωση στις συνθήκες.



Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα θεωρώ...
Ναι, χρειάζονται πολλά πράγματα να αλλάξουν. Ωστόσο πιστεύω ότι το μεγάλο “μπαμ” στο ποδόσφαιρο γυναικών θα γίνει με τον Ολυμπιακό. Ανέκαθεν τα τμήματά του ήταν πολύ σοβαρά. Γενικά όμως, είναι πολύ σημαντικό που όλες οι μεγάλες ΠΑΕ μπαίνουν δυναμικά και βοηθούν το άθλημα.

Εσύ, όταν επιστρέφεις στην Ελλάδα για τα ματς της Εθνικής, βλέπεις διαφορά στο επίπεδο;
Βλέπω κυρίως διαφορά στο ρυθμό. Οκ, έχουμε θέμα επικοινωνίας και να “βρισκόμαστε” μέσα στο παιχνίδι και αυτό είναι κυρίως λόγω των όχι συχνών παιχνιδιών. Αλλά η μεγαλη διαφορά είναι στην ταχύτητα και τον ρυθμό.

Σε σχέση με το αμερικάνικο;
Εκεί είναι πολύ πιο αθλητικό. Είναι πολύ πιο γρήγορο και πιο δυνατό, έχουν τα τακτικά κομμάτια αλλά κυρίως στηρίζονται στην φυσική κατάσταση και τη δύναμη. Για να καταλάβεις, στην Ευρώπη θεωρώ πως από άποψη ταχύτητας είμαι μια νορμάλ παίκτρια. Έ, στην Αμερική ένιωθα ότι είμαι αργή!

Το ευρωπαϊκό είναι πιο τεχνικό;
Τεχνικοτακτικό. Είναι πολλά που παίζουν ρόλο στην τακτική, στο positioning, στο πώς θα βάλεις το σώμα σου, πώς θα παίξεις με την μπάλα.

Τι έφερες από την Αμερική;

Την φυσική κατάσταση. Νομίζω πως τα τρεξίματα που έχω κάνει εκεί, δεν τα έχω κάνει πουθενά. Κάναμε beat test. Αν η προπονήτρια δεν ήταν ευχαριστημένη για μία εβδομάδα, απλώς βάζαμε παπούτσια και τρέχαμε. Τρέξιμο και γυμναστήριο. Και στην αρχή της άλλης εβδομάδας, ξανά τεστ. Οπότε ξέραμε ότι έπρεπε να πιάσουμε τα όρια για να μην τρέχουμε μέχρι να λιώσουμε!

Έχεις σκεφτεί καθόλου το ενδεχόμενο της επιστροφής στην Ελλάδα;
Ίσως για να κλείσω την καριέρα μου.

Που;
Αχ, είναι μία η ομάδα που αγαπάω από μικρή! Αλλά δεν θέλω να το πω.

Όταν θα σε δούμε, θα το καταλάβουμε, ναι;
Ναι, κάπως έτσι! Αλλά έχω φίλες μου που παίζουν σε αυτή την ομάδα και τους λέω “πόσο σας ζηλεύω!”.

Το λες εσύ αυτό, που παίζεις Champions League;!
Ναι έχεις δίκιο, αλλά η αγάπη είναι αγάπη!

Ποιο θα ήταν για σένα το ιδανικό επόμενο βήμα;
Δεν το έχω σκεφτεί τόσο πολύ. Είμαι περισσότερο άνθρωπος που ζει το σήμερα. Θα ήθελα πάρα πολύ να αγωνιστώ στο αγγλικό πρωτάθλημα. Προς το παρόν ζω το όνειρο του Champions League. Πριν από 2 χρόνια είχα πάει στο Παρίσι και -φυσικά!- είχα επισκεφθεί το Παρκ Ντε Πρενς. Είπα “τι ώραία που θα ήταν να έπαιζα εδώ”. Και φέτος παίξαμε με την Παρί Σεν Ζερμέν.

Έχεις κι άλλα τέτοια όνειρα;
Ναι! Bernabeu, Camp Nou, Stamford Bridge, να ήθελα να παίξω στο Old Trafford αλλά κληρωθήκαμε ξανά με την Άρσεναλ. Δεν πειράζει όμως γιατί αυτή τη φορά θα παίξουμε στο Emirates.

Ξανά απέναντι στην Άρσεναλ, την αντιμετωπίσατε και στη φάση των ομίλων. Πολύ δυνατή ομάδα.
Νομίζω είναι καλύτερη από την Μπαρτσελόνα η οποία μοιάζει πολύ με την ανδρική ομάδα κι έχει αυτό το κουραστικό συνεχές “τίκι τάκα” με την μπάλα, συνεχόμενες πάσες. Εκεί, τις αφήναμε να κάνουν τα δικά τους και περιμέναμε πότε θα γίνουν πραγματικά επικίνδυνες. Στην Άρσεναλ κάνουν 2-3 πάσες, ξαφνικά μία κάθετη και βγαίνουν στην περιοχή σου! Μπουμ!



Ο κόσμος της πόλης στηρίζει την ομάδα απ’ ό,τι είδα.
Στο ματς με την Άρσεναλ για τον όμιλο είχαμε το πρώτο μας sold out (το γήπεδο χωράει περίπου 9.000 θεατές). Σε γενικές γραμμές έχουμε περίπου 3.000-5.000 κόσμο. Μάλιστα μετά το ματς με την Άρσεναλ είχα ρωτήσει μια Αγγλίδα τι κόσμο έχουν μέσο όρο και μου απάντησε 35 με 40.000 κάθε εβδομάδα! Άλλο επίπεδο.

Θα σου πω τι μου έχει κάνει εντύπωση στο ποδόσφαιρο γυναικών: δεν έχω δει ποτέ παίκτρια να εκβιάζει το φάουλ και να πέφτει κάτω να σφαδάζει, να κάνει θέατρο, κάτι που βλέπουμε κατά κόρον στους άνδρες.
Είναι πολλές φορές που βλέπω ποδόσφαιρο ανδρών και λέω “Πωωω, αυτό το φάουλ δεν θα το έπαιρνα ποτέ!”, πώς γίνεται να τα δίνουν στους άνδρες και στις γυναίκες σου λένε κατευθείαν “σήκω!”;

Ισχύει μάλλον αυτό που λένε πως οι γυναίκες αντέχουν τον πόνο;
Στις γυναίκες επιτρέπουν πολύ το “ξύλο”. Πάρα πολύ!

Ποια είναι η πιο δύσκολη στιγμή που έχεις αντιμετωπίσει έως τώρα; εντός και εκτός γηπέδου;
Δύσκολη στιγμή για μένα ήταν όταν έφυγα από την Αμερική. Αφηνα ένα περιβάλλον στο οποίο βρισκόμουν 3 χρόνια, ήταν μια σιγουριά. Γενικά η δυσκολία έρχεται πάντα όταν πάω σε ένα καινούργιο μέρος. Στην αρχή ήταν η Βοστώνη, μετά πήγα στην Ουάσινγκτον. Βέβαια στην Αμερική είχα το πλεονέκτημα της γλώσσας. Όταν ήρθα στο Βέλγιο μου μιλούσαν ολλανδικά… Άστα.

Δεν μοιάζει η γλώσσα σαν να παίζει ο δίσκος ανάποδα;
Είναι δύσκολα. Βέβαια έχω κάποια κορίτσια με τα οποία έχω έρθει κοντά. Αλλά οι περισσότερες δεν μιλάνε πολύ καλά αγγλικά και στην αρχή ένιωθα κάπως απομονωμένη γιατί δεν θα κάτσει κάποιος να ασχοληθεί αποκλειστικά μαζί σου. Οπότε θα πω πως οι δύο πρώτοι μήνες με δυσκόλεψαν κάπως.

Έχεις μάθει ολλανδικά;
Κάτι λίγα. Μπορώ να καταλάβω τι μου λένε, ή τι εξηγεί ο προπονητής αλλά όχι ότι θα ανοίξουμε και κουβέντα! Τα βασικά: είμαι η Ιωάννα, είμαι 22, έρχομαι από την Ελλάδα, παίζω ποδόσφαιρο, να παραγγείλω, πώς θα πληρώσω, τέτοια.

Πώς είναι η καθημερινότητά σου;
Πρωινό στο σπίτι, μετά στο προπονητικό, θα δούμε βίντεο, προπόνηση, γυμναστήριο, μεσημεριανό στις εγκαταστάσεις και μετά ανάλογα την ημέρα. Αν είμαστε χαλαρές, θα πάμε για έναν καφέ. Αν είναι πιο ζόρικη η προπόνηση, σπίτι, καμιά σειρά στο Disney+ και ύπνο.

Μιας και είπες Disney+*, θέλω να μου πεις ποια ηρωίδα θα έβαζες στο τέρμα και ποια στην επίθεση;
Τερματοφύλακα θα έβαζα την Άριελ, μπορεί να τα έπιανε με την ουρά και για επιθετικό θα έβαζα φυσικά τη Μουλάν!

Ποια ταινία θα έβαζες πριν από ένα σημαντικό παιχνίδι για να αποφορτιστείς από το άγχος;
Μόνο Lion King ξεκάθαρα. Αλλά για να ανέβω θα έβαζα το Nemo.

Και μια τελευταία ερώτηση: σου λείπει η Ελλάδα;
Μου λείπει ως μέρος χαλάρωσης και διακοπών, αλλά τώρα για να επιστρέψω να ζήσω, όχι και τόσο. Σϊγουρα θα είναι πάντα ο top προορισμός μου για να πάω διακοπές, όχι μόνο επειδή είναι η πατρίδα μου, μου αρέσει το χαλαρό κλίμα, τα μαγαζιά που είναι ανοιχτά μέχρι αργά. Εδώ τρώμε βραδινό στις 6 και στις 9 κοιμόμαστε. Αλλά τώρα που μιλάμε, δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να ζει στην Ελλάδα. Περισσότερο θα τον φανταζόμουν να ζει στην Αμερική.

*Το Disney+ έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα του Champions League Γυναικών.

ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube