Γιατί το απόλυτο ρεκόρ των ασίστ από τον Ντιμάρκο έχει διαφορετική σημασία…

Ο Φεντερίκο Ντιμάρκο από το απόγευμα της Κυριακής είναι ο απόλυτος assist-man σε μια αγωνιστική περίοδο στη Serie A, καταφέρνοντας να «φτιάξει» 18 γκολ για τους συμπαίκτες του μέχρι και αυτή τη στιγμή. Και απομένουν ακόμα τέσσερις αγωνιστικές και η μαθηματική εξασφάλιση του τίτλου από την Ίντερ, για να βελτιώσει ακόμα περισσότερο την ιστορική του επίδοση ο Ιταλός φουλ μπακ.

Στο 2-2 των «νερατζούρι» στο Τορίνο κόντρα στην «Γκρανάτα», ο Ντιμάρκο επέτρεψε στους Τουράμ και Μπίσεκ να χριστούν σκόρερ με κεφαλιά, ώστε εκείνος να ξεπεράσει τη συγκατοίκηση με τον Πάπου Γκόμες και ν’ απολαύσει τη μοναξιά της κορυφής των ασίστ. Από τις 16 του πρώην χαφ της Αταλάντα και νυν της Πάντοβα, έχοντας φτιάξει το ρεκόρ από το 2020 με τους «μπεργκαμάσκι», στις 18 του διεθνή φουλ μπακ των… οσονούπω Πρωταθλητών Αγγλίας και έπεται συνέχεια.



Μάλιστα, έχει ήδη ξεπεράσει το… δημιουργικό κομμάτι από τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα σε ό,τι αφορά στη θητεία του Αργεντινού «Θεού» στο ιταλικό ποδόσφαιρο. Ο αείμνηστος Ντιεγκίτο είχε 50 ασίστ στη Serie A στο πέρασμά του από τη Νάπολι, με τον Ντιμάρκο να έχει συνολικά 51 αυτή τη στιγμή!

Κάτι που κάνει τρομερά εντυπωσιακό τον αριθμό των 18 γκολ που έχει ετοιμάσει ο εκ των μεγάλων πρωταγωνιστών της φετινής Ίντερ στο πρωτάθλημα, είναι η ταυτότητα του Ντιμάρκο. Άλλοι αριστεροί μπακ, που απολάμβαναν πολύ περισσότερο τα «φώτα», την προτίμηση του κόσμου και τα μεγάλα τρόπαια, δεν έφτασαν ποτέ σε τέτοια επίπεδα. Για παράδειγμα, ο Άντι Ρόμπερτσον δεν ξεπέρασε τις 12 σε μια αγωνιστική περίοδο, οι Μαρσέλο και Ζόρντι Άλμπα είχαν απλά 10 ασίστ σε μια ποδοσφαιρική χρονιά.



Και η αλήθεια είναι πως από τη θέση αυτή, δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι το «σερβίρισμα» προς τους συμπαίκτες και ειδικά σε open-play, είναι από τις κύριες αρμοδιότητες.

Η κορυφαία επίδοση που έχει καταγραφεί σε επίπεδο ασίστ σε μια σεζόν, είναι αυτή από τον Τσάβι με τις 24 στη LaLiga του 2009. Προφανώς σε αυτή τη λίστα, σε ό,τι αφορά στα 5 τοπ πρωταθλήματα, βρίσκονται παίκτες όπως ο Μέσι, ο Μίλερ, ο Ντε Μπρόινε, ο Παγιέτ, ο Ριμπερί, ο Ανρί, ο Ολίσε, ο Μκιταριάν, αλλά από την εποχή της Ντόρτμουντ, πολύ προτού γίνει συμπαίκτης του Ντιμάρκο στο «Σαν Σίρο».



Τους αριθμούς θα τους δείτε ακριβώς από κάτω. Τη μεγάλη διαφορά, όμως, θα πρέπει να την αντιληφθεί κανείς εύκολα. Ουδείς από τους ποδοσφαιριστές που αποτυπώνονται δεν είναι αριστερός μπακ. Μεσοεπιθετικοί, «10άρια», βιρτουόζοι, πολυθεσίτες, δημιουργοί, επιθετικογενείς… Κάθε λογής χαρακτηριστικό πιστώνεται στους συγκεκριμένους. Όλα αυτά, δηλαδή, που δεν είναι ο Ντιμάρκο.



Εκείνος είναι… κάτι άλλο. Κάτι που διατηρεί έναν ρομαντισμό. Κάτι, όμως, που απαιτεί και πειθαρχία. Και σοβαρότητα. Και πείσμα. Έπειτα από μια σεζόν που «τσάκισε» τον ψυχισμό όλων των παικτών της Ίντερ με την απώλεια κάθε τίτλου και την «ξεγυρισμένη» πεντάρα από την Παρί στον τελικό του Champions League. Σε μια αγωνιστική περίοδο που θα μπορούσε να είναι τέτοια κατά την οποία οι «νερατζούρι» απλά θα ήταν σαν την πέτρα σε βουνοπλαγιά. Με καθοδική πορεία δίχως stop. Εκείνος και οι υπόλοιποι αποφάσισαν να πάρουν εκδίκηση.

Όπως είπε σε συνέντευξή του, απομακρύνθηκε απ’ όλους το περασμένο καλοκαίρι. Το πώς τελείωσε η περασμένη ποδοσφαιρική χρονιά τον επηρέασε. Και τον έβαλε σε διαδικασία να σκεφτεί τι ήθελε και πώς θα έφτανε εκεί που επιθυμούσε. Και για να καταλάβει κανείς και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα, για τη σοβαρότητα που απαιτούν οι καταστάσεις, αρκεί να δει το πώς εμφανίστηκε όταν… ζόρισαν τα πράγματα.



Τέλος το ξανθό βάψιμο στο μαλλί. Τα πήρε όλα και συγκεντρώθηκε εκεί ακριβώς που έπρεπε. Στη διόρθωση της κατάστασης μετά από σερί ανεπιτυχή αποτελέσματα. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη για το κάρο που είχε κολλήσει στη λάσπη και βάζοντας τα δυνατά του για να το βγάλει. Δίχως να δώσει την παραμικρή αφορμή για να σχολιάσουν πως… τον ενδιαφέρει περισσότερο η κόμη και το χρώμα για να ταιριάξει με την άγρια έκφρασή του, τα τατουάζ και το μούσι.

Ένα παιδί που παίρνει βαρέως τα δύσκολα, για να πατάει το κουμπί της επαναφοράς. Και αυτό έκανε και τώρα. Οι πληγές της περασμένης σεζόν και η αποτυχία, έγιναν εργαλείο. Γιατί έμαθε να τιθασεύει το μυαλό του. Τέρμα τα «πάλι εγώ;» στον πανηγυρισμό. Τώρα είναι άλλη η κίνηση. Και τα πόδια ακολουθούν την πειθαρχία του μυαλού για το ρεκόρ που όμοιό του, αριστεροί μπακ στην Ευρώπη δύσκολα θα φτάσουν…