Ο Παναγιώτης Πομώνης διάλεξε τον δρόμο του σε 24 ώρες: «Ήθελα οι επόμενοι τερματοφύλακες να έχουν όσα έλειψαν από εμένα»

Δεν έπαιξε ποτέ σε κορυφαίο επίπεδο. Δεν είχε προπονητή τερματοφυλάκων όταν το χρειαζόταν. Ήταν o προπονητής, γυμναστής, αναλυτής, ψυχολόγος του ίδιου του εαυτού του. Αποφάσισε να γίνει αυτό που δεν είχε, ο άνθρωπος που πάντοτε έψαχνε δίπλα του. Από τα χωμάτινα γήπεδα και τα βίντεο στην τηλεόραση, έφτασε να δουλεύει με επαγγελματίες και να εξελίσσει τερματοφύλακες στο υψηλότερο επίπεδο. Δεν ακολούθησε έναν συγκεκριμένο δρόμο, αλλά τον δημιούργησε. Βλέποντας πλέον το ποδόσφαιρο διαφορετικά και ζώντας την εξέλιξη στη θέση του τερματοφύλακα από πρώτο χέρι. Αυτή είναι η διαδρομή ενός ανθρώπου που έμαθε να κάνει τα πάντα μόνος του και τώρα τα διδάσκει στους επόμενους γκολκίπερ, δημιουργώντας πρωταθλητές.

Ο Παναγιώτης Πομώνης, περί ου ο λόγος, έμαθε να επιβιώνει μόνος του. Έπρεπε να κληθεί να αποφασίσει μέσα σε 24 ώρες, αν θα συνεχίσει την καριέρα του ή θα κάνει στροφή στην προπονητική. Πήρε την απόφαση που του άλλαξε τη ζωή και τελικά δικαιώθηκε, όπως διηγείται μέσα από την εξομολόγησή του στο sportfm.gr και στον Γιώργο Τσανάκα.

Ο τερματοφύλακας που πάλευε μόνος του… σε προπονητής πρωταθλητών θα μπορούσε να είναι ένας εναλλακτικός τίτλος. Η εξέλιξη του τερματοφύλακα και του προπονητή τερματοφυλάκων, έχει περάσει κυριολεκτικά μπροστά από τα μάτια του. «Ξέχνα ό,τι ήξερες, ο τερματοφύλακας άλλαξε για πάντα», είναι μια απάντηση με την οποία καταδεικνύει το πόσο έχει διαφοροποιηθεί η θέση!

Δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για τους τερματοφύλακές του και τους «αναγκάζει» να σπρώχνουν ο ένας τον άλλον, δημιουργώντας πίεση και ανταγωνισμό αλλά και διατηρώντας παράλληλα το κλίμα ενότητας μέσα στην ομάδα.

«Νιώθεις εξαντλημένος χωρίς καν να πέσεις», αναφέρει και εξηγεί για το πόσο δύσκολη είναι η θέση του τερματοφύλακα. «Ο τερματοφύλακας, σήμερα, είναι ίσως ο πιο απαιτητικός αθλητής σε όλα τα αθλήματα», τονίζει και το τεκμηριώνει.

Από τα χέρια του πέρασε μεταξύ άλλων ο Αλέξανδρος Αναγνωστόπουλος πριν κάνει τη μεταγραφή του στον Ολυμπιακό. Μέσα από τη δουλειά του και τις συμβουλές του, ο Σουλούκος με την ΑΕΛ και ο Γκέλιος με την Καλαμάτα κέρδισαν την άνοδο και αποτέλεσαν τον κορυφαίο τερματοφύλακα στη Super League 2 για τις σεζόν που αγωνίστηκαν. Ο Παναγιώτης Πομώνης θεωρείται δικαίως ένας από τους καλύτερους στο είδος του…

-Τα τελευταία χρόνια η πορεία σου έχει συνδεθεί με διαδοχικές επιτυχίες σε διαφορετικές ομάδες, με τρία πρωταθλήματα Super League 2 και δύο Super Cup. Πόσο σημαντικό είναι για εσένα ότι η δουλειά σου έχει αυτήν τη συνέπεια και αυτό το αποτύπωμα;
«Είναι κάτι που με γεμίζει πολύ, γιατί δείχνει ότι η δουλειά μου δεν λειτούργησε μόνο σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον ή σε μια μόνο συνθήκη. Όταν βλέπεις ότι σε διαφορετικές ομάδες, με διαφορετικούς τερματοφύλακες και διαφορετικά αγωνιστικά πλαίσια, μπορείς να έχεις συνέπεια, αποτέλεσμα και εξέλιξη, αυτό σου δίνει μεγάλη ικανοποίηση.

Για μένα, όμως, το πιο σημαντικό δεν είναι μόνο οι τίτλοι ως τίτλοι. Είναι ότι πίσω από αυτές τις επιτυχίες υπήρξε καθημερινή εξέλιξη, προσαρμοστικότητα, πίστη στη διαδικασία και η δυνατότητα να χτίζεις σχέσεις εμπιστοσύνης μέσα σε κάθε νέο περιβάλλον. Εκεί θεωρώ ότι κρίνεται πραγματικά ένας προπονητής. Όχι μόνο στο αν θα πετύχει μία φορά, αλλά στο αν μπορεί να διατηρεί ένα επίπεδο και να βοηθά μια ομάδα να πετυχαίνει ξανά.

Άρα ναι, για μένα είναι πολύ σημαντικό. Και αυτό είναι κάτι που με κάνει να θέλω ακόμα περισσότερο να συνεχίσω να εξελίσσομαι και να δοκιμάζομαι σε όλο και μεγαλύτερες προκλήσεις».

«Έπρεπε να είμαι ο προπονητής, αναλυτής, γυμναστής και ψυχολόγος του εαυτού μου»

-Πόσο εύκολο ή δύσκολο, αντίστοιχα, είναι να είσαι ένας εξαιρετικός προπονητής τερματοφυλάκων και ενώ δεν έχεις αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο νωρίτερα;
«Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω παίξει επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Έφτασα μέχρι τη Δ' Εθνική και, σήμερα που το σκέφτομαι, νιώθω ευλογημένος. Είμαι πολύ χαρούμενος που τελικά δεν έπαιξα επαγγελματικά, γιατί αυτό με ανάγκασε να ψάξω μόνος μου, να μάθω μόνος μου και να γίνω, στην ουσία, ο ίδιος προπονητής του εαυτού μου.

Δεν είχα δίπλα μου έναν προπονητή τερματοφυλάκων να με καθοδηγεί συστηματικά. Οι μόνες περίοδοι που δούλευα οργανωμένα ήταν τα καλοκαίρια, με τον Νίκο Σαργκάνη και τον Γιόζεφ Βάντσικ, μέσα από ατομικές προπονήσεις. Από εκεί και πέρα, έπρεπε να καλύπτω μόνος μου πολλούς ρόλους: να είμαι προπονητής, αναλυτής, ψυχολόγος, γυμναστής του εαυτού μου. Να βρίσκω λύσεις, να παρατηρώ, να διορθώνω και να εξελίσσομαι μόνος μου.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι εκείνα τα χρόνια η τηλεοπτική κάλυψη ήταν ελάχιστη. Καθόμουν και περίμενα να δω στις ειδήσεις, στην Κρήτη, τα στιγμιότυπα από τους αγώνες. Τα κατέγραφα από την τηλεόραση για να μπορώ μετά να τα αναλύσω μόνος μου και να καταλάβω τι συνέβη σε κάθε φάση και πώς θα μπορούσα να τη διαχειριστώ καλύτερα.

Σήμερα νιώθω ότι αυτή η διαδικασία με διαμόρφωσε. Με βοήθησε όχι μόνο να προπονώ, αλλά και να κατανοώ πιο βαθιά τον παίκτη, τον ψυχισμό του και τις πραγματικές ανάγκες του μέσα στο παιχνίδι».

-Μπορείς να μπεις στην ψυχοσύνθεση ενός τερματοφύλακα, να αντιληφθείς την πίεση που έχει, ενώ δεν έχεις τις ίδιες εμπειρίες με αυτούς σαν ποδοσφαιριστής;
«Ναι, γιατί μπορεί να μην έχω αγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο, όμως έχω ζήσει τον πρωταθλητισμό ως ποδοσφαιριστής. Έχω ζήσει ανόδους, τίτλους, πίεση, προσδοκία και την καθημερινή απαίτηση του αποτελέσματος. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Δεν λέω ότι η πίεση είναι ίδια σε κάθε κατηγορία. Προφανώς όσο ανεβαίνει το επίπεδο, μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις, η έκθεση και οι παράγοντες που επηρεάζουν έναν παίκτη. Όμως ο πυρήνας της πίεσης στον πρωταθλητισμό είναι κοινός: η ευθύνη, η ανάγκη να αντέχεις καθημερινά, να διαχειρίζεσαι το μυαλό σου και να είσαι παρών τη στιγμή που πρέπει.

Έχοντας περάσει από αυτήν τη διαδικασία, μπορώ να καταλάβω καλύτερα τι νιώθει ένας τερματοφύλακας, να τον προσεγγίσω σωστά, να τον ηρεμήσω όταν χρειάζεται και να τον βοηθήσω να μείνει καθαρός στο μυαλό του».

Από την ακαδημία της Γιουβέντους, στο ξεκίνημα μιας διαδρομής: «Όταν η προπόνηση είχε και ψυχολόγο στην εξέδρα»

-«Στο ξεκίνημα, χωρίς μεγάλη αναγνωρισιμότητα ως ποδοσφαιριστής, πόσο δύσκολο ήταν να ανοίξουν οι πρώτες πόρτες;»
«Η αλήθεια είναι ότι για έναν άνθρωπο που δεν έχει πίσω του καριέρα σε επαγγελματικό επίπεδο, η αφετηρία είναι διαφορετική. Αυτό είναι πραγματικότητα. Από την άλλη, θεωρώ ότι ήμουν τυχερός γιατί μπήκα πολύ νωρίς σε ένα περιβάλλον που με εκπαίδευσε ουσιαστικά.



Η αρχή για μένα έγινε μέσα από τη Juventus Academy στην Αθήνα, ένα περιβάλλον με άμεση σύνδεση με την Ιταλία και πολύ υψηλά στάνταρ στον τρόπο δουλειάς. Δεν ήταν απλώς μια πρώτη δουλειά. Ήταν ουσιαστικά ένα σχολείο. Εκεί άρχισα να καταλαβαίνω πώς χτίζεται ένας προπονητής, πώς οργανώνει τη σκέψη του, πώς δουλεύει μεθοδικά και πώς εξελίσσεται καθημερινά.

Είχα, επίσης, την ευκαιρία να εκπαιδευτώ και στην Ιταλία, οπότε από πολύ νωρίς βρέθηκα σε μια διαδικασία που με ανάγκασε να ανέβω επίπεδο. Για αυτό πιστεύω ότι, ακόμη και αν η αφετηρία σου είναι πιο δύσκολη, με σωστές επιλογές, σωστό περιβάλλον και συνέπεια, μπορείς να χτίσεις μια πολύ ουσιαστική πορεία».

-«Τι ήταν αυτό που σε σημάδεψε περισσότερο από εκείνο το περιβάλλον στα πρώτα σου βήματα;»
«Αυτό που κράτησα περισσότερο ήταν ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονταν συνολικά τον ρόλο του προπονητή. Δεν στάθηκαν μόνο στο τι διδάσκεις μέσα στο γήπεδο, αλλά και στο πώς στέκεσαι, πώς μιλάς, πώς καθοδηγείς και τι επίδραση έχεις στον αθλητή. Θυμάμαι πολύ έντονα ότι υπήρχε έμφαση ακόμη και σε λεπτομέρειες που για τα ελληνικά δεδομένα εκείνης της εποχής ήταν πρωτόγνωρες, όπως η συνολική παρουσία και η συμπεριφορά του προπονητή μέσα στην προπόνηση. Για μένα, εκεί μπήκαν οι πρώτες ουσιαστικές βάσεις, όχι μόνο στο προπονητικό κομμάτι, αλλά και στον τρόπο που βλέπω μέχρι σήμερα τον ρόλο μου».

Από τον Σαργκάνη μέχρι τον Ελευθερόπουλο - Τέσσερις σχολές, μία πορεία!

-Μίλησες για Βάντσικ, Σαργκάνη, εγώ βάζω δίπλα και Κοτσόλη, Ελευθερόπουλο. Έχεις συνεργαστεί και με τους τέσσερις, τώρα δεν χρειάζεται να πούμε πολλά για την καριέρα τους. Τι έχεις κερδίσει από αυτούς, τι έχεις να θυμάσαι;
«Είναι μεγάλη κουβέντα, γιατί από τον καθένα πήρα κάτι διαφορετικό και πολύ ουσιαστικό. Ο Γιόζεφ Βάντσικ με έμαθε από μικρός να δουλεύω σε πολύ υψηλές εντάσεις και να καταλαβαίνω ότι η εξέλιξη περνάει μέσα από τη σκληρή δουλειά. Ο Νίκος Σαργκάνης, από την άλλη, με βοήθησε να δω πιο βαθιά τον ρόλο του τερματοφύλακα, όχι μόνο τεχνικά, αλλά και ως προσωπικότητα μέσα στο παιχνίδι. Με έμαθε να σκέφτομαι μία φάση μπροστά, να επικοινωνώ, να καθοδηγώ και να έχω ηγετική παρουσία.



Ο Δημήτρης Ελευθερόπουλος με έβαλε ακόμη περισσότερο στη λογική του ρεαλισμού. Μέσα από τις συζητήσεις μας κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι κάθε άσκηση να έχει σύνδεση με πραγματικές καταστάσεις αγώνα.

Με τον Στέφανο Κοτσόλη είχαμε μια συνεργασία τεσσάρων χρόνων, σε μια διαδρομή με απαιτήσεις, πίεση και πολλές κοινές εμπειρίες. Είναι ένας άνθρωπος με ήθος, σοβαρότητα και βαθιά κατανόηση της θέσης, αλλά και του πώς χτίζεται μια σωστή συνεργασία μέσα σε ένα απαιτητικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον. Αυτό που εκτίμησα ιδιαίτερα στη μεταξύ μας σχέση ήταν η ειλικρίνεια, ο σεβασμός και η ουσιαστική καθημερινή επικοινωνία, στοιχεία που για μένα είναι πολύ σημαντικά σε κάθε συνεργασία. Μέσα από την επαφή και τις συζητήσεις μας ένιωθα ότι εξελισσόμουν συνεχώς, όχι μόνο στο προπονητικό κομμάτι, αλλά και στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον ρόλο μου μέσα σε ένα περιβάλλον με υψηλές απαιτήσεις.

Αν το δω συνολικά, από όλους κράτησα πράγματα που με ακολουθούν μέχρι σήμερα: την ένταση στη δουλειά, τον ρεαλισμό, τη σημασία της προσωπικότητας και την ανάγκη ο τερματοφύλακας να σκέφτεται και να λειτουργεί ως ηγέτης μέσα στο παιχνίδι».

«Είχα 24 ώρες για να αποφασίσω - Ήθελα να δώσω στους άλλους, ό,τι έλειψε από εμένα»

-Και πώς ωρίμασε η σκέψη να σταματήσεις το ποδόσφαιρο και να γίνεις προπονητής;
«Δεν είχα πολύ χρόνο να το σκεφτώ, γιατί όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Εκείνη την περίοδο αγωνιζόμουν ακόμη και τότε προέκυψε η πρόταση από τη Juventus. Είχα μόλις 24 ώρες για να αποφασίσω τι θέλω να κάνω.

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι αυτή η σκέψη υπήρχε μέσα μου από πολύ νωρίς. Επειδή δεν είχα μεγαλώσει με έναν προπονητή τερματοφυλάκων δίπλα μου καθημερινά, είχα αποφασίσει από μικρός ότι, όταν θα έκλεινε ο κύκλος μου ως παίκτης, θα ήθελα να δώσω στους επόμενους τερματοφύλακες αυτό που έλειψε από εμένα. Να υπάρχει δίπλα τους ένας άνθρωπος που να τους στηρίζει, να τους καθοδηγεί, να τους προπονεί σωστά και να νιώθει τις ανάγκες τους.

Όταν ήρθε εκείνη η πρόταση, ένιωσα ότι ήταν η στιγμή να ακολουθήσω αυτό που ήθελα από πάντα. Την πήρα χωρίς δεύτερη σκέψη. Από εκεί και μετά άρχισε να ανοίγει σταδιακά ο δρόμος, πρώτα με την προεθνική και στη συνέχεια με την Κηφισιά, όπου ουσιαστικά ξεκίνησε η πορεία μου στο επαγγελματικό επίπεδο».

Η εξέλιξη της προπονητικής διαδικασίας και του τερματοφύλακα

-Πώς δουλεύουν πλέον οι τερματοφύλακες; Όσο περνούν τα χρόνια, νομίζω είναι διαφορετική η δουλειά που γίνεται πλέον στο κομμάτι της προπόνησης, έτσι;
«Έχει αλλάξει πολύ ο τρόπος δουλειάς, γιατί έχει αλλάξει και ο τρόπος που βλέπουμε τον ίδιο τον ρόλο του τερματοφύλακα μέσα στο παιχνίδι. Σήμερα δεν μπορείς να τον προπονείς αποκομμένα, σαν να είναι μόνο ένας παίκτης που κάνει αποκρούσεις. Ο τερματοφύλακας είναι μέρος της συνολικής λειτουργίας της ομάδας και η προπόνησή του πρέπει να είναι συνδεδεμένη με αυτό που καλείται να διαχειριστεί στον αγώνα.
Σε αυτήν τη λογική με βοήθησε πολύ και η εκπαίδευση που πήρα στην Ελλάδα μέσα από τις σχολές τερματοφυλάκων, υπό την καθοδήγηση του κ. Άγγελου Κυρανουδή, επικεφαλής των σχολών UEFA Goalkeeping.

Υπάρχει πάντα ένα πρώτο, πιο εξειδικευμένο κομμάτι, γιατί η θέση έχει τις δικές της απαιτήσεις. Όμως και αυτό πλέον δεν έχει αξία αν δεν υπηρετεί όσα θα ακολουθήσουν μέσα στο ομαδικό πρόγραμμα. Για μένα, το θέμα δεν είναι απλώς να κάνει ένας τερματοφύλακας μια ατομική άσκηση. Το θέμα είναι να προετοιμάζεται για να αναγνωρίζει τη συνθήκη, να διαβάζει σωστά τη φάση και να δίνει λύση μέσα σε πραγματικές απαιτήσεις αγώνα.
Η εξέλιξη ενός παίκτη κρίνεται από την ικανότητά του να εντάσσει την ατομική του βελτίωση στη συλλογική λειτουργία. Η σωστή διαχείριση του χώρου, του χρόνου και των αποφάσεων σε συνάρτηση με την υπόλοιπη ομάδα είναι ο τελικός δείκτης της αποτελεσματικότητας της προπονητικής διαδικασίας».

-Με το ποδόσφαιρο να εξελίσσεται, ο τερματοφύλακας πρέπει να είναι καλός και με τα πόδια. Μπορεί ένας τερματοφύλακας να σταθεί στο υψηλότερο επίπεδο αν δεν είναι καλός με τα πόδια; Και αυτό το κομμάτι, δουλεύετε, ανεξαρτήτως ηλικίας;
«Εννοείται. Όλα βελτιώνονται. Για μένα, η βελτίωση δεν έχει ηλικία. Έχω δει παίκτες να εξελίσσονται στα 30 και στα 33 τους. Δεν ισχύει ότι αν δεν μάθεις κάτι μικρός, χάθηκε η ευκαιρία ή ότι στα 25-27 είναι αργά. Με τη σωστή μεθοδολογία και προοδευτικότητα, όλα μπορούν να βελτιωθούν.

Ο τερματοφύλακας σήμερα καλείται να ανταποκριθεί σε ένα εξαιρετικά σύνθετο σύνολο απαιτήσεων. Για μένα, είναι ένας από τους πιο απαιτητικούς ρόλους στον αθλητισμό γενικά, γιατί πρέπει να είναι άριστος με τα χέρια, αλλά πλέον και με τα πόδια, κάτι που από μόνο του είναι εξαιρετικά δύσκολο. Χρειάζεται να έχει πολύ καλό έλεγχο σώματος, να συνδυάζει ύψος, αλτικότητα, ευλυγισία και ταχύτητα, και ταυτόχρονα να παραμένει απόλυτα συγκεντρωμένος σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Και πέρα από όλα αυτά, ο ψυχικός του κόσμος πρέπει να βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο.

Αν σταθεί κανείς μόνο στις φυσικές απαιτήσεις της θέσης -ταχύτητα, άλμα, ευλυγισία, ύψος, ικανότητα με τα χέρια και με τα πόδια- καταλαβαίνει αμέσως πόσο σύνθετος και απαιτητικός είναι ο ρόλος. Για αυτό και η προπόνηση του τερματοφύλακα δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται μονοδιάστατα.

Όσον αφορά ειδικά το παιχνίδι με τα πόδια, είναι ένα κομμάτι που δουλεύεται ανεξαρτήτως ηλικίας. Το βλέπω και στην πράξη, ακόμη και μέσα από συνεργασίες με τερματοφύλακες πολύ υψηλού επιπέδου, όπως ο Στέφανος Καπίνο, ο οποίος είναι εξαιρετικός τεχνικά με τα πόδια, συνεχίζει να βελτιώνεται και έχει καταγράψει εξαιρετικές επιδόσεις τα τελευταία δύο χρόνια. Όταν βλέπεις έναν τόσο έμπειρο τερματοφύλακα να δουλεύει με τέτοια λεπτομέρεια αυτό το κομμάτι, καταλαβαίνεις ότι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο τίποτα δεν μένει στάσιμο. Το ποδόσφαιρο έχει εξελιχθεί και μαζί του έχουν αυξηθεί και οι απαιτήσεις της θέσης. Άρα, στο υψηλότερο επίπεδο, ο σύγχρονος τερματοφύλακας οφείλει να είναι πολύ καλός και με τα πόδια».



-Σε ρωτάω γιατί ένας από τους κορυφαίους προπονητές, ο Γκουαρδιόλα, έχει ως απαράβατο όρο ο τερματοφύλακάς του να είναι πολλές φορές καλύτερος με την μπάλα στα πόδια παρά κάτω από τα δοκάρια… Όπως ο Έντερσον για παράδειγμα!
«Συμφωνώ, αλλά εκεί όλα ξεκινούν από το τι ποδόσφαιρο θέλει να παίξει η ομάδα και τι ακριβώς ζητά ο προπονητής από τον τερματοφύλακά του. Υπάρχουν ομάδες και προπονητές που θέλουν ο τερματοφύλακας να συμμετέχει πολύ ενεργά στο χτίσιμο του παιχνιδιού, να δίνει λύσεις με τα πόδια και ουσιαστικά να λειτουργεί σαν ακόμα ένας παίκτης στην ανάπτυξη. Υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις όπου η έμφαση πέφτει περισσότερο στην εστία, στις εξόδους, στη διαχείριση της περιοχής και στη συνολική αμυντική ασφάλεια.

Για μένα, το πιο σημαντικό είναι να βλέπεις ρεαλιστικά τη συνθήκη. Να ξέρεις που βρίσκεσαι, τι ζητά ο προπονητής, τι απαιτεί το αγωνιστικό μοντέλο της ομάδας και ποιον τερματοφύλακα έχεις μπροστά σου. Πιστεύω πολύ στη διαχείριση του ρίσκου και των πιθανοτήτων μέσα στο παιχνίδι. Άρα ο τερματοφύλακας πρέπει να προετοιμάζεται όχι γενικά, αλλά με βάση τις πραγματικές απαιτήσεις του αγώνα και τις λύσεις που καλείται να δώσει σε συγκεκριμένες συνθήκες.

Άρα ναι, στο σύγχρονο ποδόσφαιρο το παιχνίδι με τα πόδια είναι πολύ σημαντικό. Να μπορεί, μέσα από τα χαρακτηριστικά του, να δίνει λύσεις στο πλάνο της ομάδας και να ανταποκρίνεται με ρεαλισμό και συνέπεια σε αυτό που απαιτεί ο αγώνας».

-Η καθημερινότητα για έναν τερματοφύλακα πώς είναι;
«Θα σου πω πώς δουλεύω εγώ. Για έναν τερματοφύλακα η καθημερινότητα είναι πολύ απαιτητική, γιατί η προετοιμασία του δεν ξεκινά τη στιγμή που βγαίνει στο γήπεδο με την ομάδα. Ξεκινά αρκετά νωρίτερα. Έρχονται τουλάχιστον μία ώρα και ένα τέταρτο πριν από την προπόνηση και ακολουθούν ένα στοχευμένο πρόγραμμα ενεργοποίησης, ανάλογα με το τι ζητά η ημέρα και το τι θα ακολουθήσει τόσο στο δικό μας κομμάτι όσο και σε αυτό της ομάδας.

Βγαίνουμε πιο νωρίς στο γήπεδο, ολοκληρώνουμε το εξειδικευμένο μέρος της δουλειάς μας και στη συνέχεια ενσωματώνονται στο ομαδικό πρόγραμμα. Συνήθως στο τέλος υπάρχει ξανά ατομική βελτίωση, ενώ καθημερινά υπάρχει και πρόγραμμα δύναμης στο γυμναστήριο.

Για μένα όμως η καθημερινότητα του τερματοφύλακα δεν τελειώνει στο γήπεδο. Το απόγευμα ακολουθεί ανάλυση μέσα από clips από την προπόνηση, είτε τεχνικά είτε τακτικά, ώστε να βλέπει πιο καθαρά τις ενέργειές του, να κατανοεί τι έκανε σωστά και τι χρειάζεται βελτίωση. Παράλληλα, υπάρχουν ατομικά αλλά και ομαδικά meetings ανάλυσης και ανατροφοδότησης, γιατί πιστεύω ότι η εξέλιξη δεν έρχεται μόνο μέσα από την εκτέλεση, αλλά και μέσα από την κατανόηση του παιχνιδιού.

Ο τερματοφύλακας πρέπει καθημερινά να προετοιμάζει όχι μόνο το σώμα του, αλλά και το μυαλό του. Πρέπει να καταλαβαίνει τη συνθήκη, να επεξεργάζεται τις πληροφορίες και να εκπαιδεύει τον εαυτό του ώστε τα μάτια του να βλέπουν τη φάση μία στιγμή νωρίτερα.
Άρα, όταν μιλάμε για την καθημερινότητά του, μιλάμε ουσιαστικά για μια συνεχόμενη διαδικασία σωματικής, πνευματικής και τακτικής προετοιμασίας».

«Είσαι κουρασμένος, χωρίς καν να πέσεις» - Το μοντέλο δουλειάς σε προετοιμασία και προπονήσεις!

-Πάμε να πιάσουμε λίγο το κομμάτι της καλοκαιρινής προετοιμασίας. Εκεί δουλεύετε ξεχωριστά και λογικά λιγότερο στο ταχυδυναμικό κομμάτι από την υπόλοιπη ομάδα; Ανέλυσε μου λίγο το πλάνο σου.
«Στην προετοιμασία μπαίνουν οι βάσεις για όλη τη χρονιά και για τον τερματοφύλακα αυτό είναι καθοριστικό, γιατί η θέση έχει διαφορετικές απαιτήσεις και διαφορετικές επιβαρύνσεις από εκείνες ενός παίκτη. Για αυτό και το πλάνο πρέπει να είναι ειδικά προσαρμοσμένο.

Εγώ δουλεύω πάνω σε τρεις βασικούς πυλώνες: τη φυσική κατάσταση, το τεχνικό κομμάτι και την τακτική προσαρμογή του τερματοφύλακα στις απαιτήσεις του παιχνιδιού και της ομάδας. Στη φυσική κατάσταση δίνω μεγάλη σημασία, γιατί δεν αφορά μόνο την έκρηξη, την ταχύτητα και τη δύναμη, αλλά και την ικανότητα του τερματοφύλακα να παραμένει με καθαρό μυαλό.

Για μένα, ο τερματοφύλακας πρέπει να είναι ψύχραιμος και συγκεντρωμένος, ώστε να διαχειρίζεται σωστά τη συνθήκη και να παίρνει την πιο λειτουργική απόφαση τη στιγμή που το παιχνίδι θα τον χρειαστεί. Και εκεί η φυσική κατάσταση παίζει καθοριστικό ρόλο».



-Είναι ο τερματοφύλακας ένας δεύτερος προπονητής μέσα στο γήπεδο; Γιατί εγώ αυτό καταλαβαίνω.
«Εννοείται. Ο τερματοφύλακας είναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό, ένας δεύτερος προπονητής μέσα στο γήπεδο. Είναι ένας παίκτης που, λόγω θέσης, έχει πιο καθαρή εικόνα του παιχνιδιού, μπορεί να διαβάζει τη συνθήκη και να καθοδηγεί την ομάδα του σε στιγμές που πολλές φορές οι υπόλοιποι δεν έχουν την ίδια οπτική.

Για αυτό πιστεύω ότι ο τερματοφύλακας πρέπει να έχει πολύ καλή γνώση τακτικής και να λειτουργεί με κοινή γλώσσα με την ομάδα του. Δεν αρκεί μόνο να αποκρούει ή να αντιδρά στη φάση. Πρέπει να αναγνωρίζει τον άμεσο κίνδυνο, να βλέπει τη φάση μία στιγμή νωρίτερα και, μέσα από σωστή και στοχευμένη επικοινωνία, να καθοδηγεί την ομάδα του να προλαμβάνει καταστάσεις πριν αυτές εξελιχθούν.

Άρα ναι, για μένα ο τερματοφύλακας είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένας παίκτης που υπερασπίζεται την εστία. Είναι ένας ποδοσφαιριστής που καλείται να καταλαβαίνει το πλάνο, να το υπηρετεί και ταυτόχρονα να μεταφέρει ψυχραιμία, πληροφορία και καθοδήγηση μέσα στο ίδιο το παιχνίδι».

Ποιος επιλέγει τον τερματοφύλακα που θα παίξει στα παιχνίδια;

-Και έρχεται η μέρα του αγώνα… Τον τερματοφύλακα ποιος θα τον διαλέξει, ο προπονητής, εσύ ή είναι κάτι συνδυαστικό; Γιατί θα πρέπει να υπάρχει και μια επικοινωνία!
«Υπάρχει επικοινωνία και πρέπει να υπάρχει. Για μένα αυτό είναι απαραίτητο. Ο προπονητής τερματοφυλάκων δεν είναι εκεί απλώς για να πει ένα όνομα, αλλά για να μπορεί να εξηγήσει και να τεκμηριώσει τη σκέψη του στον προπονητή της ομάδας. Η τελική απόφαση ανήκει πάντα στον προπονητή, όμως θεωρώ πολύ σημαντικό να υπάρχει ουσιαστική συζήτηση και καθαρά επιχειρήματα γύρω από τη συνθήκη του αγώνα και την ετοιμότητα του κάθε τερματοφύλακα.

Από εκεί και πέρα, για να μπορείς να κάνεις αυτήν τη συζήτηση με καθαρότητα, πρέπει να έχεις έτοιμο όλο το γκρουπ των τερματοφυλάκων σου. Γιατί για μένα δεν μετρά μόνο ο πρώτος, αλλά η συνολική ισορροπία και η καθημερινή ανταγωνιστικότητα της υποομάδας. Εκεί χτίζεται και η αξιοπιστία κάθε επιλογής».

Δύο βασικοί τερματοφύλακες, μία δύσκολη εξίσωση

-Είχες να διαχειριστείς φέτος τον Γκέλιο, που ξέρουμε την καριέρα του, αλλά και τον Καλογεράκη που είναι ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στην SL2. Πόσο εύκολη είναι η διαχείριση, αφού και οι δύο θεωρητικά θα μπορούσαν να είναι βασικοί…
«Έτσι είναι. Και στην Καλαμάτα και οι δύο ήταν τερματοφύλακες με επίπεδο βασικού. Και στην περίπτωση του Καλογεράκη μιλάμε για έναν τερματοφύλακα με πολύ καλό επίπεδο, με προσωπικότητα και με στοιχεία που δικαιολογούν απόλυτα το ότι μπορούσε να διεκδικεί θέση βασικού. Για μένα, όμως, η σωστή διαχείριση ενός τέτοιου γκρουπ ξεκινά πάντα από την αυθεντικότητα. Ο καθένας πρέπει από την αρχή να γνωρίζει πού βρίσκεται, ποια είναι η αφετηρία του και ποια είναι η πραγματικότητα εκείνη τη στιγμή. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ρόλοι δεν μπορούν να αλλάξουν μέσα στη χρονιά. Σημαίνει όμως ότι η βάση πρέπει να είναι η ειλικρίνεια.

Όταν υπάρχει αυτή η καθαρότητα, δημιουργείται ένα ασφαλές περιβάλλον. Και για μένα αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί μόνο μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον μπορεί να υπάρξει αληθινή εξέλιξη. Από την πρώτη συνάντηση προσπαθώ να τους βάλω σε αυτήν τη λογική. Τους λέω ότι ο άνθρωπος που μπορεί να σε ανεβάσει περισσότερο μέσα στη χρονιά δεν είναι μόνο ο προπονητής σου, αλλά ο διπλανός σου τερματοφύλακας. Αυτός είναι που θα σε πιέσει καθημερινά, αυτός είναι που θα σε κρατήσει σε εγρήγορση, αυτός είναι που θα σε αναγκάσει να ανεβάσεις το επίπεδό σου.



Έτσι βλέπω εγώ τον ανταγωνισμό. Όχι ως μια κατάσταση που σε βάζει απέναντι στον άλλον, αλλά ως μια διαδικασία που σε σπρώχνει να γίνεις καλύτερος μέσα από τον άλλον. Και σε αυτό το πλαίσιο, πολύ σημαντικός είναι και ο τρίτος τερματοφύλακας, γιατί πολλές φορές είναι εκείνος που κρατά την ένταση, την ισορροπία και την καθημερινή ποιότητα της δουλειάς στο σωστό επίπεδο. Φέτος, για παράδειγμα, η Καλαμάτα είχε και τον Γιώργο Λαδά, που ήταν εξαιρετικός και βοήθησε πάρα πολύ όλη τη διαδικασία και το επίπεδο της προπόνησης, αλλά και τον 18χρονο Παύλο Βαρελά, ένα παιδί με πολύ λαμπρό μέλλον.

Άρα, για μένα, δεν είναι θέμα μόνο του ποιος θα παίξει. Είναι θέμα του πώς θα χτίσεις ένα γκρουπ που θα λειτουργεί με ειλικρίνεια, πίεση, στήριξη και κοινή κατεύθυνση, ώστε όποιος και αν κληθεί να παίξει να είναι πραγματικά έτοιμος».

«Η ειλικρίνεια κρατάει την ομάδα όρθια» - Ο πιο υποτιμημένος αλλά πιο σημαντικός ρόλος στους γκολκίπερ

-Και αυτό ήταν το επόμενο που θα σε ρώταγα. Δηλαδή είναι εύκολο να διατηρήσεις ενωμένο το γκρουπ; Γιατί καλός ή κακώς, είδαμε και φέτος πως 29/30 ματς θα τα παίξει ο ίδιος τερματοφύλακας…
«Οι τερματοφύλακες, καλώς ή κακώς, δεν αλλάζουν εύκολα. Αν το γκρουπ των τριών τερματοφυλάκων -μαζί και ο τρίτος, ο νεαρός- δεν είναι ενωμένο όλη τη σεζόν, τότε δημιουργείται πρόβλημα. Όμως αυτό είναι δική σου δουλειά ως προπονητή. Ξεκινάμε από τις σωστές βάσεις που είπαμε πριν. Αν δεν υπάρχει αίσθηση αδικίας, τότε η κατάσταση είναι πιο εύκολη. Όταν ο βασικός τερματοφύλακας παίζει τα περισσότερα παιχνίδια και η ομάδα πάει καλά, και οι υπόλοιποι βλέπουν ότι αποδίδει, τότε και οι ίδιοι είναι ψυχικά πιο ήρεμοι. Ταυτόχρονα, όμως, οι τερματοφύλακες πρέπει να έχουν απαίτηση.

Εγώ θέλω τερματοφύλακες που έρχονται και με ρωτούν πότε θα παίξουν. Θέλω αθλητές που διψούν να αγωνιστούν, όχι να μένουν σε μια “ασφαλή ζώνη” με τη λογική ότι “είμαι δεύτερος ή τρίτος, έχω το συμβόλαιό μου και είμαι εντάξει”. Θέλω να υπάρχει ένταση και φιλοδοξία. Όμως, αν ο βασικός τερματοφύλακας περάσει μια αγωνιστική “κοιλιά” και δεν δοθεί ευκαιρία στους υπόλοιπους -όχι μόνο στις δικές μου ομάδες, γενικά- τότε μπορεί να δημιουργηθεί αίσθημα αδικίας. Και εκεί είναι που αρχίζει η τριβή.

Αν όμως είσαι ξεκάθαρος και ειλικρινής από την αρχή, όταν όλα πάνε καλά χαίρονται όλοι, γιατί νιώθουν ότι κερδίζουν μαζί. Αν όμως χρειαστεί να γίνει αλλαγή και δεν γίνει, τότε μπορεί να υπάρξουν προβλήματα και να χαθεί η ισορροπία. Όσον αφορά τον Γκέλιο, ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσα να έχω φέτος, τον έχω πολύ ψηλά. Είναι παιδί που έχει μεγαλώσει στο εξωτερικό, με γερμανική ποδοσφαιρική παιδεία και κουλτούρα που ταιριάζει με τη δική μου προσέγγιση. Του αρέσει να δουλεύει και να εξελίσσεται καθημερινά.

Ήταν για μένα μια σημαντική πρόκληση, γιατί μιλάμε για έναν τερματοφύλακα που έχει παίξει Bundesliga και έπρεπε να βρω σημεία για να τον βελτιώσω. Και είμαι πολύ χαρούμενος γιατί μέσα από τη συνεργασία μας είδα να αποδίδει στο γήπεδο, να κατακτά πρωτάθλημα και Super Cup, και πιστεύω ότι θα εξελιχθεί ακόμη περισσότερο».



-Όταν δουλεύεις με δύο τερματοφύλακες που βρίσκονται ήδη σε υψηλό επίπεδο, το ερώτημα είναι πώς δουλεύεις μαζί τους όταν είναι ήδη ολοκληρωμένοι, πώς μπορείς να τους αλλάξεις;
«Η απάντηση είναι ότι δεν πρέπει να τους αλλάζεις. Είναι λάθος να προσπαθείς να διαμορφώσεις έναν αθλητή με βάση αποκλειστικά τη δική σου φιλοσοφία, δεν πρέπει να αλλοιώνεις την ταυτότητά του. Εγώ δεν αλλάζω τερματοφύλακες, τους βελτιώνω. Πατάω πάνω στο δικό τους προφίλ, γιατί κάθε τερματοφύλακας, ακόμη κι αν έχει παρόμοια σωματικά χαρακτηριστικά με κάποιον άλλον, έχει διαφορετική μηχανική και διαφορετικό τρόπο σκέψης.

Αυτό ίσχυε και στην ΑΕΛ. Είχα δύο εξαιρετικούς τερματοφύλακες σε πολύ υψηλό επίπεδο, με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ο Σουλούκος έκανε μια εξαιρετική χρονιά και αναδείχθηκε κορυφαίος τερματοφύλακας της κατηγορίας, ενώ και ο Kleton Perntreou έπαιξε σε σημαντικό ποσοστό αγώνων και έδειξε την ποιότητά του. Και θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίο πως φέτος βρίσκεται στην Α' Κατηγορία Κύπρου και αγωνίζεται ως βασικός.

Με ενδιαφέρει η βελτίωση πάνω σε αυτό που ήδη είναι ο παίκτης. Για αυτό δουλεύω πολύ με την ανάλυση. Τους στέλνω καθημερινά clips από τις προπονήσεις, είτε από τεχνικά στοιχεία είτε από drone για τακτικά ζητήματα, αφετηρίες και λήψης αποφάσεων. Παράλληλα, πραγματοποιώ και ανάλυση αγώνων. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία, οι τερματοφύλακες μπορούν να δουν πιο καθαρά το παιχνίδι τους και να εξελιχθούν τόσο στη σκέψη όσο και στη λήψη αποφάσεων.

Όλοι έχουν σημεία που μπορούν να βελτιώσουν, ανεξαρτήτως ηλικίας ή επιπέδου. Κανείς δεν έχει ''τερματίσει''. Και όταν βοηθήσεις έναν τερματοφύλακα να ανέβει ένα επίπεδο στην κατανόηση του παιχνιδιού, χωρίς να χάσει τη δική του ταυτότητα, τότε αυτή η βελτίωση φαίνεται πραγματικά μέσα στο γήπεδο».

Δεν αλλάζεις τους τερματοφύλακες, τους εξελίσσεις - Η εξέλιξη δεν σταματά ποτέ

-Πέρυσι ο Σουλούκος κορυφαίος τερματοφύλακας, στα χέρια σου. Φέτος ο Γκέλιος, δεν νομίζω πως θα χάσει το βραβείο. Είναι και μια αναγνώριση για εσένα αυτό, μια αναγνώριση της δουλειάς σου;
«Εννοείται πως είναι μια πολύ μεγάλη ικανοποίηση. Δεν ξέρω αν είναι αναγνώριση για εμένα, αυτό θα το κρίνουν άλλοι, αλλά για έναν προπονητή τερματοφυλάκων είναι από τις πιο όμορφες στιγμές να βλέπει ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεσαι καθημερινά να εξελίσσονται και να ξεχωρίζουν. Ο Σουλούκος, όταν ήμασταν μαζί, ήταν 24 ετών και έκανε μια εξαιρετικά ώριμη σεζόν, εξελίχθηκε πολύ στον τρόπο που αντιλαμβανόταν και ενεργούσε μέσα στο γήπεδο. Από την άλλη, ο Γκέλιος στα 33 του ήταν ένας πολύ έμπειρος τερματοφύλακας, με πολλά χρόνια παραστάσεων στη Γερμανία, και για μένα ήταν μια πολύ σημαντική πρόκληση να δουλέψω πιο βαθιά πάνω σε ένα τέτοιο προφίλ. Είναι μια συνεργασία από την οποία κέρδισα πάρα πολλά, τόσο ποδοσφαιρικά όσο και ανθρώπινα.

Από εκεί και πέρα, εγώ δεν μπορώ να δω ποτέ έναν τερματοφύλακα έξω από το συνολικό πλαίσιο της ομάδας. Για να φτάσει ένας τερματοφύλακας σε αυτό το επίπεδο, πρέπει να λειτουργούν σωστά πολλά πράγματα γύρω του. Το clean sheet, η αμυντική λειτουργία και η συνολική εικόνα δεν είναι αποτέλεσμα μόνο ατομικών επεμβάσεων, αλλά συλλογικής λειτουργίας, σωστής προπόνησης και κοινής κατεύθυνσης.

Για αυτό και για μένα η ικανοποίηση είναι διπλή: από τη μία χαίρομαι γιατί βλέπω έναν τερματοφύλακα να εξελίσσεται και να αναγνωρίζεται, και από την άλλη γιατί αυτό συμβαίνει μέσα σε ένα ομαδικό πλαίσιο όπου ο τερματοφύλακας είναι αναπόσπαστο μέρος της συνολικής λειτουργίας».

Από «βοηθητικός ρόλος» σε βασικό κομμάτι του staff - Η εξέλιξη του προπονητή τερματοφυλάκων!

-Συνήθως τα «μπράβο» πηγαίνουν σε παίκτες και προπονητές, εσωτερικά όμως λογικά και εσύ και τα υπόλοιπα μέλη του σταφ έχετε την αναγνώριση. Δεν πρέπει όμως να προβάλλονται περισσότερο και αυτοί που δουλεύουν πίσω από τις κουρτίνες;
«Συμφωνώ, γιατί το ποδόσφαιρο σήμερα είναι πλέον ένα περιβάλλον εξειδίκευσης. Πίσω από αυτό που βλέπει ο κόσμος την ημέρα του αγώνα υπάρχει καθημερινά μια ομάδα ανθρώπων που δουλεύει πάνω στη λεπτομέρεια, ο καθένας στον δικό του ρόλο, ώστε να υπηρετηθεί ένα κοινό πλάνο.

Για αυτό πιστεύω ότι πρέπει να αναδεικνύονται περισσότερο και οι άνθρωποι που δουλεύουν πίσω από τις ''κουρτίνες''. Όχι για λόγους προβολής, αλλά γιατί το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι ποτέ έργο ενός ή δύο ανθρώπων. Είναι αποτέλεσμα συνεργασίας, εξειδίκευσης και κοινής κατεύθυνσης.
Το ίδιο ισχύει και για τον προπονητή τερματοφυλάκων. Από τη στιγμή που έχει αλλάξει ο ίδιος ο ρόλος του τερματοφύλακα μέσα στο παιχνίδι, έχει αλλάξει και η σημασία του ανθρώπου που τον καθοδηγεί. Οι απαιτήσεις της θέσης είναι πολύ πιο σύνθετες από παλαιότερα, άρα και ο ρόλος του προπονητή τερματοφυλάκων είναι σήμερα πιο ουσιαστικός και πιο απαιτητικός από ποτέ».

«Ο Αναγνωστόπουλος άλλαξε τη δουλειά μου - Πρωταθλητής στη νοοτροπία, όχι μόνο στο αποτέλεσμα»

-Ανέδειξες τους καλύτερους, δούλεψες με κορυφαίους, από τα χέρια σου πέρασε και ένα παιδί, ο Αναγνωστόπουλος που πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό…
«Ο Αλέξανδρος ήταν ένας τερματοφύλακας που σημάδεψε τη δική μου διαδρομή ως προπονητή. Ήρθε στην Κηφισιά στα μέσα της πρώτης χρονιάς στη Super League 2, από τον Ιωνικό, και από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι μιλάμε για έναν αθλητή με προσωπικότητα, απαιτήσεις και νοοτροπία νικητή. Ήθελε να κερδίζει, να δουλεύει καθημερινά στο μέγιστο και να εξελίσσεται διαρκώς. Δεν αρκούνταν ποτέ στο να είναι απλώς καλός.
Αυτό που έκανε τη συνεργασία μας τόσο δυνατή ήταν ότι υπήρχε αμοιβαία απαίτηση. Εκείνος είχε απαιτήσεις από εμένα και εγώ από εκείνον. Και αυτό, για μένα, είναι το υψηλότερο επίπεδο συνεργασίας ανάμεσα σε έναν προπονητή τερματοφυλάκων και έναν αθλητή. Δεν δουλεύαμε μόνο για να ανταποκριθεί στο σήμερα, αλλά για να χτιστεί καθημερινά ένας τερματοφύλακας έτοιμος για το επόμενο επίπεδο.



Τη χρονιά που η Κηφισιά κατέκτησε το πρωτάθλημα και ανέβηκε στη Super League 1, η σκέψη μας ήταν ξεκάθαρη: δουλεύουμε για αυτό που θα παρουσιάσει ο Αλέξανδρος στο επίπεδο που έρχεται. Και το υπηρέτησε με προσήλωση, υπομονή και συνέπεια. Όταν ήρθε εκείνη η στιγμή, το έδειξε μέσα στο γήπεδο. Πραγματοποίησε μια εξαιρετική σεζόν, ξεχώρισε και απέδειξε ότι μπορεί να σταθεί σε πολύ υψηλές απαιτήσεις.

Για αυτό και η μεταγραφή του στον Ολυμπιακό, για μένα, δεν ήταν έκπληξη. Ήταν η φυσική συνέχεια μιας πορείας που είχε χτιστεί πάνω στη δουλειά, στη νοοτροπία και σε ένα προφίλ που ταίριαζε σε έναν σύλλογο αυτού του μεγέθους. Δεν έφτασε εκεί τυχαία, έφτασε γιατί ήταν ένας τερματοφύλακας με προσωπικότητα, πειθαρχία και χαρακτήρα νικητή».




-Ο Βενετικίδης πριν από μερικές εβδομάδες έκανε ντεμπούτο και εμφάνιση για… μεταγραφή στο Καραϊσκάκη, κρατώντας στο μηδέν τον Ολυμπιακό. Το έβλεπες να έρχεται; Γιατί τον είχες και αυτόν πέρυσι, τον δούλεψες…
«Ναι, το έβλεπα να έρχεται. Ήξερα ότι αργά ή γρήγορα ο Θοδωρής θα πάρει την ευκαιρία του και ήμουν σίγουρος για το τι θα παρουσίαζε όταν θα ερχόταν εκείνη η στιγμή. Για μένα, αυτό είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον τρόπο που βλέπω τον τερματοφύλακα που δεν έχει πολύ χρόνο συμμέτοχης. Τον βλέπω ως κρίκο που δεν πρέπει ποτέ να χαθεί από την αλυσίδα.

Για αυτό και στον Θοδωρή πέρυσι αφιέρωσα πάρα πολύ χρόνο, τόσο προπονητικά όσο και ψυχολογικά. Δουλέψαμε πολύ μέσα στη χρονιά, με στόχο να εξελιχθεί και να είναι πραγματικά έτοιμος.

Ο Θοδωρής είχε υπομονή, συνέπεια και πολύ καλή νοοτροπία. Δεν άφησε τη συνθήκη να τον ρίξει. Συνέχισε να δουλεύει και όταν ήρθε η στιγμή, ήταν έτοιμος να δείξει αυτό που πραγματικά μπορεί. Άρα, αυτό που είδαμε δεν ήταν κάτι που προέκυψε ξαφνικά. Ήταν η φυσική συνέχεια μιας δουλειάς που είχε γίνει σε βάθος χρόνου. Και για αυτό χάρηκα πολύ, γιατί ήταν μια δικαίωση και για τον ίδιο και για όλη τη διαδικασία».

-Πήγες στην ΑΕΛ με Δερμιτζάκη, αλλά αποχώρησε μετά από 1-2 μήνες και έπειτα ήρθε ο Βοσνιάδης. Συνεργάζεστε τελικά δύο σερί χρόνια, παίρνετε δύο ανόδους. Το λέω αυτό γιατί δεν συνηθίζεται να σε κρατήσει ένας νέος προπονητής, καθώς οι περισσότεροι έχουν δικό τους τιμ…
«Ναι, όντως. Στην ΑΕΛ πήγα αρχικά με τον κύριο Παύλο Δερμιτζάκη, ο οποίος είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και προπονητής, και μαζί του έγινε η πρώτη επαφή και οι πρώτες συζητήσεις. Στη συνέχεια, λίγο πριν ξεκινήσει το πρωτάθλημα, έγινε αλλαγή στην τεχνική ηγεσία και ήρθε ο κύριος Αλέκος Βοσνιάδης.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, το πιο σημαντικό είναι να αφήνεις τη δουλειά να μιλήσει. Ο κ. Βοσνιάδης ενημερώθηκε, αξιολόγησε την κατάσταση και αποφάσισε ότι μπορούμε να συνεργαστούμε. Για μένα αυτό ήταν σημαντικό, γιατί δεν βασίστηκε σε κάποια προϋπάρχουσα σχέση, αλλά σε μια καθαρή επαγγελματική εκτίμηση.

Στην πορεία χτίστηκε μια συνεργασία με εμπιστοσύνη, κοινή κατεύθυνση και πολύ ξεκάθαρους ρόλους. Αυτό φάνηκε και μέσα από τα αποτελέσματα, γιατί μαζί κατακτήσαμε το πρωτάθλημα και το Super Cup με την ΑΕΛ, ενώ στη συνέχεια, στην Καλαμάτα, καταφέραμε ξανά να φτάσουμε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και του Super Cup. Το γεγονός ότι δύο συνεχόμενες συνεργασίες συνδυάστηκαν με τόσο υψηλούς στόχους και με απόλυτη επιτυχία, δείχνει ότι υπήρχε πραγματική χημεία και ουσιαστική συνεργασία.

Όταν, λοιπόν, μετά την ΑΕΛ μου πρότεινε να συνεχίσουμε μαζί και στην Καλαμάτα, το εξέλαβα ως μια ουσιαστική αναγνώριση της δουλειάς και του τρόπου με τον οποίο μπορούμε να λειτουργούμε μέσα σε ένα κοινό πλάνο. Και αυτό, για μένα, έχει πολύ μεγάλη σημασία».

«Όνειρο η Premier League - Σημαντικός σταθμός η Καλαμάτα»

-Επόμενο στόχος σου; Ένα όνειρο που θα επέλεγες να κάνεις ή ένα μεγάλο βήμα;
«Το όνειρό μου είναι να δουλέψω στην Αγγλία. Θεωρώ ότι το αγγλικό ποδόσφαιρο βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο και είναι μια πρόκληση που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Από εκεί και πέρα, όμως, είμαι άνθρωπος που δουλεύει πάντα με δύο κατευθύνσεις: με έναν κοντινό στόχο και με έναν μεγάλο, μακροχρόνιο στόχο.

Ο κοντινός μου στόχος είναι να δουλέψω ξανά στην πρώτη κατηγορία, γιατί θέλω να βρίσκομαι καθημερινά σε περιβάλλον πολύ υψηλών απαιτήσεων. Ο μακροχρόνιος στόχος μου είναι η Αγγλία.

Πιστεύω πολύ σε κάτι που λέω συχνά: όλοι έχουν κίνητρο, αλλά η πραγματική διαφορά στον αθλητισμό είναι η αντοχή στο κίνητρο. Δεν είναι δύσκολο να θέσεις έναν στόχο. Το δύσκολο είναι να κρατήσεις την ίδια πειθαρχία, την ίδια δίψα και την ίδια συνέπεια κάθε μέρα, για πολύ καιρό. Και αυτό προσπαθώ να κάνω και εγώ στη δική μου πορεία. Να βελτιώνομαι καθημερινά, να μένω πιστός στη διαδικασία και, όταν έρθει η στιγμή για το επόμενο μεγάλο βήμα, να είμαι πραγματικά έτοιμος».

-Πρώτη κατηγορία ιδανικά με την Καλαμάτα που ξέρεις τα κατατόπια ή ανάλογα και κάτι άλλο άμα έρθει δεν λες όχι;
«Μετά από μια απόλυτα επιτυχημένη χρονιά, είναι λογικό να υπάρχει ένα πολύ θετικό συναίσθημα. Υπάρχει εκτίμηση, σεβασμός και έχω πραγματικά πολύ καλή άποψη για τους ανθρώπους της ομάδας και για τον πρόεδρο, τον κ. Γιώργο Πρασσά. Όταν δουλεύεις σε ένα περιβάλλον όπου νιώθεις εμπιστοσύνη και αναγνώριση, αυτό μετράει πάντα πολύ.

Από εκεί και πέρα, στο ποδόσφαιρο όλα αξιολογούνται τη σωστή στιγμή και με καθαρό μυαλό. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι για την Καλαμάτα έχω μόνο θετικά συναισθήματα και μεγάλο σεβασμό για όσα ζήσαμε μαζί».

Ο Τζολάκης, ο Ντοναρούμα και το… χτίσιμο του ιδανικού τερματοφύλακα

-Κορυφαίος Έλληνας τερματοφυλάκας αυτήν τη στιγμή αλλα και στον κόσμο και γιατί;
«Δύσκολη ερώτηση, πολύ δύσκολη. Το ποιον ξεχωρίζω περισσότερο, αν το δούμε έτσι, είναι κάτι που θα το κρίνω με βάση αυτά που μου αρέσουν. Εμένα μου αρέσει η διάρκεια και η εξέλιξη. Αυτήν τη στιγμή μου αρέσει πάρα πολύ ο Τζολάκης. Μου αρέσει το πώς, σε αυτή την ηλικία, έχει δείξει ότι αντέχει ψυχολογικά, ότι έχει σταθερότητα στον ψυχικό του κόσμο.



Έχει βελτιώσει πολλά στοιχεία στο παιχνίδι του και συνεχίζει να εξελίσσεται καθημερινά. Όλοι οι τερματοφύλακες περνούν περιόδους που δεν είναι κακές, αλλά έχουν μια κάμψη φόρμας. Ο Τζολάκης όμως έχει δείξει, σε μεγάλο χρονικό διάστημα, ότι αντέχει ψυχικά, κάτι που για μένα είναι πολύ σημαντικό και συνδέεται με το ''ψύχραιμος και συγκεντρωμένος'' που θεωρώ βασικό στην εκπαίδευση ενός τερματοφύλακα. Έχει αντέξει μεγάλη πίεση σε ένα πολύ απαιτητικό κλαμπ, με στόχους στην Ελλάδα και την Ευρώπη, και παράλληλα έχει δείξει εξέλιξη στον τρόπο παιχνιδιού του.

Όσον αφορά τερματοφύλακες του εξωτερικού που μου αρέσουν, δεν έχω έναν συγκεκριμένο αγαπημένο. Μου αρέσουν στοιχεία από πολλούς διαφορετικούς τερματοφύλακες. Ο Ντοναρούμα, για παράδειγμα, είναι εξαιρετικός. Μαζί με τον Κουρτουά έχουν ανεβάσει πολύ το επίπεδο, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, τόσο στον εγκεφαλικό όσο και στον τεχνικό τομέα. Μου αρέσει να παίρνω στοιχεία από διαφορετικούς τερματοφύλακες και να τα συνδυάζω».

-Ούτε μικρός είχες κάποιον που γούσταρες ας πούμε…;
«Έβλεπα τον Μπουφόν και τρελαινόμουν, ήθελα να μοιάσω στον Μπουφάν. Όλοι μεγαλώσαμε με Μπουφόν, με Σμάιχελ που ήταν ο πρώτος τόσο καλός τερματοφύλακας σε συνθήκες ένας εναντίον ενός. Λοιπόν, αυτά ήταν τα βιώματά μας τότε».

-Πάμε και μια τελευταία ερώτηση, θα φτιάξουμε τον ιδανικό τερματοφύλακα. Θα σου λέω στοιχεία και θα διαλέγεις…
-Αντίληψη: «Όμπλακ»
-Πόδια: «Έντερσον»
-Ικανότητα κάτω από τα δοκάρια: «Κουρτουά»
-Έξοδος: «Νόιερ»