Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός δεν νίκησαν απλώς, αλλά σμπαράλιασαν Ρεάλ και Μπαρτσελόνα δείχνοντας τα δόντια τους στον ανταγωνισμό. Οι μεν «ερυθρόλευκοι» πιστοποίησαν την αγωνιστική τους συνέπεια σε σύγκριση με τις άλλες διεκδικήτριες του τίτλου με πρωταγωνιστή τον άνθρωπο που αποτελεί την βασική τους διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Οι δε «πράσινοι» μετά από αρκετές νίκες που «βαφτίστηκαν» turning points μέχρι να διαψευστούν οι προσδοκίες, για πρώτη φορά τη φετινή σεζόν δείχνουν να κάνουν συνεχή βήματα προόδου και αυτό είναι ακόμη πιο σημαντικό και από την τελική θέση τους στην κατάταξη της κανονικής περιόδου.
Ο… 50άρης Ντόρσεϊ κάνει τη διαφορά στον συνεπή Ολυμπιακό
Ο Ολυμπιακός είναι αγκαλιά με την εξασφάλιση της πρώτης θέσης σε κανονική περίοδο Ευρωλίγκας για τρίτη φορά τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Αναμφίβολα δείγμα συνέπειας και σταθερότητας, που όμως δεν θα σημαίνει και πολλά για τον απαιτητικό κόσμο της ομάδας αν δεν συνοδευτεί ούτε και φέτος από την κούπα. Ας μην γελιόμαστε, οι πορείες πρωταθλητισμού σε μια τόσο ανταγωνιστική λίγκα δεν είναι αμελητέα επιτεύγματα και ούτε πρέπει να θεωρείται, έστω και το πλεονέκτημα έδρας, κάτι αυτονόητο, ωστόσο όλα και… όλοι θα κριθούν φέτος στο «ταμείο» του Final 4.
Αν ο Ολυμπιακός φέτος έχει μια παραπάνω τύχη για να τα καταφέρει καλύτερα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, ένας βασικός λόγος γι’ αυτό λέγεται… Τάιλερ Ντόρσεϊ. Ο διεθνής σούτινγκ γκαρντ έχει δώσει το απρόβλεπτο και το στοιχείο του instant scoring με κάθε τρόπο στην ομάδα του και έχει περιορίσει τη συζήτηση για την ανάγκη ενός closer. Στα Final 4, όπου παίζεται ένα διαφορετικό μπάσκετ και το «Μπαρτζώκας-ball» μπορεί, όπως έχει αποδειχτεί, να είναι ανεπαρκές, χρειάζεται και ένας «τρελός», που θα βγει από την τετράγωνη λογική του συστήματος και θα προσφέρει προσωπικούς πόντους.
Πέρσι, ο Ολυμπιακός βραχυκύκλωσε από τη σπουδαία άμυνα της Μονακό και είχε μόνο τον Φουρνιέ με τέτοια χαρακτηριστικά να παλεύει να σώσει την παρτίδα. Φέτος υπάρχει (και) ο Ντόρσεϊ που πέρσι τέτοιες μέρες ήταν ξεγραμμένος και χρειάστηκε να… πέσει στην ανάγκη του η ομάδα στους τελικούς για να αντιστραφεί το κλίμα. Ευτυχώς ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν επέμεινε εγωιστικά στον παραγκωνισμό του, αναθεώρησε κάποια πράγματα και η σύμπραξη αυτή, με αμοιβαίες υποχωρήσεις, φέτος κάνει θαύματα, έστω και αν μπορεί να υπάρξουν εντάσεις της στιγμής όπως την περασμένη εβδομάδα.
Το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης, στη μεγαλειώδη παράσταση του Ολυμπιακού απέναντι στην ισχυρή φέτος Ρεάλ, ο Ντόρσεϊ ήταν το πρώτο βιολί. Με τους 37 πόντους που πέτυχε και τους 13 που δημιούργησε από τις 5 ασίστ του, ο 30χρονος άσος ήταν «υπεύθυνος» για 50 από τους 102 πόντους της ομάδας του. Σχεδόν τους μισούς! Και αυτό το υπερ-όπλο που έχει στη διάθεσή του ο κόουτς Μπαρτζώκας ίσως να είναι η μεγαλύτερη διαφορά του φετινού Ολυμπιακού από τον περσινό δίνοντας το κάτι παραπάνω σε μια ήδη καλοκουρδισμένη μηχανή και σε ένα σύνολο με διακριτούς ρόλους, πληρότητα και βάθος.
Πρόοδος που προσφέρει για πρώτη φορά φέτος λόγους αισιοδοξίας
Ο Παναθηναϊκός έκανε την πιο ολοκληρωμένη του εμφάνιση φέτος στη νίκη επί της Μπαρτσελόνα. Ξέχωρα όμως από το αν τελικά θα είναι στα play in με πλεονέκτημα, έκτος ή πέμπτος ή ακόμη και στην πρώτη τετράδα, αυτό που για πρώτη φορά συνιστά λόγο πραγματικής αισιοδοξίας για τους «πράσινους» είναι η σημαντική πρόοδος που έχουν παρουσιάσει τις τελευταίες εβδομάδες.
Πέντε νίκες, που θα μπορούσαν να ήταν και έξι σε ισάριθμα καθοριστικά ματς υπό μεγάλη πίεση αποτελέσματος αν δεν υπήρχε το καταστροφικό τέταρτο δεκάλεπτο κόντρα στην Χάποελ Τελ Αβίβ στη Σόφια, είναι ο απολογισμός τον τελευταίο μήνα. Και οι αριθμοί, που σπανίως λένε ψέματα στο μπάσκετ, καταδεικνύουν την βελτίωση που έχει σημειώσει η ομάδα του Εργκίν Αταμάν.
Μέχρι την 30η αγωνιστική, ο Παναθηναϊκός, του τόσο πλούσιου ρόστερ, είχε μόλις την 12η επίθεση της Ευρωλίγκας με 117 πόντους ανά 100 κατοχές και την 10η καλύτερη άμυνα με παθητικό 115,7 πόντους ανά αγώνα, μετρώντας μόλις +1,3 πόντους ανά 100 κατοχές το δέκατο net rating. Έκτοτε, στα έξι τελευταία παιχνίδια, έχει την καλύτερη επίθεση στην Ευρωλίγκα, 131,4 πόντους ανά 100 κατοχές (+14,4 σε σχέση με ό,τι έκαναν ως την 30η αγωνιστική) και με διαφορά από τον δεύτερο (125,6 έχει η Ρεάλ). Η άμυνά μπορεί να υποχώρησε στους 122,8 πόντους παθητικό ανά 100 κατοχές, αλλά στο σύνολο του net rating ο Παναθηναϊκός είναι πια τρίτος με +8,7 πόντους ανά 100 κατοχές, πίσω μόνο από τον Ολυμπιακό (+11,6) και τη φορμαρισμένη πλην όμως αδιάφορη Παρτίζαν (+9,5).
Η μεγαλύτερη στατιστική άνοδος παρατηρείται στο κομμάτι της δημιουργίας, αφού ο Παναθηναϊκός σκαρφάλωσε από τις 18,3 (14ος ως την 30η αγωνιστική) στις 20,8 ασίστ ανά αγώνα (7ος πλέον), αλλά και στην ευστοχία από μακριά, καθώς παράγοντας πολύ καλύτερης ποιότητας σουτ έχει εκτοξευτεί από το κακό 34,1% στα τρίποντα στις 30 πρώτες αγωνιστικές (16η επίδοση στην Ευρωλίγκα) στο εντυπωσιακό 42% στις έξι τελευταίες, που τον φέρνει πρώτο στη σχετική στατιστική κατηγορία.
Ασφαλώς όλα αυτά δεν προέκυψαν τυχαία και θα ήταν απλοϊκό να αποδοθούν στα… γάλατα που έσφιξαν. Ο Παναθηναϊκός με την επιστροφή του Ματίας Λεσόρ απέκτησε οντότητα και σημείο αναφοράς μέσα στο καλάθι, ενώ η προσθήκη του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις προσφέρει πέρα από έναν ακόμη σπουδαίο πόλο σκορ και δημιουργίας, τη δυνατότητα για πολυμορφικά σχήματα, αφού ο Αμερικανός μπορεί να παίξει μαζί με τον Χουάντσο και τον Όσμαν ή αντ’ αυτών, δίνει ευελιξία σε πεντάδες χωρίς σέντερ ή ακόμη και την πολυτέλεια να κατέβει ο Τούρκος στο «2».
Φυσικά το ζητούμενο για τον Παναθηναϊκό πλέον είναι η συνέχιση της προόδου, ειδικά στο κομμάτι της άμυνας, αλλά και η διάρκεια. Γιατί ο φετινός κανόνας είναι πως μετά από μεγάλες νίκες έρχονται κατραπακιές και πλέον δεν υπάρχουν τέτοια περιθώρια. Ο πολύ πιο δύσκολος από τον χθεσινό αγώνας με τη Βαλένθια θα είναι ένα πολύ καλό τεστ. Πάντως σε αντίθεση με τις προηγούμενες αναλαμπές της ομάδας, όπως με τις νίκες επί της Φενέρμπαχτσε στην Πόλη, επί της Ρεάλ στη Μαδρίτη ή επί του Ολυμπιακού στον τελικό Κυπέλλου, για πρώτη φορά φέτος η ομάδα δείχνει να παρουσιάζει πραγματική βελτίωση και όχι στα... λόγια. Και αυτό προσφέρει έναν λόγο αισιοδοξίας, ανεξάρτητα από το πού τελικά θα τερματίσει ο Παναθηναϊκός και ποιο μονοπάτι θα κληθεί να διαβεί για να πάει στο Final 4.
ΥΓ: Η ΑΕΚ παρουσιάστηκε πνευματικά ανέτοιμη στη δεύτερη μάχη με την Μπανταλόνα. Έμοιαζε εφησυχασμένη και επαναπαυμένη στο «μαξιλάρι» του τρίτου αγώνα στην έδρα της, σε αντίθεση με τους Καταλανούς που μπήκαν με το μαχαίρι στα δόντια, έπαιξαν φουλ επιθετική άμυνα στα όρια του φάουλ (και ενίοτε πέρα από αυτά με την ανοχή των διαιτητών που σφύριζαν πολύ πιο εύκολα στην άλλη πλευρά του παρκέ) και τελείωσαν το ματς νωρίς, ισοφαρίζοντας τη σειρά και κερδίζοντας τόνους αυτοπεποίθησης για τον «τελικό» σε μια εβδομάδα. Ίσως πάντως η μεγάλη έκταση της ήττας να κάνει τελικά και καλό. Στον «τελικό» της Τετάρτης του Πάσχα είναι δεδομένο πως η ΑΕΚ δεν θα μπει χαλαρή, δεν θα μπορούσε άλλωστε να το κάνει σε μια κατάμεστη Sunel Arena και χωρίς πλέον περιθώριο «λάθους». Οτιδήποτε λιγότερο από την εμφάνιση του δευτέρου ημιχρόνου στο Game 1 δεν θα είναι αρκετό για να ολοκληρώσει την υπέρβαση η ομάδα του Ντράγκαν Σάκοτα. Γιατί τέτοια θα συνιστά να πετάξει εκτός μια ομάδα με τριπλάσιο μπάτζετ, πλουσιότερο ρόστερ, περισσότερη εμπειρία και την οικοδέσποινα του Final 4, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
_110417.jpg?w=350&f=bicubic&um=VerySharp)
