Παταγώδης αποτυχία για Παναθηναϊκό με υπογραφή Αταμάν που κλείνει τον κύκλο του

Προφανώς και η πρόκριση δεν χάθηκε στο Game 5 για τον Παναθηναϊκό… Χάθηκε στον τρόπο που διαχειρίστηκε το 0-2 της πρώτης εβδομάδας των playoffs και ο οποίος δεν «διορθώθηκε» ούτε μετά την πρώτη ή δεύτερη ήττα της Αθήνας. Η ομάδα με το μεγαλύτερο μπάτζετ και αναμφισβήτητα το πιο ποιοτικό (σε άθροισμα ταλέντου τουλάχιστον) ρόστερ απέτυχε παταγωδώς. Γιατί όχι μόνο έμεινε εκτός του Final 4 που η ίδια έκανε τόσο κόπο να φιλοξενήσει με στόχο να σηκώσει το όγδοο, αλλά κυρίως επειδή σε μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού ματς μέσα στη σεζόν έπαιξε ως ομάδα που πραγματικά μπορεί να γίνει διεκδικήτρια.

Το κάζο γίνεται ακόμη μεγαλύτερο αν αναλογιστεί κανείς πώς έφτασε μια ομάδα 40 εκατομμυρίων να τερματίσει έβδομη στην κανονική περίοδο και παρότι έκανε διπλό break, τελικά έχασε με reverse sweep από τη Βαλένθια. Μια ομάδα με πολύ ελαφρύτερη φανέλα, υποδιπλάσιο προϋπολογισμό, αλλά εμφανώς ανώτερη αγωνιστικά, με συγκεκριμένη φιλοσοφία, αποκρυσταλλωμένους ρόλους και αξιοποίηση όλων των παικτών. Όσα δηλαδή ΔΕΝ έκανε ο Παναθηναϊκός, όχι μόνο στη σειρά, αλλά μέσα στη διάρκεια όλης της σεζόν.

Κύριος υπεύθυνος ο Αταμάν

Ο προπονητής είναι πάντα η εύκολη λύση, θα πει κανείς, σε μια αποτυχία να φορτώνεται όλο το… ανάθεμα του κόσμου. Ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση το κάζο του Παναθηναϊκού φέρει τη δική του υπογραφή. Κι ας ακούγεται σε κάποιους οξύμωρο για τον άνθρωπο που πιστώνεται-δικαίως-την εντυπωσιακή μεταστροφή της ομάδας προ δύο σεζόν από ομάδα της… σειράς σε αυτή που κατέκτησε την Ευρωλίγκα παίζοντας στο τελευταίο τρίμηνο της σεζόν εξαιρετικό μπάσκετ. Έκτοτε, ωστόσο, η αλήθεια είναι πως η ομάδα του χρόνο με το χρόνο φθίνει, με δική του ευθύνη.

Τραγικά λάθη στη στελέχωση της ομάδας, με έμφαση στο επιθετικό ταλέντο και την εμπειρία και όχι τόσο στην αμυντική ισορροπία και την αθλητικότητα, απαξίωση παικτών που ο ίδιος επέμεινε να αποκτηθούν με ένα σκασμό χρήματα, ένα σύνολο που μόνο ως τέτοιο δεν αποδίδει βασιζόμενο απλώς και μόνο στο ταλέντο και τις προσωπικότητες του ρόστερ, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς συγκεκριμένη φιλοσοφία, χωρίς τακτικό πλάνο ή προσαρμογές… Ο Τούρκος προπονητής που θριάμβευσε με το σπαθί του σε τρεις σεζόν στην Ευρωλίγκα παρουσίασε φέτος ένα συνονθύλευμα που πίστευε πως θα φτάσει στον τίτλο με τον… αυτόματο πιλότο. Δεν παίζεται όμως έτσι το μπάσκετ. Η διαρκής ψευδαίσθηση, με την οποία η ομάδα (και μαζί με αυτή η διοίκηση, μερίδα των φιλάθλων και των ΜΜΕ) πορευόταν όλη τη σεζόν, πως όταν έρθουν τα κρίσιμα θα σταθεί στο ύψος της και θα κυριαρχήσει, ενώ φάνηκε να επιβεβαιώνεται για δύο βραδιές στη Βαλένθια, γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος με τρεις ήττες. Και παρότι σε κάποια ματς, όπως το Game 4, υπήρχαν δικαιολογημένα παράπονα για τη διαιτησία, ουδείς σώφρων φίλαθλος θα πει ότι τελικά δεν προκρίθηκε στο Final 4 η καλύτερη ομάδα.



Ο Αταμάν πέρα από τα σοβαρά λάθη του αποδείχτηκε και ξεροκέφαλος. Δεν αναθεώρησε τις αποδεδειγμένα, εκ των αποτελεσμάτων, αποτυχημένες ιδέες του, δεν προσάρμοσε το πλάνο του στα χαρακτηριστικά του αντιπάλου και δεν μπόρεσε σε κανένα σημείο, μετά το 0-2, να παρουσιάσει έναν Παναθηναϊκό τακτικά και πνευματικά έτοιμο για την πρόκληση. Και πέραν όλων αυτών, που… συγχωρούνται σε έναν επαγγελματία γιατί όλοι μπορεί να κάνουν λάθη, υπέπεσε και σε απρέπειες. Από τη ρίψη μπουκαλιού στο παρκέ, μέχρι τη (νέα) διαπόμπευση παίκτη του, αυτή τη φορά του Σορτς, στο ημίχρονο του Game 5, τέτοιες συμπεριφορές δεν αρμόζουν στον προπονητή του ίσως κορυφαίου μπασκετικού brand της Ευρώπης. Και μαρτυρούν πως ο Αταμάν δεν το έχασε μόνο αγωνιστικά, αλλά από όλες τις απόψεις το παιχνίδι…

Ένας κύκλος κλείνει, ένα ρόστερ που θέλει διορθώσεις και όχι ξήλωμα

Είναι νωρίς να γίνεται απολογισμός Μάη μήνα στο μπάσκετ, αλλά-κακά τα ψέματα-η σεζόν για τον Παναθηναϊκό είναι ήδη αποτυχημένη, ακόμη κι αν πάρει το πρωτάθλημα με μειονέκτημα έδρας απέναντι στον Ολυμπιακό και ολοκληρώσει το νταμπλ. Το ξέρουν καλά και οι ίδιοι άνθρωποι του οργανισμού πως ο κύκλος του Αταμάν κλείνει. Άδοξα, ίσως και άδικα γιατί ο ίδιος αδίκησε τον εαυτό του και την πρώτη σεζόν του. Κλείνει όμως, γιατί πλέον ο Τούρκος προπονητής έχει χάσει και την εμπιστοσύνη του κόσμου στο πρόσωπό του.



Ο οργανισμός θα χρειαστεί να κάνει μια κρίσιμη επιλογή του αντικαταστάτη, καθώς οι απαιτήσεις είναι μεγάλες. Το ρόστερ, μολονότι οι παίκτες δεν είναι άμοιροι ευθυνών, μόνο να απαξιωθεί δεν πρέπει. Για να αποδώσει όμως όπως πραγματικά μπορεί, απαιτείται να βρεθεί ένας άνθρωπος που θα αξιοποιήσει τους παίκτες που πραγματικά χρειάζεται, που θα αναδείξει τις αρετές και θα καμουφλάρει τις αδυναμίες τους, που θα έχει συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο και όχι ό,τι… καπνίσει στον καθένα και που θα κάνει στοχευμένες προσθήκες για να βελτιώσει την ομάδα του στα κομμάτια που πονά πολύ: κυρίως στην αμυντική ισορροπία και την αθλητικότητα, δίνοντας έμφαση κυρίως στο «1» και στο «5» που ήταν οι μεγάλες πληγές του φετινού Παναθηναϊκού.

ΥΓ: Πρόβλεψη και ας είναι νωρίς: Ο νικητής του Ολυμπιακός-Φενέρμπαχτσε θα σηκώσει την Ευρωλίγκα. Καλές ομάδες Βαλένθια και Ρεάλ, αλλά το ελληνοτουρκικό ζευγάρι είναι πρόωρος τελικός.