Ο Παναθηναϊκός δεν ψάχνει σολίστ, αφού έχει ήδη μάθει να παίζει σαν ορχήστρα

Αν δει κανείς τα ματς του Παναθηναϊκού κόντρα σε Παρί, Βιλερμπάν και Μακάμπι, αλλά με κρυφό το χρώμα φανέλας του αντιπάλου, δύσκολα θα καταλάβει πως πρόκειται για διαφορετικά παιχνίδια. Το μοτίβο ήταν καρμπόν: αιχμαλωσία από το πρώτο δευτερόλεπτο, γρήγορη οικοδόμηση υψηλής διαφοράς και... ξεκαθάρισμα της νίκης από το ημίχρονο. Πάνε οι εποχές που οι «πράσινοι» έμπαιναν με μία λογική «δεν βαριέσαι» στους εντός έδρας αγώνες και άρχιζαν να παίζουν μόνο όταν ο φιλοξενούμενος έδειχνε τάσεις να ξεφύγει.

Κι όμως, αν κάποιος παρατηρήσει λίγο πιο προσεκτικά, θα βρει μικρές διαφορές ανάμεσα στα δύο πρώτα παιχνίδια και σε αυτό με τη Μακάμπι. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο, μόνιμα πρώτος σκόρερ του Παναθηναϊκού, έμεινε στους 11 πόντους με 2/11 σουτ. Ο Ματίας Λεσόρ αυτή τη φορά δεν ήταν κυριαρχικός, παρόλο που βρέθηκε απέναντι σε μία πολύ ισχνή φροντ λάιν. Και ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις έπαιξε για πρώτη φορά υπό τις οδηγίες του Ζέλικο Ομπράντοβιτς!

Τίποτα, όμως, δεν άλλαξε στην εικόνα της ομάδας, παρόλο που διαφοροποιήθηκαν οι πρωταγωνιστές. Γιατί; Γιατί ο φετινός Παναθηναϊκός δεν είναι ένα σύνολο που στηρίζεται στις μονάδες για να φτάσει στο ροζ φύλλο αγώνα, αλλά ένα καλοδουλεμένο γκρουπ παικτών που ξέρουν ακριβώς ποιος είναι ο ρόλος τους και παίζουν με συγκεκριμένη φιλοσοφία, η οποία δεν αλλάζει ανάλογα με το ποιος είναι σε... καλή μέρα.

Είναι ξεκάθαρο ότι ο Ζοτς δεν θέλει από μεμονωμένους παίκτες να καθαρίσουν την «μπουγάδα», αλλά αντίθετα επιθυμεί να δει σωστό μπάσκετ που να καταλήγει σε καλά σουτ. Αν δεν τα βάλει ο Φρανσίσκο, θα τα βάλει ο Μαντζούκας. Αν δεν τα βάλει ούτε ο Μαντζούκας, θα τα βάλει ο Γιαμπουσέλε. Και πάει λέγοντας. Το βασικό είναι ότι οι «πράσινοι» δεν ψάχνουν τον... εκλεκτό που θα σώσει την παρτίδα, αλλά έχουν τη στρατηγική για να την κερδίσουν από την αρχή.

Προφανώς, κανείς δεν λέει ότι το ατομικό ταλέντο είναι αχρείαστο στον φετινό Παναθηναϊκό. Είδαμε, για παράδειγμα, τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις και τον Γκερσόν Γιαμπουσέλε να βάζουν σουτ πολύ υψηλής ποιότητας. Η προσωπική ποιότητα του κάθε παίκτη, ωστόσο, δεν είναι φέτος ο μοναδικός τρόπος για τη νίκη, ούτε αφήνεται στην... τύχη της. Είναι απλώς και αυτή ένα «γρανάζι» στη μηχανή που προσπαθεί να οικοδομήσει ο Ομπράντοβιτς.



Τίποτα δεν είναι πιο χαρακτηριστικό για τα παραπάνω από τον Παναγιώτη Καλαϊτζάκη. Ο Έλληνας γκαρντ/φόργουορντ σίγουρα δεν είναι ένας παίκτης που ξεχωρίζει για την τεχνική του αρτιότητα ή την ατομική του ποιότητα. Στο συγκεκριμένο σύνολο, όμως, είναι πάρα πολύ κομβικός, καθώς έχει τον δικό του ξεχωριστό και απαρέγκλιτο ρόλο. Ο Ομπράντοβιτς τον ξεκινάει πάντα βασικό και εκείνος αρχίζει την ανελέητη πίεση, χαλώντας το μυαλό του αντιπάλου από νωρίς και βοηθώντας τον Παναθηναϊκό να κάνει δυναμικά ξεκινήματα. Στην πρώτη περίοδο κόντρα στη Μακάμπι ήταν ξεκάθαρα ο πολυτιμότερος παίκτης των γηπεδούχων.

H συζήτηση αυτή δεν σταματάει εκεί. Ο Ίζακ Μπόνγκα μπορεί να μην αρέσει σε πολλούς φίλους του «τριφυλλιού» επειδή δεν είναι σταρ όπως ο Τζέντι Όσμαν, όμως είναι ένα σπουδαίο εργαλείο με συγκεκριμένες δυνατότητες, τις οποίες ο Ομπράντοβιτς έκρινε απαραίτητες σε δύο συνεχόμενες δουλειές του, αφού τον είχε πάρει και στην Παρτίζαν. Ο Μπράνκου Μπάντιο δεν βάζει ακόμη 20άρες όπως στη Βαλένθια, όμως η δουλειά του στην περιφερειακή άμυνα είναι καθοριστική, όπως και η ελάφρυνση που προσφέρει στον Τζέριαν Γκραντ. Και ο Λευτέρης Μαντζούκας, που πολλοί μπορεί να μη θυμόντουσαν καν ότι παίζει στον Παναθηναϊκό όταν ξεκίνησε η σεζόν, έχει ήδη εξελιχθεί σε κομβικό κομμάτι του συνόλου και σε τρομερή catch n' shoot απειλή.



Βέβαια, υπάρχει ένας σημαντικός αστερίσκος και δεν γίνεται να αγνοηθεί. Ο Παναθηναϊκός έχει κάνει το 3Χ3 στην έδρα του, απέναντι σε ομάδες που θεωρητικά βρίσκονται αρκετά επίπεδα κάτω από τις δικές του απαιτήσεις. Τα πραγματικά δύσκολα τεστ θα έρθουν άμεσα και τότε θα φανεί μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η αγωνιστική ταυτότητα. Μέχρι στιγμής, όμως, τα μηνύματα είναι κάτι παραπάνω από ενθαρρυντικά.

Γιατί, ανεξάρτητα από το ποιος θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή, ο Παναθηναϊκός ξέρει πλέον τι θέλει να κάνει στο παρκέ. Οι ρόλοι είναι ξεκάθαροι, οι παίκτες έχουν πειστεί για τη χρησιμότητά τους και ο Ομπράντοβιτς δείχνει να έχει κερδίσει το γκρουπ του. Δεν χρειάζεται κάθε βράδυ έναν ήρωα για να λειτουργήσει. Έχει αρχές, έχει συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού και, κυρίως, βγάζει υγεία ως σύνολο. Τα δύσκολα είναι μπροστά, όμως το «τριφύλλι» έχει ήδη βάλει τις βάσεις για να γίνει ξανά αυτό που θέλει ο προπονητής του: μια ομάδα πάνω απ' όλα.

ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube