Ο Παναθηναϊκός έκανε… νταντά τη Βιλερμπάν και έστειλε μήνυμα ότι κανείς δεν περισσεύει

Οι φίλοι της Euroleague έχουν συνηθίσει τη Βιλερμπάν να αποτελεί... σάκο του μποξ στη διοργάνωση, όμως τα δεδομένα πριν το παιχνίδι στο Telekom Center δεν έδειχναν αυτό. Οι Γάλλοι του Τόνι Πάρκερ ήρθαν στην Αθήνα με ένα αξιόλογο ρόστερ ύψους 24 εκατ. ευρώ, έχοντας κάνει μάλιστα εξαιρετική εμφάνιση κόντρα στη Μακάμπι την περασμένη αγωνιστική. Ταυτόχρονα, ο Παναθηναϊκός κατέβηκε με την απουσία μιας 5άδας παικτών που αν ήταν ομάδα, θα ήταν διεκδικήτρια του τίτλου (Σλούκας, Ναν, Χέιζ-Ντέιβις, Χουάντσο, Φαλ).

Το ματς είχε, επομένως, όλα τα στοιχεία της «παγίδας». Οι «πράσινοι» του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ωστόσο, φρόντισαν να εξαφανίσουν τα όποια... σύννεφα από πολύ νωρίς, με τρόπο-καρμπόν όπως στην πρεμιέρα. Το ξεκίνημα των παιχνιδιών, που πέρυσι ήταν «αχίλλειος πτέρνα» για τον Παναθηναϊκό, στις πρώτες δύο αγωνιστικές είναι η μεγάλη δύναμη της ομάδας. Οι παίκτες του «τριφυλλιού» μπαίνουν με διάθεση να επιβάλλουν από νωρίς τους δικούς τους κανόνες, και για δύο συνεχόμενα ματς έχουν τελειώσει τη νίκη από το ημίχρονο.

Ο Παναθηναϊκός έδειξε γρήγορα στη Βιλερμπάν πως έπρεπε να ξεχάσει την πρώτη αγωνιστική, όταν και μέτρησε 20 ασίστ και 16/34 τρίποντα. Η ρακέτα ήταν απρόσιτη για τους παίκτες των Γάλλων, οι γρήγορες περιστροφές δεν άφηναν σχεδόν κανένα αμαρκάριστο σουτ, το τρανζίσιον ήταν άγνωστη λέξη, η επιθετική άμυνα του Παναγιώτη Καλαϊτζάκη εξαφάνισε τον Πάτι Μιλς και ο Τζέι Κράουντερ δεν βρήκε κανένα εύκολο catch and shoot τρίποντο, καθώς δεν υπήρχε η απαραίτητη κυκλοφορία μπάλας για να γίνει αυτό. Η επιθετική άμυνα ταλαιπώρησε πολύ και τον νεαρό Φοτζό Νταντά, που αποτελεί ένα από τα πλέον υποσχόμενα ταλέντα του γαλλικού μπάσκετ κι ας μην το έδειξε.

Στην άλλη πλευρά του glass floor, οι «πράσινοι» εκμεταλλεύτηκαν στην αρχή την σωματική υπεροχή του Τζέριαν Γκραντ απέναντι στους περιφερειακούς των φιλοξενούμενων, ενώ η είσοδος του Σιλβέν Φρανσίσκο έδωσε το απαραίτητο flow στην επίθεση του Παναθηναϊκού. Όταν, δε, προστέθηκε και ο επιθετικός «οίστρος» του Λευτέρη Μαντζούκα, το παιχνίδι καθάρισε για τα καλά. Με όλα τα παραπάνω να συνδυάζονται, οι γηπεδούχοι τέλειωσαν το πρώτο ημίχρονο με 53 πόντους, 12 ασίστ, 7/12 τρίποντα και 12 πόντους στον αιφνιδιασμό. Οι Γάλλοι, από την πλευρά τους, έβλεπαν το καλάθι σαν... δαχτυλήθρα (11/30 σουτ) και δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν καλές προϋποθέσεις με κανέναν τρόπο (7 ασίστ για 8 λάθη). Αναφερόμαστε μόνο στο πρώτο μέρος, γιατί τότε ουσιαστικά κρίθηκε το παιχνίδι.

Σίγουρα, μία νίκη επί της Βιλερμπάν δεν λέει πολλά με βάση τους στόχους που έχει φέτος ο Παναθηναϊκός. Λέει, όμως, δύο πολύ σημαντικές αλήθειες για το ρόστερ του. Πρώτον, ότι ακόμη και με τόσο σπουδαίες απουσίες, οι «πράσινοι» έχουν τη δυνατότητα να παρατάξουν ένα δυνατό ρόστερ και να κάνουν... σμπαράλια μία αξιόλογη ομάδα. Και δεύτερον, ότι απολύτως κανένας δεν περισσεύει για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Κάτι που δείχνει ξεκάθαρα μία διαφορετική λογική στη διαχείριση του ρόστερ σε σχέση με την προϋπάρχουσα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι από τους 11 παίκτες που ήταν διαθέσιμοι, δεν υπήρχε ούτε ένας που να μην είχε διψήφιο χρόνο συμμετοχής. Και επειδή κάποιοι θα βιαστούν να πουν ότι αυτό έγινε επειδή άνοιξε η διαφορά, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, καθώς όλοι εκτός του Μωραΐτη έπαιξαν αρκετά και στο πρώτο ημίχρονο. Το βασικό, όμως, είναι ότι όλοι αυτοί δεν βρίσκονται απλά στην πεντάδα, αλλά έχουν ο καθένας τον δικό του ξεχωριστό και ξεκάθαρο ρόλο. Με αποτέλεσμα παρά τις μεγάλες απουσίες, ο Παναθηναϊκός να βγάλει παιχνίδι «διαβολοβδομάδας» χωρίς παίκτη που να ξεπέρασε το 20λεπτο συμμετοχής (πρώτος ο Μαντζούκας με 20:29"), κρατώντας δυνάμεις ενόψει Μακάμπι.

«Έχουμε προβλήματα αλλά δεν θα κλάψουμε» ανέφερε ο Ομπράντοβιτς πριν το συγκεκριμένο παιχνίδι. Κάτι που αποδείχθηκε στην πράξη, καθώς οι «πράσινοι» αποδεικνύουν ξεκάθαρα πως έχουν πλάνο για να ανταπεξέλθουν στις απουσίες και να πάρουν ό, τι καλύτερο μπορούν από το (ευνοϊκό η αλήθεια είναι) πρόγραμμα των πρώτων αγωνιστικών. Και αυτό δεν είναι το... ξεζούμισμα των βασικών, αλλά η χρησιμοποίηση όλων των «όπλων» που υπάρχουν στη φαρέτρα της ομάδας. Σε αυτόν τον Παναθηναϊκό, όταν λείπουν τα πρόσωπα, μένει η αγωνιστική ταυτότητα.