Ο ορισμός της... Παρασκευής και 13 για τον Παναθηναϊκό με δική του υπογραφή

Υπάρχουν ήττες που δύσκολα εξηγούνται με τη λογική και βραδιές στις οποίες μοιάζει να συνωμοτούν τα πάντα εναντίον μιας ομάδας. Η Παρασκευή 13 Νοεμβρίου ήταν μια τέτοια βραδιά για τον Παναθηναϊκό. Η ήττα με 76-74 από την Μπαρτσελόνα στο Telekom Center είχε όλα τα χαρακτηριστικά μιας πραγματικής κακοτυχίας: ένα τελευταίο σουτ που μπήκε με απίθανο τρόπο, έναν αντίπαλο που βρήκε μαζεμένες λύσεις την πιο κρίσιμη στιγμή και ένα παιχνίδι που έμοιαζε για τρία δεκάλεπτα να έχει πάρει τον δρόμο του. Μόνο που ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να τα αποδώσει όλα στην ατυχία. Γιατί, όσο κι αν του πήγαν στραβά τα πράγματα, έβαλε και ο ίδιος το χέρι του για να φτάσει σε αυτή την ήττα.

Για περίπου 30 λεπτά, οι «πράσινοι» έκαναν σχεδόν ό,τι έπρεπε στην άμυνα. Περιόρισαν την Μπαρτσελόνα στους 43 πόντους, με κάκιστα ποσοστά και ελάχιστες επιθετικές λύσεις. Και δεν μιλάμε για μια ομάδα που δυσκολεύεται να σκοράρει. Οι Καταλανοί ήταν η τρίτη καλύτερη επίθεση της Ευρωλίγκας, με μέσο όρο 91 πόντους πριν από το τζάμπολ. Κι όμως, απέναντι στην πίεση και την ένταση του Παναθηναϊκού, έμοιαζαν για μεγάλο διάστημα να μην μπορούν να βρουν τον δρόμο προς το καλάθι.

Η αμυντική εικόνα, μάλιστα, επέτρεψε στο σύνολο του Ζέλικο Ομπράντοβιτς να χτίσει διαφορά 14 πόντων και να δείξει πως ελέγχει απόλυτα την κατάσταση. Το πρόβλημα ήταν ότι αυτή η αίσθηση ελέγχου δεν συνοδευόταν από αντίστοιχη επιθετική λειτουργία. Ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε την άμυνά του σαν να ήταν αρκετή για να του εξασφαλίσει τη νίκη. Σαν να μπορούσε να κρατά επ' αόριστον μια ομάδα τέτοιου επιπέδου πολύ κάτω από τα συνηθισμένα της και να μην έχει ανάγκη να βρει παράλληλα σταθερές λύσεις στην άλλη πλευρά του παρκέ.

Αυτό είναι και το βασικότερο συμπέρασμα της βραδιάς. Όταν στηρίζεσαι αποκλειστικά σε έναν τομέα του παιχνιδιού, αργά ή γρήγορα κινδυνεύεις να πληρώσεις την αδυναμία σου στον άλλο. Η Μπαρτσελόνα ήταν δεδομένο ότι κάποια στιγμή θα αντιδρούσε. Θα έβρισκε καλύτερες αποφάσεις, θα έβαζε δύσκολα σουτ, θα αξιοποιούσε την ατομική ποιότητα των παικτών της. Και όταν ο Παναθηναϊκός δεν είχε φροντίσει να δημιουργήσει επιθετικά ένα ασφαλές υπόβαθρο, η επιστροφή των φιλοξενούμενων έγινε πολύ πιο εύκολη.

Υπήρχε, βέβαια, και η φυσιολογική φθορά. Δεν γίνεται να παίζεις για 30 λεπτά σε τόσο υψηλή ένταση στην άμυνα και να περιμένεις ότι θα διατηρήσεις το ίδιο τέμπο μέχρι το τέλος. Η κούραση έκανε την εμφάνισή της, οι αντοχές δεν ήταν πια ίδιες, οι αντιδράσεις καθυστέρησαν και η Μπαρτσελόνα βρήκε χώρους που προηγουμένως δεν υπήρχαν. Σε αυτό το σημείο ήρθε και το προσωπικό κρεσέντο του Ρόμπινσον, ο οποίος έδωσε στους Καταλανούς τους πόντους που χρειάζονταν για να επιστρέψουν. Με αποκορύφωμα το τελευταίο του σουτ που είχε μια τεράστια δόση τύχης, καθώς η μπάλα κατέληξε στο καλάθι με έναν τρόπο που δύσκολα θα μπορούσε να προβλεφθεί.




Ωστόσο, η τύχη δεν εξηγεί την επιθετική εικόνα του Παναθηναϊκού. Η αναλογία ασίστ-λαθών ήταν ξανά προβληματική (17/11), το spacing συχνά ανύπαρκτο και οι επιθέσεις κατέληγαν σε υπερβολική ντρίμπλα και πολύ iso, χωρίς καθαρή ιδέα και συγκεκριμένο πλάνο. Υπήρξαν μεγάλα διαστήματα στα οποία οι «πράσινοι» έμοιαζαν να περιμένουν από την ατομική ποιότητα κάποιου παίκτη να δημιουργήσει κάτι από το μηδέν. Η μοναδική ουσιαστική εξαίρεση ήρθε σε ένα κομμάτι του τρίτου δεκαλέπτου, όταν το δίδυμο Φρανσίσκο-Ναν έδωσε διαφορετική διάσταση στην επίθεση.

Εκεί ο Ναν ανέλαβε περισσότερο τον ρόλο του δημιουργού και ο Φρανσίσκο εκείνον του εκτελεστή, σε μια αντιστροφή των αρχικών προσδοκιών από τους δύο γκαρντ. Ο Παναθηναϊκός βρήκε καλύτερη κυκλοφορία, πιο καθαρές επιλογές και κάποιες λύσεις που του επέτρεψαν να ξεφύγει στο σκορ. Το γεγονός ότι αυτό το σχήμα λειτούργησε για ένα περιορισμένο διάστημα, χωρίς να υπάρξει ανάλογη συνέχεια, είναι ένα ακόμη στοιχείο που χρήζει αξιολόγησης.

Και αν αναζητεί κανείς την πιο χαρακτηριστική εικόνα της επιθετικής τρικυμίας, δεν χρειάζεται να κοιτάξει μακριά από την τελευταία κατοχή. Ο Φρανσίσκο άρχισε να ντριμπλάρει, χωρίς να φαίνεται να έχει ξεκάθαρη ιδέα για το τι θέλει να κάνει, και τελικά δεν πρόλαβε καν να εκτελέσει. Η εικόνα ενός γκαρντ που μοιάζει να μην έχει επίγνωση του χρόνου που απομένει στην επίθεση που κρίνει ένα ματς είναι ενδεικτική του προβλήματος. Δεν ήταν απλώς μια κακή τελευταία απόφαση του Γάλλου. Ήταν η συμπύκνωση όσων είχε παρουσιάσει ο Παναθηναϊκός σε μεγάλο μέρος του αγώνα.

Οι προηγούμενες εντός έδρας νίκες απέναντι στην Μπασκόνια και την Αρμάνι είχαν καλύψει σε έναν βαθμό αυτές ακριβώς τις αδυναμίες. Ο Παναθηναϊκός είχε πάρει τα αποτελέσματα, χωρίς όμως να παρουσιάσει μια επίθεση που να εμπνέει σταθερότητα και εμπιστοσύνη. Απέναντι σε αντιπάλους χαμηλότερου επιπέδου, η αμυντική υπεροχή και οι ατομικές λύσεις μπορούσαν να αποδειχθούν αρκετές. Η Μπαρτσελόνα, όμως, δεν ήταν τέτοιος αντίπαλος. Είχε την ποιότητα να εκμεταλλευτεί την πτώση της έντασης και να τιμωρήσει κάθε επιθετική αδυναμία.

Πλέον, ο Παναθηναϊκός καλείται να διαχειριστεί μια ήττα που τον αφήνει χωρίς τη μοναξιά της κορυφής και με ένα απαιτητικό διάστημα μπροστά του: 8 από τους 10 αγώνες που ακολουθούν είναι εκτός έδρας, ενώ τα δύο παιχνίδια στο Telekom Center είναι απέναντι σε Ολυμπιακό και Ερυθρό Αστέρα. Κυρίως, όμως, καλείται να βρει απαντήσεις για την αστάθεια που παρουσιάζει. Ο Ομπράντοβιτς έχει μπροστά του αρκετή δουλειά, καθώς καλείται να ξεκαθαρίσει ποια περιφερειακά δίδυμα λειτουργούν, ποια σχήματα προσφέρουν ισορροπία και στις δύο πλευρές του παρκέ και πώς μπορεί η ομάδα να αποκτήσει πιο σταθερή επιθετική ταυτότητα.

Η Παρασκευή και 13 έφερε στον Παναθηναϊκό μια ήττα που θα μπορούσε να έχει αποφύγει. Η ατυχία υπήρχε, αλλά δεν ήταν η βασική αιτία. Το πραγματικό καμπανάκι είναι ότι, για ακόμη μία φορά, η επίθεση παρουσίασε περισσότερες εκλάμψεις παρά σταθερότητα. Και όσο περνά ο χρόνος, αυτό δεν μπορεί να παραμένει μια λεπτομέρεια που καλύπτεται από τις καλές αμυντικές βραδιές.