Ο Παναθηναϊκός έχασε το μαχαίρι από τα δόντια του και πλέον τα καμπανάκια ηχούν δυνατά

Υπάρχουν ήττες που μπορείς να τις αποδεχθείς, ακόμη κι όταν προέρχονται από μια εμφάνιση κατώτερη των προσδοκιών σου. Υπάρχουν, όμως, και ήττες που σε αναγκάζουν να κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά τη συνολική εικόνα μιας ομάδας, ειδικά όταν έρχονται ως συνέχεια μιας σειράς προβληματικών εμφανίσεων. Το 83-68 από την Αναντολού Εφές ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία για τον Παναθηναϊκό, ο οποίος για τέταρτο συνεχόμενο παιχνίδι παρουσίασε μια εικόνα που απέχει αισθητά από εκείνη που μας είχε συνηθίσει στις πρώτες αγωνιστικές της Ευρωλίγκας.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, μάλιστα, δεν ήταν τόσο η ήττα καθαυτή, όσο ο τρόπος με τον οποίο ήρθε. Το «τριφύλλι» που έμπαινε στα πρώτα παιχνίδια της σεζόν με το μαχαίρι στα δόντια, που έβγαζε ενέργεια, επιθετικότητα και αποφασιστικότητα από το πρώτο λεπτό, στην Κωνσταντινούπολη έκανε ακριβώς το αντίθετο. Έδωσε στην Εφές τη δυνατότητα να αισθανθεί άνετα από πάρα πολύ νωρίς, να βρει ρυθμό και να παίξει το παιχνίδι της χωρίς να χρειαστεί να πιεστεί ιδιαίτερα.

Τα λάθη ήταν πάρα πολλά, οι κατοχές χρησιμοποιήθηκαν με προβληματικό τρόπο και η τουρκική ομάδα βρήκε την ευκαιρία να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο, εκμεταλλευόμενη την έλλειψη συγκέντρωσης των «πρασίνων». Ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε σχεδόν ποτέ να επιβάλει τον δικό του ρυθμό και, κυρίως, δεν έδειξε τη διάθεση να κάνει τη ζωή της Εφές δύσκολη.

Μάλιστα, ήταν μάλλον... θαύμα που το ημίχρονο δεν έκλεισε με πολύ μεγαλύτερη διαφορά (45-37) υπέρ των γηπεδούχων, κάτι που συνέβη κυρίως εξαιτίας της δικής τους αστοχίας. Η Εφές είχε μόλις 3/19 τρίποντα στο πρώτο 20λεπτο, με αρκετές από τις προσπάθειες να είναι εντελώς ελεύθερες. Με άλλα λόγια, ο Παναθηναϊκός βρέθηκε να κυνηγάει το παιχνίδι χωρίς να έχει απέναντί του μια ομάδα που έκανε κάτι εξωπραγματικό επιθετικά. Αντίθετα, είχε απέναντί του έναν αντίπαλο που έχανε σουτ τα οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μπορούσαν να έχουν μετατρέψει την αναμέτρηση σε πολύ πιο δύσκολη αποστολή.

Η εικόνα δεν άλλαξε ουσιαστικά ούτε στην τρίτη περίοδο. Η Εφές συνέχισε να δίνει δικαιώματα, εξακολουθώντας να είναι απελπιστικά άστοχη, ακόμη και σε προσπάθειες που δύσκολα πιστεύεις ότι μπορούν να χαθούν. Ο Παναθηναϊκός, όμως, δεν είχε την απαιτούμενη ψυχραιμία για να αξιοποιήσει αυτή την κατάσταση στο δικό του επιθετικό μισό, ούτε έπειθε πως πνευματικά μπορούσε να γυρίσει το ματς. Δεν έβγαλε την αντίδραση που θα περίμενε κανείς από μια ομάδα με το δικό του ταλέντο και τις δικές του φιλοδοξίες.



Κάποια στιγμή, βέβαια, η λογική έλεγε ότι η Εφές δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να αστοχεί σε τέτοιο βαθμό. Και όταν ο Παναθηναϊκός κατάφερε επιτέλους να κάνει την αντεπίθεσή του, μειώνοντας τη διαφορά μέχρι τον έναν πόντο (66-65) στην τέταρτη περίοδο, ήρθε η στιγμή που άλλαξε οριστικά τη μορφή του αγώνα.

Οι γηπεδούχοι άρχισαν να βρίσκουν το χέρι τους από την περιφέρεια, βάζοντας μαζεμένα τα τρίποντα που έχαναν επί σχεδόν τρία δεκάλεπτα. Με πρωταγωνιστή τον Κάμερον Πέιν, η Εφές τιμώρησε την αδυναμία του Παναθηναϊκού να ολοκληρώσει την ανατροπή, έτρεξε ένα επιμέρους σκορ 14-0 και έφτασε σε μια απολύτως δίκαιη νίκη. Οι «πράσινοι» είχαν την ευκαιρία τους, αλλά δεν είχαν ούτε την καθαρότητα ούτε τις λύσεις για να την αξιοποιήσουν.

Εκεί που εντοπίζεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της συγκεκριμένης εμφάνισης (αλλά και πολλών προηγούμενων των «πράσινων») είναι στην οργάνωση του παιχνιδιού. Οι 12 ασίστ για 16 λάθη αποτελούν έναν αριθμό που αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο όσα δεν λειτούργησαν. Ο Παναθηναϊκός δεν είχε σωστή κυκλοφορία, δεν έβρισκε με συνέπεια τις κατάλληλες επιθετικές επιλογές και σε πολλές κατοχές έμοιαζε να μην υπάρχει ξεκάθαρο πλάνο για το πώς θα δημιουργήσει πλεονέκτημα.

Έλειψε φυσικά πάρα πολύ η ηγετική παρουσία του Κώστα Σλούκα. Όχι μόνο για την ποιότητά του ως δημιουργού, αλλά κυρίως για την ικανότητά του να διαβάζει τις καταστάσεις, να βάζει μια τάξη στο παιχνίδι και να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς όταν η ομάδα χάνει τον προσανατολισμό της. Ο Σιλβέν Φρανσίσκο και ο Κέντρικ Ναν ήταν πολύ αρνητικοί στη διαχείριση των κατοχών, με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να μην έχει τον παίκτη που θα αναλάμβανε να βάλει φρένο στην επιθετική του αταξία.

Το ακόμη πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι ότι η συγκεκριμένη αναμέτρηση δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Είναι το τέταρτο συνεχόμενο παιχνίδι στο οποίο ο Παναθηναϊκός δεν παρουσιάζει καλή εικόνα. Μετά την ήττα από τη Χάποελ, οι νίκες απέναντι στην Μπασκόνια και την Αρμάνι έδωσαν τη δυνατότητα να περάσουν κάπως κάτω από το χαλί τα προβλήματα, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήρθαν στην έδρα του και απέναντι σε αντιπάλους που, τουλάχιστον στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, δεν βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο ανταγωνιστικότητας της διοργάνωσης.

Αυτή τη φορά, απέναντι σε έναν αντίπαλο που είχε την ποιότητα να εκμεταλλευτεί τις αδυναμίες του, ο Παναθηναϊκός πλήρωσε το τίμημα. Δεν υπάρχει λόγος για υπερβολές ούτε για αμφισβήτηση των δυνατοτήτων αυτής της ομάδας. Το 7-1 που είχε προηγηθεί δεν ήταν τυχαίο, όπως δεν είναι τυχαία και η ποιότητα του ρόστερ της. Υπάρχει, όμως, λόγος για προβληματισμό. Γιατί άλλο είναι να κερδίζεις ένα παιχνίδι χωρίς να παίξεις καλά και άλλο να παρουσιάζεις για τέσσερις συνεχόμενες αγωνιστικές την ίδια προβληματική αγωνιστική συμπεριφορά. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να ξαναβρεί την ένταση με την οποία ξεκίνησε τη σεζόν. Πρέπει να περιορίσει τα λάθη του, να αποκτήσει ισορροπία στα rotation και στην οργάνωση και να καταλάβει ότι η ποιότητα των μονάδων του δεν αρκεί από μόνη της για να κερδίζει στην Ευρωλίγκα.

Το μαχαίρι στα δόντια δεν είναι μια μεταφορική έκφραση που χρησιμοποιείται μόνο για τις μεγάλες βραδιές. Είναι η προϋπόθεση για να μπορείς να διεκδικείς κάθε παιχνίδι, ανεξάρτητα από την έδρα και τον αντίπαλο. Στην Κωνσταντινούπολη, ο Παναθηναϊκός έδειξε να το έχει αφήσει στο σπίτι του. Το ζητούμενο τώρα δεν είναι απλώς να επιστρέψει στις νίκες. Είναι να επιστρέψει στον τρόπο παιχνιδιού που τον έκανε να μοιάζει τόσο ισχυρός στις πρώτες αγωνιστικές. Γιατί τα καμπανάκια έχουν πλέον ηχήσει τέσσερις φορές και το πρόγραμμα που ακολουθεί είναι πραγματικός... Γολγοθάς.