Ο Παναθηναϊκός θέλει το μυαλό του Κοντούρη, τον εγωισμό του Αντίνο και το πείσμα του Παντελίδη

Προφανώς στη γενικότερη κουβέντα μπαίνει φυσικά ο Ταμπόρδα που μαζί με όσα καλείται να βελτιώσει και τη συνέχιση της προσπάθειας να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα της καριέρας του, αποδεικνύει πως έχει… Killer-instict! Σε μια ακόμα μεγαλύτερη κουβέντα, μπαίνει ασφαλώς και ο Ίνγκι Ίνγκασον.

Ο captain του Παναθηναϊκού στο «διπλό» στο «Γ.Καραϊσκάκης» το βράδυ της Κυριακής, έδειξε ξανά γιατί είναι από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες στο ρόστερ που έχει αυτή τη στιγμή στα χέρια του ο Ράφα Μπενίτεθ. Έμπειρος γαρ. Αλλά και με την απαραίτητη νοοτροπία.

Ο Ισπανός τεχνικός κατάλαβε ακριβώς τι χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός στην εξόρμηση στο Φάληρο, πόσο γρήγορα πόδια έπρεπε να έχει μεσοεπιθετικά στο γενικότερο πλάνο των αντεπιθέσεων που εξυπηρετούσαν την ομάδα του, αλλά και τον συνδυασμό χαρακτηριστικών που θα του πρόσφεραν την απαραίτητη ψυχραιμία και τόλμη.

Εδώ, η συζήτηση επικεντρώνεται σε τρία πρόσωπα που στον χρόνο της συμμετοχής τους έδειξαν πόσα κερδίζει το «τριφύλλι» από την παρουσία τους. Και γιατί το γενικότερο σχέδιο με τους νεαρούς, ενθουσιώδεις και ποιοτικούς ποδοσφαιριστές, τουλάχιστον στη θεωρία και με τα πρώτα δείγματα γραφής, ετοιμάζουν κάτι που θα έχει θετικό πρόσημο για το μέλλον των «πράσινων».

Ο Κοντούρης είναι από τους παίκτες που πραγματικά αξίζει να παρακολουθείς στο γήπεδο. Είναι από εκείνους που όσο κι αν προσέξεις από τον τηλεοπτικό δέκτη, θα χάσεις τις δουλειές και τις κινήσεις του στον αγωνιστικό χώρο, όπως αποτυπώνονται όταν τον βλέπεις δια ζώσης. Ο νεαρός χαφ που αποκτήθηκε ως επιλογή που θα χρησίμευε στο κοντινό μέλλον, χτυπά κανονικότατα την πόρτα της 11άδας. Πρώιμο; Ελάχιστο δείγμα γραφής του με τα πράσινα; Ό,τι κι αν θέλει να ισχυριστεί κανείς, ο Σωτήρης Κοντούρης έδειξε και στο «Γ.Καραϊσκάκης» γιατί μπορεί να γίνει ένας υπερπολύτιμος χαφ για τον σύλλογο.



Με ψυχραιμία, με μυαλωμένο παιχνίδι, πατώντας όποιο σημείο του γηπέδου μπορούσε και στο οποίο έκρινε ότι μπορούσε να βοηθήσει. Ήταν παρών και στη φάση του γκολ του Ταμπόρδα με την κίνηση που κάνει από πλάγια δεξιά, μέχρι ν’ αφήσει την μπάλα για τον Καλάμπρια. Ήταν εκείνος που φώναζε στους υπόλοιπους να γυρίσουν να πανηγυρίσουν παρέα με τον Ταμπόρδα όταν ο ρέφερι έδειξε σέντρα μετά και την ενημέρωση του VAR στην εξέταση του πιθανού οφσάιντ στον Τετέι, στο 1-2 που έπαιξαν με τον Αργεντινό.

Είναι κι εκείνος που έχει τη νοοτροπία να δείξει αμέσως στον Γέντβαϊ τι έπρεπε να συμβεί στη μεγάλη φάση του Ολυμπιακού με την τεράστια χαμένη ευκαιρία του Ζέλσον που αστόχησε πάνω στη γραμμή. Ζήτησε πιο άμεση παρέμβαση για να σταματήσει η φάση. Μαζί με τον Σιώπη, ήταν τα… τρεχαντήρια του Παναθηναϊκού στα χαφ.

Πιο μπροστά και από την αριστερή, κυρίως, πλευρά, αν και προφανώς αλλάζει πτέρυγες κατά τη διάρκεια των αγώνων και το έχει πράξει πολλάκις, ήδη, ο Σαντίνο Αντίνο βγάζει εγωισμό που γίνεται… ορμή. Είναι αγρίμι. Θα κυνηγήσει ακόμα και την πιο χαμένη μπάλα με μια έκφραση στο πρόσωπό του που σου στέλνει το μήνυμα. Αν του αφήσεις μισό εκατοστό, θα κάνεις μεγάλο λάθος.



Δυσκολεύεται στο κομμάτι της κόντρας και της «μάχης» σώμα με σώμα. Αν κάποιος πιο έμπειρος ξέρει πολύ καλά πώς να χρησιμοποιήσει τον όγκο του, εκεί ο νεαρός εξτρέμ ζορίζεται.

Προφανώς θα χρειαστεί καλύτερες συνεργασίες και συνεννόηση και με τον Κυριακόπουλο – ή τον Ερνάντεθ – από αριστερά. Θέλει χρόνο αυτό. Αλλά όπως και στον πρώτο ημιτελικό με τον ΠΑΟΚ, έτσι και στο «Γ.Καραϊσκάκης» έδειξε έτοιμος. Από πνευματικής άποψης. «Δαγκώνει». Το παίρνει προσωπικά όταν πρέπει να πάει σε ατομική ενέργεια και μονομαχία. Είτε τα καταφέρει, είτε όχι. Αλλά ο καλώς εννοούμενος, ποδοσφαιρικός εγωισμός του, μπορεί να γίνει μεγάλο κέρδος.

Ο Παύλος Παντελίδης, εμπιστεύεται μια διαφορετική διαδικασία. Δεν είναι τόσο άμεσος ο αντίκτυπός του στον Παναθηναϊκό μετά την επιστροφή του εκεί, αλλά και στο Φάληρο έδειξε κάτι που πρώτα τον εαυτό του θα βοηθήσει κι έπειτα την ομάδα. Μόλις χάνει την τεράστια ευκαιρία προ κενής εστίας με το πλασέ που φαντάζει εύκολο, αλλά επιβεβαιώνει πως όλα μπαίνουν κι όλα χάνονται στο ποδόσφαιρο, αντιδρά ταχύτατα. Δεν μένει κάτω, δεν σκύβει το κεφάλι, δεν αφήνει το παιχνίδι να «τρέξει» και δεν μείνει να σκέφτεται τι συνέβη.



Το έσβησε. Κοίταξε μπροστά. Σήκωσε τον εαυτό του για να μη χαθεί ούτε δευτερόλεπτο συγκέντρωσης στο πλάνο. Απαγορευόταν, άλλωστε, αν ήθελε ο Παναθηναϊκός να κρατήσει τη νίκη. Και λίγο αργότερα, πετυχαίνει ένα γκολ που «σβήνει» τη μεγάλη ευκαιρία του. Δεν μέτρησε. Είναι ως μη γενόμενο. Αλλά κάνει την κοφτή ντρίμπλα, φέρνει στο αριστερό, κάνει το τρομερό τελείωμα, κατευθύνει την μπάλα σε σημείο που… πιο γωνία δεν πάει.

Και πανηγυρίζει με τρόπο που απαντά. Με κλειστά αυτιά και με προσήλωση ευθεία. Μπροστά. Εκεί που θέλει να πάει. Δίχως παρεμβολές και… στάσεις. Ακόμα κι αν χάνει το άχαστο. Κι εκεί μετρά το πείσμα για την αντίδραση κι όχι ο χρόνος που θα μείνεις να μεμψιμοιρείς. Κι ας μη μέτρησε ποτέ. Ίσως η στιγμή του αποτελέσει το εφαλτήριο που έψαχνε...

ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube