Η ΑΕΚ πρέπει να λειτουργήσει για τον Παναθηναϊκό σαν οδηγός για τα… προσεχώς

Ο Παναθηναϊκός αποχώρησε από την «Allwyn Arena» ηττημένος, μετά την ανατροπή που του έκανε η ΑΕΚ. Είδε την αντίπαλό του να πανηγυρίζει όχι μόνο το υπέρ της 2-1, αλλά και την κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος. Δίκαια, μάλιστα, αλλά αυτό είναι… off topic.

Για να μπορέσει να βρεθεί σύντομα, όσο πιο σύντομα… γίνεται δηλαδή, το «τριφύλλι» σε αντίστοιχη θέση έχει να κάνει πολλά βήματα. Πρωτίστως, βέβαια, θα πρέπει να βρεθεί σε θέση να… διεκδικήσει τον τίτλο. Ό,τι δεν έκανε -και- φέτος, δηλαδή, που έμεινε στο -19 από την κορυφή και κατέγραψε μια, ακόμα, παταγώδη αποτυχία!

Μετά και από το αποψινό παιχνίδι απέναντι στην «Ένωση», πάντως, υπάρχουν μια σειρά από πράγματα που οφείλει να δει, να διατηρήσει και να βελτιώσει, προκειμένου να αποτελέσουν μια πρώτη «βάση» για τη συνέχεια.



Το πρώτο και… κυριότερο εξ αυτών, το σύστημά του. Προπονητές δεν είμαστε, αλλά, αυτός που… είναι, επέλεξε το 4-2-3-1. Ακολούθησε την… πεπατημένη, δηλαδή, παρατάχθηκε με τετράδα στα μετόπισθεν, όπως είχε κάνει και στη regular season στη Νέα Φιλαδέλφεια και έκανε από ένα σημείο και μετά και την περασμένη Κυριακή στη Λεωφόρο, αφήνοντας στην άκρη την τριάδα. Ξέρουμε, του έλειπαν τρία στόπερ… Ε, και;

Μια ακόμα διαφοροποίηση το γεγονός ότι ο Ράφα Μπενίτεθ εμφάνισε μια ομάδα με διάθεση για άμεσο πρέσινγκ, ψηλά στο γήπεδο, προκειμένου να «χαλάσει» την ανάπτυξη του αντιπάλου και παράλληλα να βρει ευκαιρίες για να επιτεθεί στον χώρο που θα βρει. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να κάνει μια καλή, θαρραλέα, εκκίνηση στο ντέρμπι. Έφτανε σχετικά εύκολα στην αντίπαλη περιοχή, είχε πρώτο μια καλή στιγμή για να σκοράρει με τον Παντελίδη και ήλεγχε με άνεση το τέμπο, αποτρέποντας παράλληλα τις συνεργασίες των παικτών της «Ένωσης», μέχρι το 20ο λεπτό…

Από εκείνο το σημείο και μετά, η μεν ΑΕΚ άρχισε να παίρνει περισσότερο την κατοχή της μπάλας, βλέποντας την ομάδα του Μπενίτεθ να περιμένει πίσω από την μπάλα, όταν δεν την είχε. Αύξησε τις επισκέψεις της στα καρέ του Λαφόν, αλλά, ακόμα και έτσι, οι καλύτερες στιγμές της ήρθαν από προσωπικές ενέργειες των Κοϊτά και Περέιρα.

Εξίσου… ανησυχητικό ήταν και το γεγονός ότι ο δε τρόπος επίθεσης του Παναθηναϊκού άρχισε να θυμίζει κάτι από τα… παλιά. Με γεμίσματα για τον Τετέι και προσπάθειες να απειλήσει μέσω αντεπιθέσεων ή συνδυασμών που θα υπήρχαν σε αυτές, παρότι Μουκουντί και Ρέλβας είχαν «κιτρινιστεί» ήδη λίγο μετά το ημίωρο. Αμφότερες οι επιλογές αποδείχτηκαν αναποτελεσματικές και, αυτά καλό θα είναι να... μην γίνονται στο μέλλον.

Το πρώτο ημίχρονο τελείωσε με μια ακόμα καλή στιγμή των φιλοξενούμενων, με το σουτ-κεραυνό του Κοντούρη, που μαζί με τον Τσέριν ήταν οι κορυφαίοι των φιλοξενούμενων. Καθώς και μια ανεπίτρεπτη αδράνεια σε στατική φάση, η οποία έφερε το γκολ του Βάργκα, που ακυρώθηκε για οφσάιντ.



Στο δεύτερο μέρος ο Παναθηναϊκός εμφάνισε ξανά «αρετές» και παθογένειες που παρουσιάζει με συνέπεια επί των ημερών Μπενίτεθ. Αρχικά, μπήκε με την ίδια στόχευση. Προσπάθησε να αξιοποιήσει το πλάνο που τον είχε κρατήσει ζωντανό και ταυτόχρονα να «επενδύσει» στο άγχος των γηπεδούχων.

Έδειξε να τα καταφέρνει, με το 0-1 να έρχεται λίγο μετά τη συμπλήρωση μιας ώρας αγώνα. Βάσει σχεδίου, αλλά και με το «τσαφ» του Πήλιου. Χάρη στην φοβερή κούρσα του Παντελίδη, με τον Τετέι να παίρνει το «ριμπάουντ» από τη… σουτάρα του Τσέριν που σταμάτησε στο δοκάρι και με «κεφαλιά-ψαράκι» να ανοίγει λογαριασμό στα playoffs.

Δυστυχώς, όμως, μετά το γκολ, αντί να «χτίσουν» πάνω σε αυτό, οι «πράσινοι» άρχισαν να κλείνονται. Δεν προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την ολοένα και αυξανόμενη πίεση των «κιτρινόμαυρων». Σταδιακά, πέραν της σωματικής άρχισαν να βγάζουν και πνευματική κούραση, απέναντι σε έναν αντίπαλο που «καιγόταν» για την ανατροπή, και το πλήρωσαν με την εις βάρος τους ανατροπή.

Ο Πάλμερ-Μπράουν είχε κακή αντίδραση στο γκολ ισοφάρισης του Ζίνι, ήταν μέσα και στην φάση του 2-1 από τον Ζοάο Μάριο που ήρθε με… μαθηματική ακρίβεια έστω και στις καθυστερήσεις. Ενώ ενδιάμεσα ο Λαφόν -επίσης απόλυτα επιδραστικός για την ομάδα του- αλλά και το δοκάρι στο 76' είχαν φροντίσει απλά να καθυστερήσουν το… μοιραίο, από ένα σημείο και μετά.

Θα μπορούσαν βέβαια, να είχαν βρει και εκείνοι ένα γκολ στο 82ο λεπτό, με τον Ζαρουρί, αλλά δεν θα άλλαζε η γενική εικόνα. Μια εικόνα, επαναλαμβάνουμε, μεμονωμένα βελτιωμένη, σε συγκεκριμένους τομείς. Επ' ουδενί, ωστόσο, ικανή να αλλάξει το συνολικό συμπέρασμα, όπως αυτό έχει εκφραστεί και άλλες φορές σε τούτη εδώ την γωνία.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει να το… πάρει αλλιώς. Η διοίκηση, που έχει όπως συμβαίνει σε όλες τις ομάδες τον πρώτο και τελευταίο λόγο στις επιτυχίες και στις αποτυχίες, οφείλει να πάρει τις επιλογές εκείνες οι οποίες αφενός θα δικαιολογούν το υψηλότατο μπάτζετ που υπάρχει στο ποδοσφαιρικό τμήμα, με δυσανάλογα αποτελέσματα.

Αφετέρου θα προσφέρουν στον κόσμο ικανοποίηση για αυτό που βλέπει και ελπίδα για το πρωτάθλημα, που τόσο θέλει και αξίζει! Σε κάθε περίπτωση, το καρπούζι και το μαχαίρι είναι στο χέρι του Γιάννη Αλαφούζου και των συνεργατών του. Δυο «στροφές» απέμειναν, για τις αποφάσεις που απαγορεύεται, πλέον, να είναι ξανά καταστροφικές. Δεν θα το αντέξει κανείς…