Χθες το βράδυ, στο Ελ Σαρδινέρο, κρίθηκε πιθανότατα μια ολόκληρη σεζόν. Ίσως και κάτι παραπάνω: Η αίσθηση ότι η Σανταντέρ, μετά από χρόνια ταλαιπωρίας και χαμένων ευκαιριών, επιστρέφει. Και η σπίθα που άναψε αυτή την επιστροφή είχε όνομα: Ασιέρ Βιγιαλίμπρε. Ο «Βούβαλος»!
Ο Βιγιαλίμπρε δεν είναι ένας συνηθισμένος φορ. Είναι ένας επιθετικός που κουβαλάει πάνω του μια ιστορία, ένα στιλ, μια ταυτότητα. Στην Ισπανία τον φωνάζουν «El Bufalo» από τα χρόνια του στην Αθλέτικ Μπιλμπάο. Όχι επειδή είναι απλώς δυνατός. Αλλά επειδή παίζει σαν να κουβαλάει ολόκληρη την ομάδα στην πλάτη του. Ένας φορ που δεν πέφτει, δεν φοβάται, δεν κάνει πίσω. Ένας παίκτης που, όταν μπαίνει στο γήπεδο, αλλάζει την ενέργεια γύρω του. Και χθες, αυτή η ενέργεια έγινε καταιγίδα.
Το ματς δεν ξεκίνησε άσχημα για τη Σανταντέρ. Προηγήθηκε νωρίς, εκμεταλλευόμενη μια στατική φάση και την αδράνεια της άμυνας της Σπόρτινγκ. Όμως από το 10' και μετά, το παιχνίδι γύρισε. Οι Αστουριανοί πήραν τον έλεγχο, ισοφάρισαν δίκαια στο δεύτερο μέρος και για μεγάλο διάστημα έμοιαζαν η ομάδα που θα φύγει με τη νίκη. Η Σανταντέρ έδειχνε κουρασμένη, φοβισμένη, χωρίς καθαρό μυαλό στην τελική πάσα. Ο Εσκιέτα κράτησε την ομάδα όρθια με δύο τεράστιες επεμβάσεις, αλλά η πίεση ήταν συνεχής. Το γήπεδο είχε παγώσει. Η ομάδα έμοιαζε να λυγίζει.
Και τότε, στο φινάλε, μπήκε ο «Βούβαλος».
Ο Βιγιαλίμπρε δεν χρειάζεται χρόνο για να ζεσταθεί. Δεν χρειάζεται ρυθμό. Δεν χρειάζεται καν πολλές επαφές με την μπάλα. Χρειάζεται μόνο μια στιγμή. Μια φάση. Μια ευκαιρία. Και στο 90', αυτή η ευκαιρία ήρθε. Μια αντεπίθεση από τα δεξιά, μια μπαλιά του Χάβι Κάστρο, ένα άγγιγμα του Βιγιαλίμπρε. 2-1. Το Ελ Σαρδινέρο τινάχτηκε στον αέρα. Η πόλη ξαναβρήκε φωνή. Η ομάδα ξαναβρήκε παλμό.
Αλλά ο «Βούβαλος» δεν είχε τελειώσει.
Στις καθυστερήσεις, με τη Σπόρτινγκ να έχει ανέβει ψηλά, ο Αντρές Μαρτίν του έστρωσε άλλη μία. Ο Βιγιαλίμπρε πήρε την μπάλα, την προστάτεψε με το σώμα του -αυτό το σώμα που του χάρισε το παρατσούκλι- και εκτέλεσε ξανά. 3-1. Δύο γκολ σε λίγα λεπτά. Δύο χτυπήματα που άλλαξαν την ιστορία του αγώνα. Δύο χτυπήματα που άλλαξαν την ιστορία της σεζόν.
Γιατί αυτή η νίκη δεν ήταν απλώς τρεις βαθμοί. Ήταν μια δήλωση. Μια ομάδα που έμοιαζε να χάνει τον δρόμο της, σηκώθηκε. Μια πόλη που είχε κουραστεί να περιμένει, ξαναπίστεψε. Μια κερκίδα που είχε σιγήσει, ξανατραγούδησε. Και ένας επιθετικός που πάλεψε μήνες για να επιστρέψει από τραυματισμό, γύρισε με τρόπο που μόνο οι μεγάλοι μπορούν.
Η Σπόρτινγκ μπορεί να άξιζε περισσότερα. Είχε φάσεις, είχε ρυθμό, είχε κατοχή. Αλλά το ποδόσφαιρο δεν είναι πάντα δίκαιο. Είναι όμως πάντα αμείλικτο με όσους δεν τελειώνουν τις φάσεις τους. Και χθες, η Σανταντέρ είχε τον παίκτη που τελειώνει. Τον παίκτη που κάνει τη διαφορά. Τον παίκτη που αλλάζει τα πάντα.
Σήμερα, η Σανταντέρ δεν μιλά για στατιστικά. Δεν μιλά για κατοχές, για xG, για αριθμούς. Μιλά για επιστροφή. Για μια ομάδα που ξαναβρήκε την ψυχή της. Για έναν επιθετικό που γύρισε από την αποχή και έδειξε ότι είναι έτοιμος να κουβαλήσει την ομάδα μέχρι το τέλος. Για μια πόλη που ξαναζεί.
Και αν υπάρχει μια εικόνα που συνοψίζει όλη αυτή την ιστορία, είναι η στιγμή που ο Βιγιαλίμπρε σηκώνει τα χέρια του στον ουρανό μετά το δεύτερο γκολ. Όχι για να πανηγυρίσει. Αλλά σαν να λέει: «Είμαι εδώ. Και μαζί μου, επιστρέφουμε όλοι»!
Η Σανταντέρ είναι ξανά ζωντανή. Και ο «Βούβαλος» ήταν αυτός που την ξύπνησε.
Δείτε εδώ τα highlights ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube
_113441_144237.jpg?w=350&f=bicubic&um=VerySharp)
