Ο Παναθηναϊκός πήρε μια πολύτιμη νίκη απέναντι στην Ζαλγκίρις αλλά το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να «βαπτιστεί» ένα ακόμη θετικό αποτέλεσμα ως… turning point και να χαθεί το αίσθημα του επείγοντος. Οι «πράσινοι» δεν έχουν καταφέρει ακόμη τίποτα και τα δυσκολότερα και πιο κρίσιμα είναι μπροστά τους. Με πρώτο και μεγαλύτερο «τελικό» αυτόν της ερχόμενης Παρασκευής απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα. Η συζήτηση για εξάδα και απευθείας πρόκριση στα playoffs θα μείνει ζωντανή μόνο με νίκη και οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα θα οδηγήσει πιθανότατα στο ακόμη πιο δύσβατο μονοπάτι των play in. Ίσως ούτε καν και σε αυτό…
Η επανεμφάνιση του Ματίας Λεσόρ, σε κάθε περίπτωση, αποτελεί μια αχτίδα φωτός και αισιοδοξίας για τον Παναθηναϊκό. Όχι μόνο λόγω της αναμφισβήτητης ψυχολογικής ανάτασης που επιφέρει ο σέντερ από τη Μαρτινίκα χάρη στην ασυνήθιστη σύνδεση που έχει με την κερκίδα και τους συμπαίκτες του, αλλά και για αμιγώς μπασκετικούς λόγους. Ο Λεσόρ φάνηκε από τα πρώτα του δευτερόλεπτα στο παρκέ πόσο έλειψε, όχι… συναισθηματικά, αλλά κυρίως αγωνιστικά.
-Πιο «στεγνός» από ποτέ: Η κουβέντα περί περιττών κιλών, που δεν θα ήταν και άτοπη για έναν αθλητή που είχε να αγωνιστεί πρακτικά για 15 μήνες, πήγε… περίπατο. Απεναντίας, ο Λεσόρ εμφανίστηκε πιο fit από ποτέ στο glass floor, όντας-όπως λέει το ρεπορτάζ-τουλάχιστον 2 με 3 κιλά ελαφρύτερος σε σχέση με το σύνηθες προ τραυματισμού βάρος του. Σύντομα θα επανέλθει και στα μυϊκά κιλά του, για να προσδώσει ακόμη μεγαλύτερη δυναμική στο παιχνίδι του.
-Κανένας φόβος στα μάτια του: Το μεγαλύτερο ερωτηματικό για έναν παίκτη που επανέρχεται από τόσο σοβαρό τραυματισμό είναι αν έχει ξεπεράσει τον φόβο. Έχουμε δει να καταποντίζονται καριέρες παικτών, που αποθεραπεύτηκαν πλήρως, αλλά ποτέ δεν απέβαλαν από μέσα τους την αγωνία να πάθουν κάτι ανάλογο. Ο Λεσόρ δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. έδειξε να έχει κανένα τέτοιο ζήτημα στην επιστροφή του. Έμπαινε με λύσσα σε όλες τις φάσεις θυμίζοντας τον πρότερο εαυτό του και μόνο διστακτικός δεν έδειχνε.
-Σημείο αναφοράς στην επίθεση: Από το πρώτο play ο Παναθηναϊκός έδειξε διάθεση να ακουμπήσει την μπάλα στον Λεσόρ. Δείγμα εμπιστοσύνης στις ικανότητές του, την οποία έχει κερδίσει με όσα έχει προσφέρει, εν αντιθέσει με τους άλλους σέντερ της ομάδας. Ο Γάλλος πήρε το 22% των κατοχών όσο ήταν στο παρκέ, αριθμό που δεν πλησιάζουν καν οι Χολμς (17,4% στη σεζόν) και Φαρίντ (19,6%). Οι «πράσινοι» έχουν και πάλι στη διάθεσή τους έναν ψηλό με προσωπική φάση, που θα πάρει και θα τελειώσει τη φάση κοντά στο καλάθι και δεν θα περιμένει ασίστ πάρε-βάλε από τους συμπαίκτες του.
-Εικόνα από τα προσεχώς (;): Ο Λεσόρ σκόραρε όχι μόνο με δυναμικά καρφώματα και post up, αλλά με ένα mid range σουτ απέναντι στη Ζαλγκίρις. Ο χρόνος θα δείξει, αλλά δεν αποκλείεται αυτό να αποτελεί σκηνή από τα προσεχώς. Ο άσος από τη Μαρτινίκα δούλεψε πολύ στην περίοδο του τραυματισμού του σε αυτό το σουτ, ακόμη και στα τρίποντα και τα αποτελέσματα φαίνονται. Αν βάλει και αυτή τη διάσταση με συνέπεια στο παιχνίδι του, θα μιλάμε για πολλαπλή απειλή και αναβαθμισμένο μοντέλο.
-Η προσοχή που τραβάει: Αλήθεια, πόσες φορές είδατε φέτος να στέλνουν βοήθεια οι αντίπαλοι σε μαρκάρισμα του σέντερ του Παναθηναϊκού; Ελάχιστες όσο έπαιζαν Χολμς, Φαρίντ ή Γιούρτσεβεν… Με τον Λεσόρ αυτό έγινε κανόνας και ο Γάλλος μαθημένος σε τέτοιες καταστάσεις δίνει νέα διάσταση στην επίθεση της ομάδας του, με τη δημιουργία από μέσα προς τα έξω που έλειπε πολύ (τουλάχιστον μέχρι να έρθει ο Χέιζ-Ντέιβις). Στη φάση που έκρινε το ματς, πήρε την μπάλα από το πικ εν ρολ με τον Γκραντ και όταν διέκρινε να σπεύδει βοήθεια πάνω του σέρβιρε ελεύθερο τρίποντο στον Χουάντσο που αποτελείωσε την Ζαλγκίρις.
-Επιτέλους κανονικά hedge out και αλλαγές που μπορούν να λειτουργήσουν: Η άμυνα του Παναθηναϊκού που τον οδήγησε το 2024 στο έβδομο βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην ικανότητα του Λεσόρ στο hedge out. Ο Γάλλος στην επιστροφή του μετά από τόσους μήνες δίδαξε πώς γίνεται δυναμική έξοδος στον χειριστή και γρήγορη επιστροφή στη ρακέτα. Επίσης είχε πολύ καλύτερη επικοινωνία και πιο σβέλτες περιστροφές με τους συμπαίκτες του στην άμυνα. Σε σχήματα που θα συνυπάρχει με Γκραντ, Όσμαν, Χουάντσο ή Χέιζ-Ντέιβις, ο Παναθηναϊκός θα μπορεί να παίξει-αν το επιλέξει το προπονητικό τιμ-ακόμη και άμυνα με αλλαγές που δεν την πολυσυνηθίζει αλλά συχνά είναι αναγκαία.
Υπάρχουν και τα «αλλά…»
Σύμφωνοι, ο Λεσόρ παρά το μεγάλο διάστημα απραξίας του αποτελεί τεράστιο upgrade για τον Παναθηναϊκό μπαίνοντας στην τελική ευθεία της σεζόν, αλλά ασφαλώς δεν λύνει όλα του τα προβλήματα. Μια τόσο σημαντική παρουσία είναι λογικό να προκαλεί και αναδιανομή ρόλων και χρόνων στην ομάδα, που δεν είναι εύκολο να περνά μέσα σε λίγες εβδομάδες για δεύτερη φορά σε ένα τέτοιο στάδιο προσαρμογών, καθώς πρόσφατη ήταν η επίσης πολύ σημαντική προσθήκη του Χέιζ-Ντέιβις.
Ένα βασικό ζήτημα που πρέπει να λύσει ο Εργκίν Αταμάν είναι αυτό της κατανομής των επιθέσεων. Κι αυτό γιατί πλέον δεν υπάρχουν, όπως μέχρι πρότινος, δύο ή το πολύ τρεις πόλοι στο ρόστερ, αλλά τουλάχιστον πέντε. Δίπλα σε Ναν, Όσμαν και Σλούκα έχουν πλέον μπει ο Χέιζ-Ντέιβις και Λεσόρ, δύο «πυρηνικά» όπλα που θα είναι εγκληματικό να αφοπλίσει ο Παναθηναϊκός αφήνοντάς τα αναξιοποίητα και να τα περιμένει πάλι όλα από τα γκαρντ.
Στον αγώνα με την Ζαλγκίρις, σε ένα ρόστερ με τόσο ταλέντο και με τους περισσότερους πόλους της ομάδας σε καλή μέρα το 34,8% που έπιασε στο usage ο Ναν είναι υπερβολικό. Ο Αμερικανός θα πρέπει να αποφύγει το overdribbling, καθώς το ζητούμενο δεν είναι να αποδείξει ποιος είναι ο καλύτερος παίκτης στο πράσινο ρόστερ αλλά να κερδίζει η ομάδα του. Ο Ναν, μαθημένος ίσως σε ένα παιχνίδι που περίμενε σχεδόν τα πάντα από αυτόν εδώ και πολύ καιρό, έκανε κατάχρηση σε αρκετές περιπτώσεις. Πλέον όμως έχει δίπλα του δύο νέους πόλους, που δεν ήρθαν να του… κλέψουν τη δόξα, αλλά να κάνουν και τη δική του δουλειά πιο εύκολη. Γιατί είναι αμαρτία ολόκληρος Χέιζ-Ντέιβις να παίζει 22 λεπτά και να παίρνει όλα κι όλα 5 σουτ…
Ένα άλλο ζήτημα είναι αυτό της αξιοποίησης του ρόστερ και όχι της απαξίωσης κάποιων παικτών. Μετά τον για καιρό «παρκαρισμένο» Τολιόπουλο, είδαμε προχθές τον Ρογκαβόπουλο εκτός αποστολής και τον Μήτογλου σε DNP. Ο Αταμάν πιθανώς να κλίνει προς μία απόφαση περιορισμού του ροτέισον, ωστόσο θα είναι λάθος να απαξιωθούν αυτοί οι παίκτες που έχουν δείξει ότι μπορούν να προσφέρουν και τους οποίους ο Παναθηναϊκός δεδομένα θα έχει ανάγκη όταν θα έρθει η ώρα των τελικών στο πρωτάθλημα.
Και φυσικά το μεγαλύτερο θέμα για τον Παναθηναϊκό παραμένει η άμυνά του. Στην επίθεση έχει τόσο ταλέντο που φτάνει και περισσεύει, αλλά η άμυνα απαιτεί σκληράδα, διάθεση, επικοινωνία, τακτική και λειτουργικά σχήματα. Από αυτά είδαμε μόνο κάποια ψήγματα προχθές, αλλά και αρκετά κακά διαστήματα, που κράτησαν ανοιχτή την υπόθεση νίκη ως το τέλος. Με τις προσθήκες Χέιζ-Ντέιβις και Λεσόρ το μεγαλύτερο πρόβλημα πλέον παραμένει στην πρώτη ζώνη άμυνας, αφού σχήματα με Σλούκα, Ναν ή/και Σορτς θα έχουν πάντα τουλάχιστον έναν αδύναμο κρίκο.
Σε κάθε περίπτωση, ο Παναθηναϊκός δεν έχει πλέον χρονικά περιθώρια. Είναι αναγκαίο το beast mode που πάντα έβαζε στο παιχνίδι του ο Λεσόρ να μεταγγιστεί σε όλη την υπόλοιπη ομάδα για να κάνει ένα δυνατό τελευταίο κατοστάρι στη regular season. Είναι μάλλον σαφές πως υπάρχουν δύο δρόμοι: είτε ο Παναθηναϊκός θα συνεχίσει τα σκωτσέζικα ντους στον κόσμο του και θα αποτύχει ή θα γυρίσει τον διακόπτη οριστικά και εφόσον φτάσει υπό μια τέτοια δύσκολη συνθήκη στα playoffs και μετά στο Final 4, μετά θα πάει εκεί ως πρώτο φαβορί να το πάρει.
_232719.jpg?w=350&f=bicubic&um=VerySharp)
