Μίκαελ Σουμάχερ: Αυτός που όλοι λατρεύουν να μισούν

Η ενότητα αυτή ουσιαστικά αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος… Στην φράση του τίτλου συμπυκνώνονται ο αγωνιστικός χαρακτήρας του Γερμανού πιλότου αλλά και όλα εκείνα τα ακραία συναισθήματα που έχει προκαλέσει κατά καιρούς με τις αμφιλεγόμενες αποφάσεις και ενέργειές του, το πάθος, τη θέλησή του για νίκη και τον υπερβάλλοντα ζήλο του, ο οποίος σύμφωνα με τους περισσότερους (και μάλλον έτσι είναι) πολλές φορές έχει φτάσει στο όριο της αντισυναδελφικής συμπεριφοράς και του αντιεπαγγελματισμού. Προσοχή: Όλα αυτά έχουν να κάνουν μόνο με τη συμπεριφορά του εντός της πίστας, αν και πολλοί συνάδελφοί του, άνθρωποι της Φόρμουλα 1 και γενικά όσοι ασχολούνται με το σπορ, τον έχουν κατηγορήσει ευθέως ότι είναι ένας εξαιρετικά ψυχρός και ανελέητος άνθρωπος, ο οποίος δεν διστάζει ακόμη και να προκαλέσει κάποιο ατύχημα προκειμένου να επωφεληθεί ο ίδιος, καταπατώντας κατ’ εξακολούθηση κάθε έννοια fair-play.

Η αλήθεια είναι ότι ο Μίκαελ Σουμάχερ δεν είναι και το καλύτερο παιδί μέσα στις πίστες… Παρόλο που η FIA σχεδόν ποτέ δεν έχει «αποδεχθεί» με τις αποφάσεις τις, όσα προσάπτουν στον Σουμάχερ, γεγονός είναι πως τα παραδείγματα που επιβεβαιώνουν τον -πολλές φορές- κάκιστο αγωνιστικό χαρακτήρα ενός κατά τα άλλα σπουδαίου πρωταθλητή, είναι πολλά και πλέον αποτελούν καταγεγραμμένη ιστορία του σπορ. Βέβαια, ο χώρος της Φόρμουλα 1 ποτέ δεν άφησε περιθώρια για στρουθοκαμηλισμό. Ένας χώρος που άπαντες γνωρίζουν ότι δεν είναι αγγελικά πλασμένος και στον οποίο ο ανταγωνισμός είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρος και… ακριβός. Ναι, ο Σουμάχερ έχει αποδείξει πολλές φορές ότι ο όρος fair play… από το ένα μπαίνει και από το άλλο βγαίνει… Ο Ιησούς Χριστός ήταν ξεκάθαρος: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω…». Ο Μίκαελ Σουμάχερ, όλα αυτά τα χρόνια μέσα στις πίστες, δεν έχει κάνει τίποτα λιγότερο από ότι θα έκανε ο οποιοσδήποτε οδηγός με τη δική του ικανότητα και φιλοδοξία να εκπληρώσει, με κάθε τρόπο και ευκαιρία που θα του δινόταν, όλα όσα προσδοκούν από αυτόν εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο. Εάν έκανε κάτι διαφορετικό, τότε πέρα, από την απογοήτευση όλων όσων τον πίστεψαν και τον υποστήριξαν, ίσως και να είχε γυρίσει την πλάτη στο πεπρωμένο του…

Οι… περίεργες συγκρούσεις

Δύο από τις πιο πολυσυζητημένες συγκρούσεις στην ιστορία της Φόρμουλα 1 και στις οποίες -φυσικά- πρωταγωνιστής ήταν ο Μίκαελ Σουμάχερ, ήταν αυτή με τον Ντέιμον Χιλ στο γκραν πρι της Αυστραλίας το 1994 και αυτή με τον Ζακ Βιλνέβ στο ευρωπαϊκό γκραν πρι το 1997. Γιατί πολυσυζητημένες; Επειδή απλά και οι δύο -παρόλο που ποτέ δεν αποδείχθηκε κάτι τέτοιο- είναι κοινό μυστικό πως προκλήθηκαν από τον Γερμανό σκόπιμα προκειμένου να βγάλει εκτός αγώνα τους αντιπάλους του για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και που τελικά… εντελώς τυχαία, έκριναν και την μάχη του τίτλου, είτε υπέρ του «Σούμι» είτε εις βάρος του. Άλλωστε, τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως τα υπολογίζει κανείς…

Το γκραν πρι της Αυστραλίας ήταν το τελευταίο για το πρωτάθλημα του 1994. Ο Σουμάχερ θα ξεκινούσε τον αγώνα με προβάδισμα ενός βαθμού από τον Ντέιμον Χιλ. Ενώ ο Γερμανός «οδηγούσε» την κούρσα από την αρχή, σε μια στροφή βγήκε εκτός πίστας και χτύπησε ελαφρά πάνω σε έναν τοίχο. Το αν το μονοθέσιό του έπαθε κάποια ζημιά από την πρόσκρουση δεν έγινε ποτέ γνωστό και ακόμα και σήμερα αποτελεί θέμα προς συζήτηση στον κόσμο της Φόρμουλα 1. Ο Σουμάχερ κατάφερε να ξαναμπεί τελικά στην πίστα πριν ο Χιλ καταφέρει να προσπεράσει, όμως πλέον είχε βγει εκτός ρυθμού. Ο Άγγλος φυσικά είχε βρει την ευκαιρία του και στην αμέσως επόμενη στροφή πήρε την εσωτερική στην προσπάθειά του να κάνει την προσπέραση. Τα δύο μονοθέσια κινήθηκαν δίπλα δίπλα, ο Χιλ ήταν μεν πιο γρήγορος, αλλά χώρος δεν υπήρχε. Ο Σουμάχερ έστριψε σα να μην συμβαίνει τίποτα, ο Βρετανός δεν έκοψε ταχύτητα και μοιραία οι δυο τους συγκρούστηκαν. Το μονοθέσιο του Σουμάχερ βγήκε εκτός πίστας και έπεσε πάνω στον εξωτερικό τοίχο, ενώ αντίθετα ο Χιλ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει αφού η ανάρτησή του είχε καταστραφεί. Η διπλή αυτή εγκατάλειψη σήμανε πολύ απλά ότι ο Μίκαελ Σουμάχερ ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής για το 1994. Οι επικριτές του Γερμανού υποστηρίζουν ότι γνώριζε πως το μονοθέσιό του είχε υποστεί ζημιές από την προηγούμενη έξοδο και γι’ αυτό το οδήγησε πάνω στον αντίπαλό του, ενώ δεν είχε την απαιτούμενη ταχύτητα για να κρατηθεί στην πρώτη θέση. Ο Σουμάχερ φυσικά αρνήθηκε κατηγορηματικά κάθε υπαιτιότητα, ενώ και η FIA αποφάσισε να μην δώσει την παραμικρή συνέχεια στο θέμα.

Τρία χρόνια μετά, το 1997, κατά τη διάρκεια του ευρωπαϊκού γκραν πρι, η ιστορία… σχεδόν επαναλήφθηκε. Ο Σουμάχερ ήταν ξανά πρωτοπόρος και πίσω του ακολουθούσε ο Ζακ Βιλνέβ. Όπως και στο αυστραλιανό γκραν πρι του 1994 έτσι και σε αυτό, όποιος από τους δύο ανέβαινε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου θα ήταν και ο παγκόσμιος πρωταθλητής. Ο Βιλνέβ προσπάθησε, όπως είχε κάνει και ο Χιλ -υπό διαφορετικές συνθήκες βέβαια- να προσπεράσει τον Σουμάχερ πάνω σε μια στροφή. Όταν λοιπόν ο Γαλλοκαναδός βρέθηκε δίπλα από τον Γερμανό, τα δύο μονοθέσια… ξαφνικά συγκρούστηκαν. Ενώ όμως ο Βιλνέβ κατάφερε να κρατήσει τον έλεγχο, ο Σουμάχερ βγήκε εκτός πίστας και κατέληξε στην αμμοπαγίδα, όπου και κόλλησε. Ο Βιλνέβ τελικά συνέχισε τον αγώνα και τερμάτισε τρίτος, πίσω από τον Μίκα Χάκινεν (πρώτη του νίκη στη Φόρμουλα 1) και τον Ντέιβιντ Κούλθαρντ, κάτι που ήταν αρκετό για να του εξασφαλίσει τον πρώτο και τελευταίο παγκόσμιο τίτλο του. Ο Σουμάχερ για ακόμη μια φορά υποστήριξε ότι δεν έκανε κάτι παράνομο, ενώ και οι αγωνοδίκες τον απάλλαξαν. Αυτή τη φορά όμως ο Γερμανός δεν είχε την υποστήριξη της FIA, η οποία τον βρήκε ένοχο για σκόπιμη πρόκληση της σύγκρουσης με τον Βιλνέβ και τον τιμώρησε με αποκλεισμό από την τελική κατάταξη. Παρόλο όμως που ο Σουμάχερ έχασε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα, του επιτράπηκε να διατηρήσει τα αποτελέσματα που είχε στα γκραν πρι κατά τη διάρκεια της σεζόν. Εν κατακλείδι, ο Γερμανός παραδέχθηκε το λάθος του, όμως υποστήριξε πως η ενέργειά του αυτή ήταν μια ενστικτώδης λάθος αντίδραση και όχι μια προμελετημένη πράξη και σε αυτό είχε την υποστήριξη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας.

«Fair-play? Ευχαριστώ, δεν θα πάρω…»

Ένα πολύ συχνό φαινόμενο κατά τη διάρκεια της καριέρας του Σουμάχερ ήταν η εντονότατη κριτική για την επαναλαμβανόμενη μη τήρηση του… αντίστοιχου fair play της Φόρμουλα 1. Και σε αυτή την περίπτωση τα παραδείγματα είναι πολλά, χαρακτηριστικά όμως είναι δύο, τα οποία, το ένα με το άλλο, απέχουν χρονικά ακριβώς μια δεκαετία. Στις κατατακτήριες δοκιμές του γκραν πρι του Μονακό το 1996, ο Σουμάχερ, ενώ έχει κάνει τον ταχύτερο γύρο, κόβει ταχύτητα, παρεμποδίζοντας τον Γκέρχαρντ Μπέργκερ να συνεχίσει τον δικό του γρήγορο γύρο, φτάνοντας πολύ κοντά στο να προκαλέσει ακόμα μια σύγκρουση. Ξανά τα ίδια… Ζήτησε συγνώμη, οι αγωνοδίκες δεν είδαν τίποτα, το θέμα έληξε. Δέκα χρόνια μετά, στα δοκιμαστικά του ίδιου γκραν πρι, ο Σουμάχερ έχει κάνει τον ταχύτερο γύρο. Στον επόμενο γύρο, ο Σουμάχερ θα πάρει πολύ ανοιχτά την τελευταία στροφή πριν την ευθεία του τερματισμού, φτάνοντας μια ανάσα από το να προσκρούσει στον τοίχο. Η μηχανή σβήνει και το μονοθέσιο ακινητοποιείται εντός της πίστας. Φυσικά, η κίτρινη σημαία δεν επέτρεψε στους άλλους οδηγούς να ολοκληρώσουν τους δικούς τους γύρους. Όπως αργότερα φάνηκε από την χρονομέτρηση των υπολοίπων οδηγών μέχρι εκείνο το σημείο, τόσο ο κύριος αντίπαλος του Σουμάχερ για τον τίτλο, ο Φερνάντο Αλόνσο, όσο και ο Μαρκ Γουέμπερ, κατά πάσα πιθανότατα θα έκαναν ταχύτερο γύρο από τον Γερμανό. Μετά την έρευνα που διεξήχθη για το συμβάν, ο Σουμάχερ κρίθηκε ένοχος για σκόπιμη παρεμπόδιση των αντιπάλων του και σαν συνέπεια οι χρόνοι του μηδενίστηκαν και αναγκάστηκε να ξεκινήσει από την τελευταία θέση. Ο Αλόνσο, αντίστοιχα, ξεκίνησε από την pole position.

Σουμάχερ… όπως Ζιντάν!

Συνήθως όταν κάποιος είναι κορυφαίος έχει τους υποστηρικτές του αλλά έχει και τους «εχθρούς» του τόσο μέσα στην πίστα, όσο και έξω από αυτήν. Ο Φερνάντο Αλόνσο ανήκει στην δεύτερη κατηγορία και κατά καιρούς έχει πει διάφορα για το Γερμανό σούπερ σταρ της Ferrari. Λίγο πριν την απόσυρση του «Σούμι», ο Αλόνσο τον «έπιασε» και πάλι στο στόμα του, χαρακτηρίζοντάς τον ως τον πιο «αντιαθλητικό» οδηγό στην ιστορία της Formula 1. Την αποχώρησή του, τη συνέδεσε μάλιστα με αυτή του Ζινεντίν Ζιντάν!

O Ισπανός δήλωσε: «Ο Μίκαελ είναι ο πιο αντιαθλητικός οδηγός και αυτός με τις περισσότερες τιμωρίες στην ιστορία της Formula 1. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν είναι ο καλύτερος οδηγός και ότι το να «παλέψεις» μαζί του δεν αποτελεί τιμή και ευχαρίστηση». Όσον αφορά στην απόφαση του Σουμάχερ, να αποσυρθεί είπε: «Πρέπει να σεβαστούμε την απόφασή του. Τα πράγματα θα είναι πιο ισόνομα τώρα». Και συνέδεσε την αποχώρησή του μ’ αυτήν του Ζινεντίν Ζιντάν και την περιβόητη κουτουλιά του τελευταίου στον Ματεράτσι, στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. «Ο Ζιντάν αποσύρθηκε με μεγαλύτερη δόξα, απ’ ότι ο Σουμάχερ». Σε συνέχεια των κατηγοριών που εξαπέλυσε προς τη FIA, για «στημένο» πρωτάθλημα (λόγω της ποινής που του επεβλήθη στη Μόντσα και που κατά τη γνώμη του εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Ferrari και του Σουμάχερ) δήλωσε: «Στη Formula 1 υπάρχουν διαφημιστικά και πολιτικά συμφέροντα. Μιλάμε για τον πιο επιτυχημένο οδηγό στην ιστορία και λίγη βοήθεια δεν πάει ποτέ χαμένη. Συχνά, όμως, ξεφεύγουν από τα επιτρεπτά όρια και αυτό είναι ανεξήγητο. Η εξήγηση (για την ποινή) που μας δόθηκε απείχε από την αλήθεια. Αυτό δεν είναι καλό για το σπορ».