Λίγο πριν το τέλος…

Με την καριέρα του να έχει τα τελευταία χρόνια φθίνουσα πορεία, David Coulthard, ουσιαστικά αυτοπροτάθηκε στη Red Bull προκειμένου να μη μείνει άνεργος, μετά την απομάκρυνση του από την ομάδα της MacLaren. Η εμπειρία που έχει αποκτήσει από μια ομάδα υψηλού επιπέδου θα κάνει σίγουρα καλό στην Red Bull, τα όνειρα πάντως του Σκωτζέζου για την κατάκτηση ενός παγκόσμιου τίτλου μάλλον θα μείνουν απραγματοποίητα.

Το προφίλ του Coulthard:

Ομάδα: Red Bull
Εθνικότητα: Βρετανός
Ημερομηνία γέννησης: 27/03/1971
Τόπος γέννησης: Τουάινχολμ, Σκωτία
Συμμετοχές σε γκραν πρι: 175
Παγκόσμια πρωταθλήματα: -
Υψηλότερη θέση τερματισμού: 1η (13 φορές)
Υψηλότερη θέση στην εκκίνηση: 1η (12 φορές)
Φορές στο βάθρο: 60
Βαθμοί: 475


Χρονιές σταθμοί στην καριέρα του:

2004: Τελειώνει την καριέρα του στη ΜακΛάρεν με τη χειρότερη θέση της καριέρας του στο πρωτάθλημα οδηγών. Η τέταρτη θέση στο γκραν πρι της Γερμανίας είναι η καλύτερη εμφάνισή του σε αγώνα. Αψηφά την εναντίον του κριτική με την υπογραφή συμβολαίου με τη Red Bull για το 2005.

2003: Κατακτά τη νίκη στον πρώτο αγώνα της χρονιάς (Αυστραλία), αλλά από εκεί και μετά οι εμφανίσεις του Hakkinen είναι σταθερά καλύτερες. Κατακτά την έβδομη θέση στην κατάταξη των οδηγών.

2002: Ο Coulthard παίρνει τη νίκη στο Μονακό και κατακτά την πέμπτη θέση στους οδηγούς.

2001: Μένει στη MacLaren, όπου κατακτά τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα των οδηγών.

2000: Τρίτος στο πρωτάθλημα οδηγών. Οι 73 βαθμοί που συγκέντρωσε τον έφεραν μόλις οκτώ βαθμούς πίσω από τον «ομόσταυλό» του, Μίκα Χάκινεν.

1998: Παίρνει μια πρώτη και έξι δεύτερες θέσεις και βοηθάει τη ΜακΛάρεν να κατακτήσει τον τίτλο στους κατασκευαστές.

1997: Βλέπει πρώτος την «καρό σημαία» σε Αυστραλία και Ιταλία και κατακτά την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα οδηγών.

1996: «Μετακομίζει» στη MacLaren. Κατακτά τη δεύτερη θέση στο Μονακό και την έβδομη στην κατάταξη των οδηγών.

1995: Κατακτά την πρώτη νίκη της καριέρας του στη Φόρμουλα Ενα (Πορτογαλία) και την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα οδηγών.

1994: Από οδηγός δοκιμών αναβαθμίζεται σε οδηγό αγώνων, μετά τον τραγικό θάνατο του Αϊρτον Σένα.

1991: Δεύτερος στο πρωτάθλημα Φόρμουλα 3 της Βρετανίας. Κατακτά το «European Marlboro Masters of Formula 3» και τη νίκη στο γκραν πρι του Μακάου.

1990: Κατακτά το βραβείο McLaren Autosport Young Driver Of The Year.