Κάποιοι απλώς ωριμάζουν

Είναι σαν το παλιό καλό κρασί. Το ερώτημα είναι αν ακόμα έχει διατηρήσει την γεύση του. Ο Ζακ Βιλνέβ, Παγκόσμιος Πρωταθλητής το 1997, θέλει στα 34 του να αποδείξει σε αρκετούς από τους πιτσιρικάδες της Formula 1 ότι το τιμόνι εκτός από κινητήρα θέλει και αρκετό μυαλό.

Το προφίλ του Ζακ Βιλνέβ

Ομάδα: Sauber
Εθνικότητα: Καναδός
Ημερομηνία γέννησης: 09/04/1971
Τόπος γέννησης: Σεν Ζαν σιρ Ρισελιέ
Συμμετοχές σε grand prix: 134
Παγκόσμια πρωταθλήματα: 1
Υψηλότερη θέση τερματισμού: 1η (x11)
Υψηλότερη θέση στην εκκίνηση: 1η (x13)
Podiums: 23
Βαθμοί: 219

Οι Χρονιές που έμειναν χαραγμένες

2004: Επιστρέφει στη Formula 1 με τη Renault, καθώς παίρνει στα τρία τελευταία grand prix της χρονιάς τη θέση του αποχωρήσαντος Γιάρνο Τρούλι. Υπογράφει στη Sauber για το 2005 ως πρώτος οδηγός της ομάδας.

2003: Οι εμφανίσεις του Βιλνέβ κατώτερες από αυτές του «ομοσταύλου» του, Τζένσον Μπάτον. Συγκεντρώνει μόλις έξι βαθμούς και φεύγει από την ομάδα μετά τον προτελευταίο αγώνα της σεζόν.

2002: Ο Βιλνέβ συγκεντρώνει μόλις 4 βαθμούς και τελειώνει τη χρονιά στην 12η θέση των οδηγών.

2001: Δύο τρίτες θέσεις, στην Ισπανία και τη Γερμανία, χαρίζουν στη BAR τις πρώτες ανόδους της στο βάθρο των νικητών και βοηθούν τον Βιλνέβ να κατακτήσει ξανά την έβδομη θέση στους οδηγούς (12 βαθμοί).

2000: Ο Βιλνέβ κατακτά την έβδομη θέση στο πρωτάθλημα με 17 βαθμούς.

1999: Πρώτη χρονιά του στη BAR, όπου δεν καταφέρνει να συγκεντρώσει βαθμούς.

1998: Μένει στη Williams, ανεβαίνει δύο φορές στο βάθρο των νικητών και κατακτά την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα.

1997: Σημειώνει επτά νίκες, κατακτά τον τίτλο στους οδηγούς και χαρίζει στη Williams το πρωτάθλημα κατασκευαστών.

1996: Κατακτά τη δεύτερη θέση στην Αυστραλία, στο ντεμπούτο του με τη Williams στη Formula 1. Δεύτερος πίσω από τον Ντέιμον Χιλ στο πρωτάθλημα των οδηγών.

1995: Κατακτά τη νίκη σε τέσσερις αγώνες, μεταξύ των οποίων και στην Ινδιανάπολη, και γίνεται ο νεότερος στην ιστορία οδηγός που στέφεται παγκόσμιος πρωταθλητής στο IndyCar. Υπογράφει συμβόλαιο με τη Williams, προκειμένου να οδηγήσει το δεύτερο μονοθέσιο της ομάδας (το πρώτο ο Ντέιμον Χιλ) το 1996.

1994: Λαμβάνει μέρος στο πρωτάθλημα IndyCar, κατακτά τον τίτλο του «Ρούκι της χρονιάς» και τελειώνει τη χρονιά στην έκτη θέση της κατάταξης με 94 βαθμούς.

1992: Πηγαίνει στην Ιαπωνία και μετέχει στο πρωτάθλημα της Formula 1 στη χώρα. Τελειώνει τη διοργάνωση στη δεύτερη θέση.

1989: Κάνει το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα της Formula 3 στην Ιταλία.