«…και θα θέλαμε να σας ξαναδούμε σε ένα από τα επόμενα ταξίδια μας»

Περίμενε! Κάθε φορά τα ίδια. Λίγο θάρρος να πάρεις (ή να σου δώσουν) και… τρέχεις στα αεροδρόμια. Λίγο να ξεθαρρέψεις και χοροπηδάς σαν αγριοκάτσικο τον Αύγουστο (περίοδος αναπαραγωγής των αμνοεριφίων). Μεταξύ μας όμως, ας είμαστε ειλικρινείς! Το θέλεις αυτό. Σου αρέσει. Σε πηδάνε όλο το χρόνο, εδώ και πολλά χρόνια και ψάχνεις αφορμή να ξεσηκωθείς. Να αποδείξεις ότι είσαι ασυγκράτητος, αυθόρμητος. Ότι είσαι αλάνι διαφορετικό. Εκτός και αν… Εκτός και αν έχεις τη ψευδαίσθηση ότι είσαι καλύτερος από τους άλλους και τους ανταγωνίζεσαι. Ξέρεις, «εμείς ήμασταν περισσότεροι», «τι λεεε ρε φίλε, θυμάσαι όταν ήρθε ο τάδε τι έγινε;» κτλ. Μμμμ… Μπερδεύτηκα.

Αλλά, έτσι δεν έγινε και τότε; Πριν, περίπου, 40 χρόνια; Παράδοση θα ήταν από τότε να τρέχουμε στα αεροδρόμια… νωρίς. Μπούχτισες από τη χούντα και όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεψε από το Παρίσι για να αναλάβει την πρωθυπουργία της πρώτης μεταδικτατορικής Κυβέρνησης εθνικής ενότητας (ναι, όλο αυτό ανέλαβε), τον υποδέχτηκες στο αεροδρόμιο με ενθουσιασμό. Λαοθάλασσα. Δεν το έζησα γιατί δεν είχα γεννηθεί ακόμη, αλλά μου το είπαν κάτι συγγενείς. Σοσιαλιστές. Συγκεκριμένα, μου είπαν: «… και ήρθε που λες και έτρεχαν και φώναζαν οι μαλ….». Κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Ναι…

Αλλά και πιο πρόσφατα (για να πάμε και λίγο στα του αθλητισμού) πεταγόσουν από πολυθρόνες, καναπέδες, ντιβανομπάουλα, όχι για να τρέξεις να αγοράσεις τα βιβλία του Λιακόπουλου, αλλά για να υποδεχτείς τον Τσίριτς. Σε θυμάμαι. Αλλά που ήσουν όταν έφυγε; Γιατί δεν πήγες να τον ξεπροβοδίσεις; Πάολο Σόουζα, Ζάχοβιτς, Ολιζαντέμπε, Φλάβιο Κονσεϊσάο. Ένα κάρο παίχτες υποδέχτηκες με αλαλαγμούς και όταν αυτοί έφυγαν νύχτα ή μέρα (δεν έχει σημασία), τους ξέχασες, τους στεναχώρησες. Ένα τέτοιο σκηνικό θα έχουμε πάντα; Αφιλότιμε;

Και δε θέλω να πιστέψω ότι αγάπησες, αληθινά, μόνο την Παπαρίζου. Your number one. Πάει και κερδίζει η γυναικάρα μας, επιστρέφει, την αποθεώνεις στο αεροδρόμιο και… Τι, δε ξέρεις τι έγινε μετά; Και βλέπει η κρατική τηλεόραση τη φούντωση, τη φλόγα, που ‘χεις μέσα στην καρδιά, αυξάνει το λογαριασμό της, (είναι κάτι ψιλά γράμματα που φαίνονται στο λογαριασμό της ΔΕΗ) και ετοιμάζεται για το επόμενο show της Eurovision που θα γίνει στην Αθήνα. Ήταν αυτό το show που κέρδισαν τα τέρατα και ο Σάκης… χέστηκε από το φόβο του.

Γι’ αυτό σου λέω. Σε καταλαβαίνω. Κάνεις και χαβαλέ, διασκεδάζεις ρε παιδί μου. Απλά, μερικές φορές, αντιδρώ. Ας πούμε. Είσαι ξάπλα στην άμμο. Ο ήλιος είναι πιο δυνατός από ποτέ. Εσύ νιώθεις χαλαρός. Πίνεις φραπεδάκι ή μπυρίτσα (ενδείκνυται) και μόλις διαβάσεις τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, που έχεις στοιβάξει πλάι σου στην άμμο, πετάγεσαι και αρχίζεις να φωνάζεις: «Όχι, δεν το πιστεύω. Πήραμε αυτόν τον παιχταρά; Έρχεται σήμερα;». Παρατάς τη γκόμενα, καβαλάς το παπάκι και τρέχεις για αεροδρόμιο. Γιατί ρε άνθρωπε; Και το γκομενάκι;

Νωρίς. Πολύ νωρίς την έκανες. Και αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του; Γιατί, αυτό είναι το θέμα. Πας και σηκώνεις στα χέρια σου τον κάθε «ημίθεο Ηρακλή» (να μην τον πούμε Θεό και μας πουν και υπερβολικούς) που έρχεται να σώσει τη χώρα σου, την ομάδα σου, το γάμο σου και ούτω καθ’ εξής. Αν δεν τα καταφέρει, πήγαινε και όταν φεύγει να του ρίξεις 2.500 ή 3.000 ή 5.000 μπινελίκια.

Εγώ έχω να σου προτείνω κάτι άλλο. Γνωρίζεις εδώ και κάποιες ημέρες ότι γίνονται προσπάθειες για να επιστρέψει ο Χριστοφοράκος από τη Γερμανία. Εδώ σε θέλω μάστορα. Πάμε αεροδρόμιο; Πάμε να τον αποθεώσουμε για να τους «δώσει» όλους; Εγώ δε σου λέω να μαζευτούμε όσοι την Πέμπτη για τον Τζιμπρίλ, αλλά 500 νοματαίοι. Άντε χίλιοι. Ε; Για σκέψου το. Τι; Σιγά μην έρθει; Τώρα γίνεσαι καχύποπτος…

Nίκος Ράλλης