Οι φυλές των δρόμων

Οι ελληνικοί δρόμοι είναι ίσως το μόνο μέρος σε όλη τη γη, όπου ένα συγκεριμένο είδος ζώων (ναι, ναι γιατί ζώα είμαστε και εμείς οι άνθρωποι), έχει τόσο διαφορετική συμπεριφορά. Θα μου πείτε ότι δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, οκ συμφωνώ, καθένας έχει το δικό του χαρακτήρα, αλλά μόλις πάρουμε το αυτοκίνητό μας μπαίνουμε στο καλούπι του Έλληνα οδηγού.

Ας αφήσουμε όμως τις αοριστολογίες και να μπούμε στο «ψητό». Κάθε μέρα κάνω μιάμιση ώρα να πάω στη δουλειά μου και άλλη τόση περίπου να γυρίσω. Κάθε μέρα λέω δεν είναι δυνατόν, τα έχω δει όλα στο οδικό μας δίκτυο και όμως κάθε μέρα κάποιος βρίσκεται που με ξαφνιάζει, διδάσκοντάς μου ότι ποτέ δε μπορείς να ξέρεις τα πάντα. Έκατσα λοιπόν και έφτιαξα μερικές κατηγορίες οδηγών, που μπορεί κάποιος εύκολα να συναντήσει , οποιαδήποτε μέρα ή ώρα, αρκεί να οδηγεί.

Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού

Όπως καταλάβατε είναι η κατηγορία των υπερηλίκων οδηγών, αυτών των οποίων το δίπλωμα πρέπει να έχει λήξει από την προηγούμενη δεκαετία και παρόλα αυτά δεν αφήνουν το τιμόνι. Συνήθως οδηγούν αυτοκίνητα 15ετίας (τουλάχιστον), έχουν από μία έως και τέσσερις ανθρώπινες αισθήσεις κατά πολύ μειωμένες (με την ακοή να κερδίζει κατά κράτος) και φυσικά έχουν πάντα προτεραιότητα, χωρίς να φταίνε σε καμία περίπτωση για οτιδήποτε συμβεί.

Συμβουλή: Ού μπλέξεις

Επαγγελματίες οδηγοί

Ταξιτζήδες και οδηγοί λεωφορείων είναι οι δύο υποκατηγορίες μας εδώ. Οι ιδιοκτήτες των δρόμων. Τα φλας τους είναι πάντα καμμένα (δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι δεν τα ανάβουν ποτέ), σταματάνε όπου και όποτε θέλουν και φυσικά έχουν πάντα δίκιο γιατί είναι η δουλειά τους! Χαρακτηριστικό τους γνώρισμα το ηλιοκαμμένο αριστερό χέρι, γνωστό και ως ταριφόχερο.

Ο Χάρος βγήκε παγανιά

Γυναίκες οδηγοί. Θα μπορούσα να γράψω τόμους ολόκληρους για την πλειοψηφία των οδηγών γυναικείου φύλου (υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις βέβαια, αλλά σπανίζουν). Κολλημένες στο τιμόνι, σπάνια κοιτάνε δεξιά και αριστερά, χρησιμοποιούν, το πολύ, μέχρι την τρίτη ταχύτητα του αυτοκινήτου τους, σταματάνε παντού, ακόμα και μες τη μέση του δρόμου για να κάνουν τα ψώνια τους, δε βλέπουν τα σήματα στο δρόμο και οδηγούν πάντα αργά και αριστερά (θα πρέπει να υπάρχει κάποιος Κ.Ο.Κ για γυναίκες, ο οποίος δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μου και έχει τέτοιες οδηγίες μάλλον). Εάν πέσετε σε γυναίκα ενώ προσπαθεί να παρκάρει καλύτερα να πάρετε άλλον δρόμο ή να προσφερθείτε να της το παρκάρετε εσείς (ναι αμέ το έχω κάνει και αυτό), αλλιώς σβήστε τη μηχανή, ανάψτε τσιγάρο και βάλτε ραδιόφωνο, γιατί θα καθίσετε για κάμποσο εκεί, χωρίς βέβαια να σας εγγυάται κανείς πως εάν η «κυρία» παρκάρει θα χωράτε να περάσετε.

Συμβουλή: Μακριά και αλάργα.

Δικυκλιστές

Οι easy raiders. Βέσπες, «παπάκια», κρός η στρίτ μηχανές δεν έχει σημασία. Προσπερνούν από παντού γιατί πάντα βιάζονται, ακόμα και εάν οδηγούν σε στενάκια ή μονόδρομους, τα φώτα πάντα στο ύψος του καθρέπτη του δικού σου ΙΧ για να είναι σίγουροι πως θα τους δεις ακόμα κι αν σε στραβώνουν και δε βλέπεις εσύ, χώνονται παντού ανάμεσα στα αυτοκίνητα και έχουν την απαίτηση να κάνεις και μανούβρα σε κάποιο φανάρι που περιμένεις, για να μπορέσουν να περάσουν, στολίζοντάς σε με «γαλλικά» εάν δεν ανταποκριθείς στο κάλεσμά τους.

«Καβούρια», «κάγκουρες» και «χρέπια»

Τελευταία αλλά ίσως και η χειρότερη κατηγορία. Εδώ πρέπει πρώτα να μεταφράσουμε και μετά να χαρακτηρίσουμε τα άτομα.

«Κάβουρας» ονομάζεται ο τύπος, άνδρας κατά 99,9% των περιπτώσεων, ο οποίος έχει «φτιάξει» το αυτοκίνητό του όσο δεν πάει. Φιμέ τζάμια, ενισχυμένος κινητήρας, μεγάλη και θορυβώδης εξάτμιση, ηχοσύστημα που ακούγεται τουλάχιστον σε ακτίνα δέκα οικοδομικών τετραγώνων. Ο οδηγός φοράει μαύρο γυαλί πρωΐ - βράδυ, γερμένος στο ανοικτό αριστερό παράθυρο του οχήματος, οδηγικό στυλ με το ένα χέρι στο τιμόνι, ακουμπώντας μόνο ο καρπός και το άλλος στο λεβιέ των ταχυτήτων. Ο «κάβουρας» οδηγεί πάντα σε υψηλό αριθμό στροφών και τρέχει από φανάρι σε φανάρι ψάχνοντας άλλον «κάβουρα» για να στήσουν κόντρα, ποιανού το αυτοκίνητο έχει καλύτερη εκκίνηση. Επικίνδυνος για τους άλλους οδηγούς αφού αλλάζει λωρίδες τάχιστα και απροειδοποίητα.

«Κάγκουρας» είναι ο αντίστοιχος οδηγός με τον «κάβουρα» για τις μηχανές. Οι κόντρες και οι σφήνες παραμένουν ίδιες, με την προσθήκη μάλιστα της σούζας, από φανάρι σε φανάρι.

Τα «χρέπια» τέλος είναι λόγος για να σε στείλουν ή στο φρενοκομείο ή στη φυλακή. «Χρέπι» καλείται ένα όχημα, δίκυκλο ή τετράτροχο, το οποίο είναι παλαιάς «κοπής και το βασικό και μόνο χαρακτηριστικό του είναι η φασαρία που κάνει. Οι οδηγοί τέτοιων οχημάτων νομίζουν ότι έχουν γρήγορο αμάξι ή μηχανή, προσπαθούν να κάνουν κόντρες αλλά... βρουμ, βρουμ, βρουυυυυυυυυμ και ακόμα μπροστά σου είναι. Άμα είναι και βράδυ περνούν μαρσάροντας από όλες τις γειτονιές, για να είναι σίγουροι ότι ακόμα και ο πιο βαρύκοος παππούς έχει ξυπνήσει για χάρη τους.

Η αντιμετώπιση είναι απλή για όλες τις άνωθεν περιπτώσεις. Γαϊδουρινή υπομονή και εύθυμη διάθεση.

Επιμέλεια: Νίκος Μάρκου