Προσθέστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 ως προτιμώμενη πηγή στο Google
Δεν φορούν όλοι οι ήρωες… μπέρτα. Ο Άλεκ Πίτερς δεν ήταν ποτέ ο σούπερ σταρ, στα παρκέ ή ακόμη περισσότερο εκτός αυτών, ωστόσο κατάφερε να αφήσει το αποτύπωμά του στην ιστορία του Ολυμπιακού και να αγαπηθεί ή έστω εκτιμηθεί από όλους. Φίλους και αντιπάλους. Γιατί ήταν ένας σταρ στον ρόλο, του έναν πολύ δύσκολο δεύτερο ρόλο, τον οποίο όμως επιτέλεσε στο απόλυτο και σε επίπεδο… Όσκαρ.
Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις παικτών, ειδικά Αμερικανών (και όχι με… ρατσιστική διάθεση), που πρέσβευαν στο απόλυτο τη δική τους ρήση πως δεν υπάρχει το γράμμα «Ι» στη λέξη «team». Διατεθειμένος να κάνει πάντα αυτό που ζητούσε ο προπονητής, που απαιτούσαν οι ανάγκες ή οι περιστάσεις, χωρίς γκρίνιες ή έστω μουτράκια.
Γιατί, ναι, αν μπορεί ένας παίκτης να θεωρήσει εαυτόν αδικημένο από τον δίκαιο Γιώργο Μπαρτζώκα, αυτός ήταν ο Πίτερς. Όχι γιατί είχε κάποιο παράπονο από εκείνον ο προπονητής του-κάθε άλλο!-αλλά γιατί η έλευσή του, το 2022, συνέπεσε με την εκτόξευση του Σάσα Βεζένκοφ.
Με τον Βούλγαρο να ανέρχεται σε MVP level, μοιραία ο ομοθεσίτης του «Αλέκος» ήταν καταδικασμένος να ζει στη σκιά του. Η… εκνευριστική σταθερότητα και διαθεσιμότητα του πρώτου, δε, κατέστησε τις ευκαιρίες να περάσει στην κεντρική σκηνή ο Πίτερς μετρημένες. Κι όμως, εκείνος στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ήταν έτοιμος να αντεπεξέλθει στην απαίτηση για άμεση βοήθεια από τον πάγκο, σε λίγα λεπτά και με τη σκληρή επίγνωση πως σύντομα θα επιστρέψει εκτός πεντάδας.
Το μεγαλύτερο παράσημο για τον Πίτερς ήρθε όμως στη συνέχεια. Τη σεζόν 2023/24, που ο Βεζένκοφ αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο ΝΒΑ, άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Με την προαγωγή του σε ρόλο βασικού και στον λιγότερο ταλαντούχο Ολυμπιακό της τελευταίας πενταετίας, εκείνος ανελίχθηκε σε πρώτο σκόρερ της ομάδας, τριπλασιάζοντας την παραγωγή του σε σκορ και αξιολόγηση αλλά σε μικρότερο χρόνο συμμετοχής από αυτόν που είχε και έχει έκτοτε ο προκάτοχός του. Κι όλα αυτά με μυθική αποτελεσματικότητα, με 58,6% στα δίποντα, 53,5% στα τρίποντα και 87,8% στις βολές.
Με την επιστροφή του Σάσα από το ΝΒΑ, αλλά και την προσθήκη του Εβάν Φουρνιέ, ο Πίτερς γύρισε και πάλι σε δεύτερο ρόλο. Ουδέποτε όμως «βαρυγκώμησε». Παρότι ο χρόνος του περιορίστηκε αισθητά, παρότι ακόμη κι όταν ήταν καλός ο προπονητής του επέλεγε να κλείσει τα παιχνίδια με τον «βασικό» Βεζένκοφ, εκείνος δεν έβγαλε ποτέ άχνα. Ούτε κρυπτικά μηνύματα στα social media, ούτε τίποτα. Μια φορά, μόνο, ακούστηκε παράπονο από την πλευρά του κι αυτό έγινε από την σύζυγό του, που όταν-αδίκως όπως αποδείχτηκε-εκείνος έμεινε εκτός δωδεκάδας στον τελικό του τελευταίου Κυπέλλου, ανέβασε στο Instagram ένα βίντεο με τις σπουδαίες εμφανίσεις του για να θυμίσει σε όλους ποιος είναι.
Εκείνος, πάλι, κοίταξε μόνο τη δουλειά του… Όποτε ο κόουτς τον χρειάστηκε ήταν εκεί, για όσο χρόνο τού αναλογούσε, συνήθως λιγότερο από όσον δικαιούτο. Αποκορύφωμα ήταν το Final 4 στο Telekom Center. Εκεί που με τους αντιπάλους να έχουν περιορίσει αρκετά τον Βεζένκοφ με τις τακτικές προσαρμογές τους, χρειάστηκε να βγει μπροστά. Και το έκανε εμφατικά! Στο μαγικό διήμερο του Μαΐου έβαλε 33 πόντους χάνοντας μόνο ένα σουτ, πέτυχε καθοριστικούς πόντους τόσο κόντρα στη Φενέρ όσο κι απέναντι στη Ρεάλ και στο διάστημα που ήταν στο παρκέ η ομάδα του ήταν στους +15,5 πόντους. Κακά τα ψέματα, αν το άστρο του Φουρνιέ δεν ήταν τόσο εκτυφλωτικό, αυτός θα ήταν ο πραγματικός MVP του Final 4. Όμως υπέμεινε τους άγραφους νόμους του star system, που έχει «φάει» στο παρελθόν ανάλογα βραβεία από άλλους ρολίστες, από τον Φαμπιάν Κοζέρ μέχρι τον Ντέβον Χολ.
Και, όπως συμβαίνει πάντα με τους πραγματικά αθόρυβα σπουδαίους, οι πολλοί αντιλαμβάνονται την αξία τους μόνο όταν καταλαβαίνουν ότι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου να φύγουν. Ο κόσμος του Ολυμπιακού που ανέκαθεν τον εκτιμούσε αλλά δεν το βροντοφώναξε, τον έκανε σύνθημα σε κάθε ευκαιρία, από τα επινίκια της Ευρωλίγκας, μέχρι τα ημιτελικά των playoffs και τους τελικούς της GBL. Μέχρι και στο σπίτι του πήγαν για να τον μεταπείσουν, «σκλαβώνοντάς» τον με την αγάπη τους.
Ίσως αυτή να ήταν και η μοναδική φορά που αυτό το «ρομπότ», αυτός ο τύπος που ήξερε να κρύβει πολύ καλά τα συναισθήματά του, έδειξε να επηρεάζεται. Η «φτωχή» για τα δικά του πολύ υψηλά στάνταρ απόδοση στους τέσσερις πρώτους τελικούς δεν μπορεί παρά να ήταν απόρροια του ψυχολογικού βάρους που ένιωθε. Όμως και πάλι, δεν θα επέτρεπε να φύγει αφήνοντας μια τέτοια τελευταία εντύπωση. Στο Game 5 στάθηκε στο ύψος του και συνυπέγραψε τον τίτλο του πρωταθλητή.
Το ποτάμι, όμως, δεν μπορούσε πλέον να γυρίσει πίσω… Ο Πίτερς είχε προ πολλού πάρει την απόφαση να φύγει. Μια απόφαση όχι βασισμένη στο συναίσθημα, γιατί αν το πρότασσε θα είχε παραμείνει και με λιγότερα χρήματα. Το έκανε με αμιγώς επαγγελματικά κριτήρια και κανείς δεν μπορεί να τον κακίσει. Μετά από τρία από τα τέσσερα χρόνια του στον Ολυμπιακό να ζει στη βαριά κι ασήκωτη σκιά του Βεζένκοφ, είχε κάθε δικαίωμα να αναζητήσει μια ομάδα που δεν θα έχει κάποιον απροσπέλαστο στη θέση του. Το Μιλάνο τού πρόσφερε την ευκαιρία, μαζί με ένα πολύ καλό συμβόλαιο και εκείνος πήρε τη μεγάλη απόφαση.
Στην τελευταία του εικόνα ως ερυθρόλευκος έδειξε πως ακόμη κι ένας πολύ κλειστός τύπος, που δεν επιτρέπει στο συναίσθημα να τον ελέγξει, μπορεί να «σπάσει». Αντικρίζοντας με βουρκωμένα μάτια το βίντεο με τις καλύτερες στιγμές του σε αυτή την τετραετία και μιλώντας με σπασμένη φωνή για τα όσα σήμαιναν για τον ίδιο αυτά τα χρόνια στον Ολυμπιακό, έδειξε πως ακόμη και ένας απόλυτος (με όλα τα γράμματα κεφαλαία) επαγγελματίας είναι πάνω από όλα άνθρωπος. Και όπου κι αν τον οδηγήσει η συνέχεια της καριέρας του, ο Ολυμπιακός θα είναι για πάντα ο σταθμός που τον «γέμισε» περισσότερο. Όχι ίσως με τα λεπτά, τα στατιστικά ή και τα χρήματα που άξιζε, αλλά με όμορφες στιγμές, οικογενειακό κλίμα και ένα μέρος που μπορεί πλέον και για πάντα να αποκαλεί δεύτερο σπίτι του.
Ακολουθήστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
