Selling club και με… πράξεις, πλέον, ο Παναθηναϊκός!

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, σε καμία ομάδα δεν αρκεί μόνο να αγοράζει για να γίνεται ανταγωνιστική και να φτάνει στην επίτευξη των στόχων της και στην κατάκτηση τίτλων.

Ταυτόχρονα, πρέπει να ξέρει και να… πουλάει, προκειμένου να παραμένει βιώσιμη και να μην εξαρτάται αποκλειστικά από το «πορτοφόλι» του εκάστοτε ιδιοκτήτη, αποφεύγοντας παράλληλα τον κίνδυνο κυρώσεων από την UEFA και το Financial Fair Play.

Ο Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση σε αυτή τη διαπίστωση. Γι’ αυτό και ένας από τους μεγάλους στόχους που έχουν τεθεί το τελευταίο διάστημα στο «πράσινο» στρατόπεδο είναι ξεκάθαρος:

Να μην προχωρά το club μόνο σε δαπανηρές μεταγραφές και οικονομικές υπερβάσεις, αλλά να πραγματοποιεί και πωλήσεις με τους δικούς του όρους, αξιοποιώντας τους ποδοσφαιριστές του προς όφελος των ταμείων του.

Η διαφαινόμενη παραχώρηση του Ματέους Τετέ στη Γκρέμιο, η οποία είναι πλέον θέμα ωρών να ολοκληρωθεί και να ανακοινωθεί, έρχεται να επιβεβαιώσει απόλυτα όσα αναφέραμε παραπάνω.

To πετυχημένο… business wise δεδικασμένο

Μάλιστα, η πώληση του Βραζιλιάνου εξτρέμ των «πράσινων» δεν είναι η μοναδική περίπτωση που «ακουμπάει» σε αυτή τη συνθήκη. Αν ήταν έτσι, θα μιλούσαμε για μια μεμονωμένη κατάσταση. Ωστόσο, υπάρχει και το… δεδικασμένο με τις μεταγραφές των Φώτη Ιωαννίδη, Γιώργου Βαγιαννίδη και Νεμάνια Μαξίμοβιτς, οι οποίες είναι απόλυτα εναρμονισμένες με το συγκεκριμένο πλαίσιο.

Κοινό χαρακτηριστικό και των τεσσάρων περιπτώσεων είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε πρόθεση να πουλήσει κανέναν τη στιγμή που προέκυψε η εκάστοτε μεταγραφή. Για αγωνιστικούς, ψυχολογικούς και -ναι ακόμη και συναισθηματικούς λόγους, παρότι μιλάμε για επαγγελματικό ποδόσφαιρο, η αρχική διάθεση της ΠΑΕ ήταν αρνητική.

Κοινή συνισταμένη, όμως, είναι πως όταν τελικά το έκανε, το έκανε διαμορφώνοντας ο ίδιος τις συνθήκες –χρονικές και οικονομικές– ώστε να βγει κερδισμένος. Και αν μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου δεν μπορεί ακόμη να υπάρξει πλήρης απολογισμός, «business wise» η διαχείριση και τα οφέλη κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, μία προς μία τις πωλήσεις που έκανε το «τριφύλλι» και μέσα από τις οποίες στέλνει το μήνυμα πως, σταδιακά και με βάση τις συνθήκες, μετατρέπεται και αυτό σε ένα… selling club.

Ιωαννίδης

Παρότι ο Παναθηναϊκός είχε από το καλοκαίρι του 2024 προτάσεις για την παραχώρησή του, δεν προχώρησε σε καμία, απορρίπτοντας είτε προσφορές που δεν τον ικανοποιούσαν είτε ακόμη και προτάσεις σε δυσθεώρητα –για τα ελληνικά δεδομένα– επίπεδα εκείνη την περίοδο!



Τελικά, έναν χρόνο αργότερα, ικανοποίησε την επιθυμία του 25χρονου επιθετικού αλλά και τη δέσμευση του ιδιοκτήτη της ομάδας, Γιάννη Αλαφούζου, προς εκείνον. Φέρνοντας στα ταμεία 22 εκατομμύρια ευρώ και όλα αυτά μετά από μια μέτρια σεζόν του Ιωαννίδη, εντελώς αντίθετη με την εξαιρετική προηγούμενη.

Βαγιαννίδης

Παρόμοια περίπτωση με την προηγούμενη, αφού μιλάμε για έναν ακόμη ποδοσφαιριστή που προκάλεσε το ενδιαφέρον ομάδων του εξωτερικού και «ανάγκασε» τον Παναθηναϊκό να αγοράσει το υπόλοιπο ποσοστό του από την Ίντερ, «διαβάζοντας το μέλλον», θα έλεγε κανείς…



Ο διεθνής δεξιός μπακ έφτασε τελικά να παραχωρηθεί έναντι 12 εκατομμυρίων ευρώ «φιξ», αποδεικνύοντας ότι η ομάδα μπορεί να αξιοποιήσει και τα παιδιά της Ακαδημίας της. Πρόκειται για έναν τομέα στον οποίο ο Παναθηναϊκός υστερούσε σημαντικά και στον οποίο απαιτούνται, φυσικά, ακόμη πολλά βήματα.

Μαξίμοβιτς

Ο ορισμός της value for money μεταγραφής και παράλληλα μία από τις κινήσεις που μετατρέπουν μια ομάδα σε selling club. Για όσους το έχουν λησμονήσει, ο Σέρβος διεθνής κεντρικός χαφ αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό με μηδενικό κόστος, ως ελεύθερος από τη Χετάφε.



Η σωστή προεργασία στην περίπτωσή του, όμως, οδήγησε σε net κέρδος πέντε εκατομμυρίων ευρώ το περασμένο καλοκαίρι, μετά από μόλις έναν χρόνο παρουσίας του στο Κορωπί!

Τετέ

Για να φτάσουμε και στην τελευταία χρονικά περίπτωση, η οποία έχει γίνει με απόλυτη στόχευση και με γνώμονα όλα όσα περιγράφουμε. Μια κίνηση που βγάζει τον Παναθηναϊκό κερδισμένο ακόμη και σε απόλυτους αριθμούς, σε σχέση με τα χρήματα που θα αποκομίσει έναντι όσων δαπανήθηκαν για τον 25χρονο άσο.



Καθώς, παρότι ο ίδιος ήθελε να αποχωρήσει και το είχε καταστήσει σαφές, και παρότι η επόμενη ομάδα του επιχείρησε να τον αποκτήσει με το χαμηλότερο δυνατό κόστος, εντούτοις κατέληξε να δαπανήσει 6,5 εκατομμύρια ευρώ.