Ο Ζίβκοβιτς το… ήξερε: Από το χαμόγελο της Τούμπας στην πρόκριση-θρίαμβο στο Καραϊσκάκη!

Υπάρχουν στιγμές μέσα σε μια σεζόν που μοιάζουν ασήμαντες, αλλά τελικά αποδεικνύονται καθοριστικές. Μια τέτοια στιγμή γράφτηκε στην Τούμπα στα μέσα Δεκεμβρίου, όταν ο ΠΑΟΚ αντιμετώπιζε τη Μαρκό για την τελευταία αγωνιστική της League Phase του Κυπέλλου Ελλάδας. Ήταν ένα παιχνίδι που, θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να κρύβει ιδιαίτερη ένταση. Και όμως, αποδείχθηκε κομβικό για όσα ακολούθησαν.

Ο ΠΑΟΚ είχε ξεκάθαρο στόχο: Μια νίκη με μεγάλο σκορ, ώστε να ανέβει στην 7η θέση της βαθμολογίας και να αποφύγει τον Ολυμπιακό στα προημιτελικά. Το πλάνο ήταν απλό: +4 γκολ διαφορά. Όμως το γκολ του Μίλερ στο 84' που έκανε το 3-1 έμοιαζε να «γκρεμίζει» τις ελπίδες. Το 4-1 του Καμαρά στο 90' αναπτέρωσε το ηθικό, αλλά όχι αρκετά για να αλλάξει τη μοίρα του ομίλου. Η μπάλα έμεινε στα δίχτυα, κανείς δεν έτρεξε να την πάρει, κανείς δεν πίστεψε ότι υπήρχε χρόνος για ένα ακόμη γκολ.

Κανείς… εκτός από έναν.

Στην κερκίδα, μακριά από τον αγωνιστικό χώρο, ο Αντρίγια Ζίβκοβιτς παρακολουθούσε το παιχνίδι με ηρεμία. Δεν είχε συμπεριληφθεί στην αποστολή, όμως το βλέμμα του δεν είχε ίχνος απογοήτευσης. Αντίθετα, χαμογελούσε. Όπως αποκάλυψε αργότερα ο διευθυντής επικοινωνίας της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Γιώργος Κουβεντίδης, ο Σέρβος αρχηγός όχι μόνο δεν ενοχλήθηκε από το τελικό 4-1, αλλά ήταν… ευχαριστημένος.

Γιατί;
Γιατί ήξερε.

Ο Ζίβκοβιτς είχε ήδη διαβάσει το νέο φορμάτ της διοργάνωσης, είχε καταλάβει πώς θα διαμορφωθούν τα ζευγάρια μετά το play out και είχε συνειδητοποιήσει ότι ο ΠΑΟΚ θα βρει μπροστά του τον Ολυμπιακό. Και μάλιστα στο «Γ. Καραϊσκάκης». Μονό παιχνίδι, χωρίς περιθώρια λάθους. Ένα ματς που για πολλούς θα ήταν «παγίδα». Για τον Ζίβκοβιτς, όμως, ήταν ευκαιρία.

Ο Σέρβος δεν είναι παίκτης που φοβάται τις δύσκολες αποστολές. Αντίθετα, τις αναζητά. Είναι φτιαγμένος για μεγάλα βράδια, για παιχνίδια που κρίνουν πολλά, για στιγμές που απαιτούν προσωπικότητα. Και το απέδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο.

Στο Καραϊσκάκη, ο ΠΑΟΚ πραγματοποίησε μια από τις πιο ώριμες και ολοκληρωμένες εμφανίσεις της εποχής Λουτσέσκου. Ήταν μια ομάδα με συνοχή, πειθαρχία, καθαρό πλάνο και απόλυτη συγκέντρωση. Και μέσα σε αυτό το σύνολο, ο Ζίβκοβιτς ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Με δύο ασίστ, με συνεχή κίνηση, με σωστές επιλογές, με ηγετική παρουσία, οδήγησε τον ΠΑΟΚ σε μια ιστορική νίκη με 2-0 και σε μια άνετη πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου για 37η φορά στην ιστορία του συλλόγου.

Η «προφητεία» της Τούμπας είχε πλέον πάρει σάρκα και οστά. Ο Ζίβκοβιτς δεν είχε απλώς προβλέψει το μέλλον. Το είχε προκαλέσει.

Η επιλογή του να προτιμήσει τον Ολυμπιακό αντί του Λεβαδειακού δεν ήταν ρίσκο. Ήταν πίστη. Πίστη στην ομάδα, στον προπονητή, στο γκρουπ, στο ποδόσφαιρο που παίζει ο ΠΑΟΚ. Και η πίστη αυτή ανταμείφθηκε.

Σε ατομικό επίπεδο, ο Σέρβος εξτρέμ διανύει μια από τις πιο παραγωγικές σεζόν της καριέρας του. Με 13 ασίστ και 4 γκολ σε 28 εμφανίσεις, πλησιάζει την κορυφαία δημιουργική χρονιά του (19 ασίστ το 2023-24). Όμως πέρα από τους αριθμούς, αυτό που τον ξεχωρίζει είναι η επιρροή του. Ο τρόπος που καθορίζει τον ρυθμό, που διαβάζει το παιχνίδι, που εμπνέει τους συμπαίκτες του.

Ο Ζίβκοβιτς δεν είναι απλώς ο αρχηγός του ΠΑΟΚ. Είναι ο παίκτης που κουβαλά την ψυχή της ομάδας. Ο παίκτης που δεν φοβάται να κοιτάξει στα μάτια τον αντίπαλο, όσο μεγάλος κι αν είναι. Ο παίκτης που, όταν οι άλλοι αγχώνονται, εκείνος χαμογελά.

Και αυτό το χαμόγελο, εκείνο το βράδυ του Δεκεμβρίου στην Τούμπα, αποδείχθηκε τελικά προμήνυμα. Ένα σημάδι ότι ο ΠΑΟΚ δεν θα διάλεγε τον εύκολο δρόμο. Θα διάλεγε τον σωστό.

Και με τον Ζίβκοβιτς μπροστάρη, ο σωστός δρόμος οδηγεί πάντα σε μεγάλες βραδιές.