Ραζβάν Λουτσέσκου: Μην στεναχωριέσαι που τελείωσε, χαμογέλα γιατί συνέβη!

Ο ΠΑΟΚ το μεσημέρι της Δευτέρας (15/06) πήρε μία από τις δυσκολότερες αποφάσεις στη σύγχρονη ιστορία του. Οι δρόμοι του «Δικεφάλου του Βορρά» και του Ραζβάν Λουτσέσκου χωρίζουν, με τον ΠΑΟΚ να αλλάζει σελίδα, ευελπιστώντας σε ένα καλύτερο μέλλον…

Ο κορυφαίος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου, κατά κοινή ομολογία, θα αποτελέσει παρελθόν με απόφαση της «ασπρόμαυρης» ΠΑΕ. Μία επιλογή που δεδομένα δημιουργεί ερωτηματικά, αλλά κυρίως άγχος για την επόμενη ημέρα.

Ο Λουτσέσκου ποτέ δεν ήταν απλώς ένας προπονητής για τον ΠΑΟΚ. Ο Ρουμάνος έχει μία μαγική ικανότητα να συγκεντρώνει μέσα σε ένα πακέτο τον προπονητή, τον ψυχολόγο, τον επικοινωνιολόγο, τον εμψυχωτή και γενικότερα ολόκληρο τον οργανωτή του ποδοσφαιρικού τμήματος, κρατώντας πολλές φορές μία ομάδα στις πλάτες του. Στα καλά ήταν αυτός που, με δικές του αποφάσεις και ενέργειες, οδηγούσε την ομάδα στις επιτυχίες, ενώ στα κακά ήταν πάλι αυτός που κρατούσε όρθιο ολόκληρο το οικοδόμημα, όσο κι αν αυτό ταρακουνιόταν από τις αναταράξεις.



Πλέον, ο ΠΑΟΚ πρέπει να μάθει να ζει και να πορεύεται χωρίς την προστασία του Λουτσέσκου και η ιστορία έχει αποδείξει πολλάκις πόσο δύσκολο είναι για έναν σύλλογο να αποχωρίζεται έναν μύθο από τον πάγκο του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μάλιστα, υπάρχουν και αποδείξεις, καθώς τη διετία που οι δύο πλευρές ήταν σε απόσταση, από το 2019 μέχρι το 2021, ο ΠΑΟΚ δυσκολεύτηκε και, στην πραγματικότητα, δεν μπόρεσε ποτέ να βρει τα πατήματά του. Παρά το γεγονός ότι ο αντικαταστάτης του Ρουμάνου ήταν ένας πραγματικά τρομερός προπονητής, ο Άμπελ Φερέιρα.

Ένας τεχνικός για τον οποίο δεν υπήρξε ούτε υπομονή ούτε εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του, με αποτέλεσμα ο Πορτογάλος να πάει στην Παλμέιρας και πλέον να λατρεύεται σαν θεός.

Ο άνθρωπος που άλλαξε σε τεράστιο βαθμό όχι απλώς τη σύγχρονη, αλλά ολόκληρη την ιστορία του ΠΑΟΚ, είναι ο Ιβάν Σαββίδης, ο οποίος ανέλαβε τα ηνία της ΠΑΕ το 2012, την ξεχρέωσε και έκτοτε ξεκίνησε να χτίζει αργά και σταθερά μία ομάδα με απώτερο σκοπό την κυριαρχία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Έκτοτε έχουν περάσει 14 χρόνια και οι «ασπρόμαυροι» έχουν κατακτήσει δύο πρωταθλήματα και τέσσερα κύπελλα. Πόσα όμως από αυτά θα τα κατάφερναν χωρίς τον Λουτσέσκου;



Μόνο τα… μαθηματικά να κάνει κανείς, το καταλαβαίνει, καθώς στον Ρουμάνο ανήκουν και τα δύο πρωταθλήματα, αλλά και δύο από τα τέσσερα κύπελλα. Ωστόσο, ακόμη και πέρα από αυτές τις κατακτήσεις, ο ΠΑΟΚ μονάχα υπό τις οδηγίες του κατάφερε να γίνει ανταγωνιστικός σε τόσο υψηλό επίπεδο, τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών.

Εννοείται πως οι δύο κορυφές του Λουτσέσκου σε αυτά τα συνολικά επτά χρόνια στον πάγκο του ΠΑΟΚ είναι τα δύο πρωταθλήματα. Δύο τίτλοι που έκαναν κάθε ΠΑΟΚτζή να ξεσαλώσει, και δικαίως, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης.



Το πρώτο πρωτάθλημα ήρθε αήττητο, μετά από 34 χρόνια αναμονής, με μία μαγευτική ομάδα που έκανε ό,τι ήθελε τους αντιπάλους της στον αγωνιστικό χώρο, ενώ ήρθε την αμέσως επόμενη σεζόν από το άκρως επεισοδιακό πρωτάθλημα του 2017/18, το οποίο εν τέλει κατέληξε στη Φιλαδέλφεια.

Το δεύτερο ίσως να ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακό από το πρώτο, με έναν ΠΑΟΚ ξεγραμμένο απ’ όλους και απ’ όλα να κάνει το απίθανο και ανεπανάληπτο 4/4 με απανωτά ντέρμπι, για να σηκώσει την κούπα μέσα στην έδρα του μισητού εχθρού του, του Άρη. Όλα αυτά ενώ η ομάδα που είχε χτιστεί ουδέποτε προοριζόταν για μία τέτοια επιτυχία και αυτό ίσως είναι και η πέτρα του σκανδάλου.



Τα τελευταία χρόνια ο Λουτσέσκου μοιάζει να παλεύει με θεούς και δαίμονες, χωρίς βέβαια να έχει την απαραίτητη υποστήριξη από την ίδια την ομάδα που εκπροσωπεί. Από τη σεζόν που ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα μέχρι και αυτή που μόλις ολοκληρώθηκε, οι λύσεις που είχε στα χέρια του ο Ρουμάνος δεν ήταν οι ιδανικές, ούτε αριθμητικά ούτε ποιοτικά, ώστε να ταιριάζουν πλήρως στο αγωνιστικό του πλάνο.

Κορυφαίο παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση του Σουαλιό Μεϊτέ. Ένας από τους βασικότερους παράγοντες που το πρωτάθλημα του 2024 οδηγήθηκε στη Θεσσαλονίκη ήταν ο αρχοντικός Γάλλος χαφ. Ο δανεισμός του εκείνο το καλοκαίρι έληξε και ο Λουτσέσκου τον έθεσε ως προτεραιότητα για το θερινό μεταγραφικό παζάρι. Εν τέλει κατέληξε με τον Τιμούε Μπακαγιόκο και η ιστορία έγραψε από μόνη της…



Το σημαντικότερο απ’ όλα είναι το γεγονός ότι οι απαιτήσεις παρέμεναν τεράστιες, ανεξαρτήτως μπάτζετ, αγωνιστικής κατάστασης και ανταγωνισμού. Για τα 100 χρόνια του συλλόγου όλοι επικοινωνούσαν δυνατά και φωναχτά πως στόχος είναι η κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο ΠΑΟΚ σε ένα σημείο κατάφερε να την αγγίξει ή έστω να τη γευτεί, με το άκρως εντυπωσιακό ποδόσφαιρο που έπαιζε. Με το ρόστερ, βέβαια, να είναι τόσο κοντό, το όνειρο αυτό έσβησε άγαρμπα και απότομα, σπέρνοντας μεγάλη απογοήτευση στο «ασπρόμαυρο» στρατόπεδο.

Προφανώς, όμως, δεν είναι τα πάντα ρόδινα. Η προσωπικότητα του Λουτσέσκου πολλές φορές κάλυπτε ολόκληρη την ομάδα σαν μανδύας και την προστάτευε από κάθε είδους εξωτερικό κίνδυνο. Πολλές φορές, βέβαια, αυτό γυρνούσε και μπούμερανγκ. Οι δηλώσεις του, όταν ήθελε, έπεφταν σαν ατομικές βόμβες, δημιουργώντας ένα πολεμικό κλίμα στα ντέρμπι που δεν ευνοούσε το ποδόσφαιρο, αλλά... το ταβερνόξυλο. Επιπλέον, υπάρχει και το περιβόητο συμβάν στο πάρκινγκ της Νέας Φιλαδέλφειας, ένα σκηνικό που, όπως αναφερόταν εκείνη την περίοδο, έβγαλε έξω φρενών μέχρι και τον Ιβάν Σαββίδη.



Πέρα από τα εξωαγωνιστικά, σημαντικό πρόβλημα στη σχέση των δύο πλευρών ήταν και η μη αξιοποίηση των τρομακτικών ακαδημιών που διαθέτει η ομάδα. Εννοείται πως ο Λουτσέσκου έχει αναδείξει ταλέντα, μερικά εκ των οποίων έχουν μοσχοπουληθεί στο εξωτερικό, ωστόσο αυτό περισσότερο το έκανε εξαναγκαστικά λόγω περιορισμένων λύσεων, παρά βάσει ενός οργανωμένου πλάνου που εκτελούσε συστηματικά.

Το ίδιο συνέβη και φέτος, καθώς αν δεν προέκυπτε αυτή η επιδημία τραυματισμών, πόσο χρόνο συμμετοχής θα έπαιρνε εν τέλει ο Χατσίδης; Ένα παιδί που απέδειξε ότι μπορεί να προσφέρει, και μάλιστα πολλά.

Έτσι είναι, βέβαια, οι σχέσεις. Με τα καλά και τα κακά τους, με τριβές, με χαρές, με πίκρες, με λάθη, με πάθος και με δάκρυα, είτε χαράς είτε λύπης.

Ο Ραζβάν Λουτσέσκου θα αποχωρήσει ως θρύλος από τον σύλλογο του ΠΑΟΚ. Μία προσωπικότητα που, χωρίς καμία υπερβολή, δικαιούται άγαλμα έξω από την Τούμπα. Ένας προπονητής που δεν άφησε απλώς το στίγμα του στην ιστορία του ΠΑΟΚ, αλλά σε ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Και γι’ αυτό δεν θα πρέπει να ξαφνιαστούμε αν κάποια στιγμή τον δούμε να επιστρέφει, και όχι απαραίτητα για να κάτσει στον πάγκο του ΠΑΟΚ αυτή τη φορά…