Η αντίδραση του κόσμου και του Νικολαΐδη (Sportday / Αλ.Σπυρόπουλος)

Η ΑΕΚ έπαθε ό,τι θα μπορούσε να έχει πάθει φέτος, στο Μαρούσι, κάμποσες φορές πριν από την προχθεσινή. Το απέφευγε, όσο έμενε προσηλωμένη στο παιχνίδι και στον αντίπαλο. Οχι στον πίνακα της βαθμολογίας και στους ανταγωνιστές. Για την ακρίβεια, σ' εκείνους που προέκυψε «εκτός προγράμματος», στη ροή της χρονιάς, να 'ναι οι ανταγωνιστές της. Συνέβη, λοιπόν, όταν το σχήμα αντιστράφηκε ολοσχερώς. Κι είναι μια καλή απάντηση, τώρα εκ των υστέρων, τι εξυπηρετούσε τόσον καιρό το «δεν πάμε για πρωτάθλημα».

Επιπλέον, η φιέστα. Είναι αυτονόητο δικαίωμα ο καθένας να κάνει πάρτι και να γιορτάζει με φίλους ό,τι θέλει, όποτε νιώθει πως το θέλει. Και η σεζόν, από τον Σεπτέμβριο, ομολογουμένως έδωσε στην «Ενωση» πολλούς καλούς λόγους που εξηγούν το εορταστικό mood. Οι γιορτές, όμως, κοστίζουν. Σε συγκέντρωση. Οχι της ομάδας, μόνον. Αλλά και του αντιπάλου. Που, ακόμη κι αν δεν τον υποτιμάς συνειδητά, ωστόσο σ' αυτόν το όλο build-up της εβδομάδας λειτουργεί έτσι: Για τόσο εύκολους μας έχουν; Μαζεύεται, ενστικτωδώς, μες στο κέλυφός του. Σκληραίνει. Φάνηκε.

Φυσικά, αλίμονο, δεν είναι δα... προς θάνατον, όσο κι αν πονάει τους «κίτρινους» η χρονική στιγμή. Δεν είναι, καν, κρίσιμο το αγωνιστικό κομμάτι. Δηλαδή, το πώς θα αντιδράσει after η ΑΕΚ, εν προκειμένω την Κυριακή στην άδεια Λεωφόρο. Το πολύ πολύ, στο χειρότερο σενάριο, να μη βρει τα κουράγια να αντιδράσει! Τι είχε, τι έχασε. Το αληθινά σημαντικό για το μέλλον όμως, για το αμέσως επόμενο διάστημα ύστερα από τούτη τη δύσκολη νύχτα Κυριακής προς Δευτέρα, είναι πώς θα αντιδράσουν ο κόσμος και ο Νικολαΐδης.

Ο κόσμος τώρα θα αποδείξει ότι όντως γουστάρει, ότι το πιστεύει αυτό που εξελίσσεται απτό μπρος στα μάτια του εδώ και δέκα μήνες, ότι το υποστηρίζει με την καρδιά. Οτι το υποστηρίζει επειδή είναι υγιές και τον εμπνέει και αξίζει τον κόπο, όχι απλώς επειδή... κερδίζουμε και είμαστε ψηλά στην κατάταξη. Τελευταίο ματς με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς σε 15 μέρες (κι από αυτή την άποψη ακόμα καλύτερα εάν η ΑΕΚ, στο μεταξύ, έχει ηττηθεί και στην Αλεξάνδρας, οπότε θα 'ναι έξω από κάθε διεκδίκηση!), τότε θα 'ναι το ενδιαφέρον πρώτο δείγμα.

Ο Νικολαΐδης, πάλι, τώρα θα αποδείξει ότι όντως διαθέτει το στομάχι του ηγέτη. Το στομάχι που απορροφά (κι εξουδετερώνει μέσα του) τα πλήγματα. Ο,τι αναμένεται να φανεί, τούτο θα 'ναι επίσης ενδιαφέρον δείγμα. Διότι ο Νικολαΐδης είναι τύπος που, ανέκαθεν, τον ικανοποιεί το μάξιμουμ. Μόνο αυτό. Τα θέλει όλα και τα θέλει εδώ και τώρα, ειδάλλως δεν πολυκάθεται να το κουράζει, φεύγει και πηγαίνει παρακάτω.
Περίπου ό,τι είπε, προ μηνών, στον Τσίμα: εάν δεν έχω 30.000 διαρκείας, θα σημαίνει ότι απέτυχα, άρα δεν κάνω, άρα έφυγα. Οχι. Μένω, να το παλεύω λίγο λίγο χρόνο με το χρόνο, ώσπου κάποτε να φτάσω να έχω 30.000 διαρκείας. Παράδειγμα, τα εισιτήρια την Κυριακή με τον Ιωνικό. Αντικειμενικώς, για την περιρρέουσα το ελληνικό ποδόσφαιρο πραγματικότητα, ήταν (πολύ) καλά. Αυτός, για ό,τι έχει επιτελέσει η τρέχουσα ΑΕΚ από το ξεκίνημα της περιόδου, είμαι σίγουρος ότι τα είδε... λίγα!

Δεν πάει, όμως, έτσι. Τα (για τον ίδιον) αυτονόητα δεν είν' αυτονόητα και για τον έξω κόσμο. Οπου έξω κόσμος, όχι οι αντίπαλοι που είναι φυσιολογικό να τοποθετούνται, επιφυλακτικοί στην καλύτερη περίπτωση, απέναντι. Εξω κόσμος, εννοούμε ο κόσμος της ΑΕΚ. Είτε οι αυθόρμητοι συμμέτοχοι στη χαρά ΑΕΚτσήδες είτε οι παλαιάς τεχνολογίας ΑΕΚάρ(χ)ες που υποφέρουν βαθιά μέσα τους, ασχέτως εάν το δείχνουν ή το καμουφλάρουν, με τα φετινά.
Σου λέει (ο Νικολαΐδης): Διαθέτω χρόνο, και χρήμα, και ψυχή, και όραμα, και ομάδα συνεργατών με άμεμπτο, απ' όπου κι αν το πιάσεις, ποιόν. Παρουσιάζω έργο. Τι άλλο θέλουν; Γιατί, λοιπόν, πρέπει κάθε τρεις και λίγο να μαλώνω με την Original, μία για το γήπεδο, μία για τα εισιτήρια, μία για τον ύμνο, μία για τον Κιντή, μία δεν ξέρω τι; Καλώς ή κακώς, όμως, επαναλαμβάνουμε, δεν πάει έτσι. Ολα θέλουν, και παίρνουν, το χρόνο τους.

Ιδίως αν πρόκειται για εδραιωμένες συνήθειες και αγκυλώσεις νοοτροπίας. Ακόμα και τα αυτονόητα, στον έξω κόσμο (μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για περιβάλλον χρόνια δηλητηριασμένο και, ως εκ τούτου, επιρρεπές στην εύκολη απαξίωση), είσαι υποχρεωμένος να τα... αποδεικνύεις. Τίποτα δεν χαρίζεται, κατ' απονομήν. Ολα, μόνον, κατακτώνται. Και τότε, μάλιστα, προκύπτει το όφελος ότι είναι πιο στέρεα. Εχουν άλλη γλύκα. Αλλά, το σημειώσαμε ήδη, προϋποθέτουν αντοχή στομαχιού.