Οι περιορισμένοι ορίζοντες του ελληνικού πρωταθλήματος (Sportday / Χρ.Χαραλαμπόπουλος)

Το ελληνικό πρωτάθλημα, δύο αγωνιστικές πριν από τη λήξη του, δείχνει ότι έχει χώρο για όλα ακόμα. Εκείνο που εξορίστηκε στη σφαίρα του αδύνατου –σχεδόν– είναι το ενδεχόμενο να κερδίσει το πρωτάθλημα η ΑΕΚ, η οποία όμως θα κυνηγήσει τη δεύτερη θέση που οδηγεί στο Τσάμπιονς Λιγκ. Μια θέση που προϋποθέτει το «διπλό» στη Λεωφόρο, αλλά δεν εξασφαλίζεται με αυτήν τη νίκη, αφού χρειάζονται και τα στραβοπατήματα των άλλων, κυρίως του Ολυμπιακού. Στραβοπατήματα που, παρ' όλη την αυτοκτονική διάθεση που έδειξε φέτος η ομάδα του λιμανιού, δεν πιστεύω πως θα τα επαναλάβει στα δύο τελευταία παιχνίδια.

Η ΑΕΚ βιάστηκε να πανηγυρίσει την καλή αγωνιστική κατάληξη μιας χρονιάς που ακόμα δεν είχε τελειώσει και το πλήρωσε. Η πορεία της φέτος ήταν ονειρεμένη, αλλά δεν νομίζω ότι της άξιζε το πρωτάθλημα. Ενα πρωτάθλημα που θα έπρεπε να υπερασπιστεί και στο Τσάμπιονς Λιγκ, δοκιμασία για την οποία δεν είναι ακόμα έτοιμη. Εχω, επίσης, την εντύπωση ότι η διοίκηση της «Ενωσης» απέτυχε να «εκπαιδεύσει» τους φίλους της σε ένα νέο αθλητικό ήθος, που θα βάζει την απόλαυση του παιχνιδιού πάνω από τη νίκη πάση θυσία. Η φετινή προσπάθεια της ΑΕΚ, στο εξωαγωνιστικό πεδίο, θα πάει χαμένη αν δεν συνεχιστεί και την επόμενη χρονιά με την ίδια ένταση, το ίδιο πάθος, αλλά και περισσότερη προσοχή.

Ο ΠΑΟ και ο Ολυμπιακός θα διεκδικήσουν τον τίτλο, με τους «πράσινους» να έχουν το προβάδισμα. Οι «πράσινοι» θέλουν να επαναλάβουν την περσινή τους επιτυχία και να επιβεβαιώσουν την κυριαρχία τους στα ελληνικά ποδοσφαιρικά δρώμενα. Στον Ολυμπιακό κυνηγούν ένα πρωτάθλημα για το οποίο ισχύει αυτό που έλεγαν οι Γάλλοι στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Για ποιον και για τι; Ο τίτλος, αν έρθει, θα είναι το προπέτασμα που θα κρύψει τις αδυναμίες και τα λάθη που έκαναν διοίκηση, ποδοσφαιριστές, προπονητής και οργανωμένοι οπαδοί. Και αυτήν την Κυριακή επαναλήφθηκε η εκτίμηση περί του μεγάλου ενδιαφέροντος του φετινού πρωταθλήματος, το οποίο –λέει- μπορεί να ξαναφέρει τον κόσμο στα γήπεδα. Ενα πρωτάθλημα φέρνει κόσμο στα γήπεδα όταν το θέαμα στους αγωνιστικούς χώρους είναι καλής ποιότητας. Ομως το θέαμα στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι κάτω του μετρίου και την ευθύνη γι’ αυτό δεν την έχουν μόνο οι ποδοσφαιριστές. Τα θεσμικά όργανα, η διαιτησία και η πολιτεία, που επεμβαίνει όπου χρειάζεται για να εξυπηρετεί τις πελατειακές σχέσεις, ευθύνονται εξίσου –αν όχι περισσότερο– από παράγοντες και ποδοσφαιριστές.

Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι ένα πρωτάθλημα περιορισμένων οριζόντων, ανίκανο να κρατήσει τους καλούς ποδοσφαιριστές στη χώρα, ανίκανο να αξιοποιήσει και να δώσει χρόνο συμμετοχής στα ταλέντα, ανίκανο να δημιουργήσει και να συντηρήσει υποδομές, ανίκανο να προσελκύσει πραγματικούς επενδυτές, αφού οι μεγάλες επενδύσεις γίνονται με τις κρατικές δωρεές. Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι περιορισμένων οριζόντων γιατί δεν έχει την ποιότητα που θα επέτρεπε στις ομάδες που μετέχουν σε αυτό να το χρησιμοποιήσουν σαν προθάλαμο, σαν διαβατήριο για την ευρωπαϊκή διάκριση. Και είναι φυσικό να συμβαίνει αυτό, αφού οι άνθρωποι που το διοικούν, στην ΕΠΟ, την ΕΠΑΕ, την ΚΕΔ και τις ομάδες, δεν έχουν οράματα πέρα από το πώς θα γεμίσουν τις τσέπες τους, πτωχαίνοντας τον κρατικό προϋπολογισμό και τις τσέπες των Ελλήνων φιλάθλων. Φιλάθλων που πληρώνουν πανάκριβα ένα κακό προϊόν. Αυτή η κατάσταση θρέφει την καχυποψία και την απαξία, ενώ παράλληλα δίνει χώρο στην αλητεία, που τη μία φορά καταχερίζει τον Συρίγο, την άλλη τον Νικολακόπουλο και την τρίτη ποιος ξέρει ποιον... Αναρωτιέμαι, λοιπόν, για ποιο λόγο οι φίλοι και οι οπαδοί της ομάδας που θα στεφθεί πρωταθλήτρια θα πανηγυρίσουν την κατάκτηση ενός τέτοιου πρωταθλήματος;