Συμπάθειες και γεωγραφικά συμφέροντα (Sportday / Αλέξης Σπυρόπουλος)

Ο ΠΑΟΚ την περασμένη Κυριακή ξεμπέρδεψε με την αρρωστιάρικη διαστροφή (κυρίως) του οπαδικού Τύπου εδώ, στην πρωτεύουσα. Ξεμπέρδεψε για φέτος. Δεν είναι, ακριβώς, λίγο. Αλλά δεν είναι και το πολύ σημαντικό. Αύριο, μεθαύριο, με την πρώτη ευκαιρία, θα την ξαναβρεί την αρρώστια μπροστά του.

Το αληθώς σημαντικό έρχεται τώρα, στην Καλαμαριά. ΠΑΟΚτσήδες, Αρειανοί, Ηρακλειδείς έχουν να χωρίσουν τα (φτωχικά) ιμάτια στο ποδόσφαιρο της πόλης και μπορεί να σκοτωθούν στη μοιρασιά. Ομως, πέραν τούτων, λίγο-πολύ όλοι συμπίπτουν στο να αγαπούν τον αιώνιο τέταρτο, τον (ακίνδυνο, άρα συμπαθή) Απόλλωνα.

Ο ΠΑΟΚ, λοιπόν, εάν την προηγούμενη εβδομάδα είχε (από την έξωθεν πίεση) να αποδείξει ότι δεν... πώλησε στον Παναθηναϊκό, αυτήν την εβδομάδα «πρέπει» (από την ίδια έξωθεν πίεση) να... πωλήσει στον «συμπαθή» Απόλλωνα! Δεν χρειάζεται παρά μόνον κοινός νους για να αντιληφθεί κανείς ότι πρόκειται περί παραλογισμού. Ωραία απόδειξη, ότι μπορεί κανείς να πέσει στην αρρώστια ακόμα και δίχως τη «βοήθεια» του αθηναϊκού –που εδώ δεν εμπλέκεται σε τίποτα– οπαδικού Τύπου.

Ο Καραγεωργίου τις προάλλες κοινολόγησε το θεμιτό όνειρό του, ο ΠΑΟΚ να φτάσει να παίζει ρόλο, αντί ρυθμιστή του πρωταθλήματος, ανταγωνιστή κορυφής. Από το θεμιτό όνειρο έως την πραγματικότητα της υλοποίησής του μεσολαβεί η εδραίωση του λεγόμενου big-club-feeling. Το να δίνεις –και απέναντι στον εαυτό σου και απέναντι στους τρίτους– την αίσθηση του μεγάλου, όντως, κλαμπ. Και μεγάλο κλαμπ είναι αυτό που ούτε πωλεί ούτε... δεν πωλεί, ανάλογα με την εκάστοτε συγκυρία, αλλά μόνον μπαίνει και παίζει όλα, μα όλα, τα ματς.

Για τον ΠΑΟΚ εκτιμώ ότι η (ούτως ή άλλως όχι ασήμαντη) απόστασή του από τις ομάδες της Αθήνας έφτασε να γίνει... χαοτική, έτη φωτός, στη διάρκεια της δεκαετίας του '90. Δεν είναι άσχετο, κατά την αντίληψή μου, ότι πρόκειται για την κατάστικτη, από τέτοια δωράκια σε ομάδες που τα είχαν ανάγκη, δεκαετία:

• Το '98, προτελευταία αγωνιστική στην Τούμπα, τον νίκησε ο Εθνικός (1-0 με γκολ του Αθανασιάδη) και σώθηκε εις βάρος της Παναχαϊκής και της Καλαμάτας.
• Το '96, τελευταία αγωνιστική στην Τούμπα, τον νίκησε η ξέπνοη Λάρισα (2-3, από 1-0 και 2-1, με γκολ προς το τέλος) αλλά, πάλι, εκείνο το αποτέλεσμα δεν της έφτασε για να σωθεί.
• Το '91, τελευταία αγωνιστική, ηττήθηκε στις Σέρρες (2-1, από 0-1) και «έσωσε» τον Πανσερραϊκό εις βάρος του Λεβαδειακού. Μία Κυριακή πριν είχε ηττηθεί... κατά λάθος και στην Τούμπα από τον Λεβαδειακό (πάλι 2-3, από 1-0 και 2-1, με γκολ του Πεχλιβανίδη στο φινάλε). Επανόρθωσαν μια Κυριακή μετά.
• Ηταν το παιχνίδι (κατά του Λεβαδειακού) που πρόσφατα, με αφορμή την πρόσληψη Καραγεωργίου, ανασκαλεύτηκε. Γιατί τότε ο νυν κόουτς, ως παίκτης του ΠΑΟΚ, είχε πετάξει θυμωμένος τη φανέλα στους οπαδούς που έκραζαν. Και ο συμπαίκτης του Στέφανος Μπορμπόκης είπε ευθέως στην TV πως πράγματι, τον καιρό εκείνο, είχαν... αποφασίσει να σώσουν (κάτι που εν τέλει κατάφεραν) τον Πανσερραϊκό!
• Το '90, προτελευταία αγωνιστική στην Τούμπα, τον νίκησε η Ξάνθη (1-0, με γκολ του «πρώην» Μπανιώτη) και σώθηκε.
• Ακόμα και πρόπερσι, τελευταία αγωνιστική στα Γιάννενα, ο ΠΑΣ τον νίκησε (3-2, από 0-1 και 1-2, με δύο γκολ στο ύστατο πεντάλεπτο).

Τι προκύπτει, ως δίδαγμα, από τα διαδοχικά περιστατικά... συμπαθείας ή... γεωγραφικού συμφέροντος; Πρώτον, ότι ο ΠΑΟΚ (ό,τι κι αν κάθε φορά «επέλεξε», το μόνο σίγουρο είναι πως) παρέμεινε σε φάση αδιάκοπης οπισθοδρόμησης. Δεύτερον, ότι τα δώρα δεν πρόσφεραν κανένα ουσιαστικό όφελος. Ο Εθνικός σώθηκε και έπεσε (έως τη Δ' Εθνική) μετά. Η Λάρισα, το σημειώσαμε ήδη, έπεσε. Ο Πανσερραϊκός πρόλαβε τον Λεβαδειακό, αλλά τα αμέσως επόμενα χρόνια ξανάσμιξαν στη Β' Εθνική. Ο ΠΑΣ υποβιβάστηκε, με τους πόντους που του αφαιρέθηκαν για οφειλές σε ποδοσφαιριστές. Μονάχα η Ξάνθη μπορεί κανείς να δει ότι έχτισε στα σοβαρά, πάνω σε εκείνη τη χαριστική σωτηρία πριν από 15 χρόνια, και έκτοτε ανέβηκε με σταθερά βήματα την κλίμακα της ιεραρχίας.
Επιμύθιο; Το αυτονόητο. Οσο «δίνεις», δεν θα γίνεις ποτέ μεγάλο κλαμπ. Ασε ότι κι αυτά που δίνεις συνηθέστατα καταλήγουν στα σκουπίδια.