Επιστροφή στο γήπεδο (Sportday / Βάιος Τσούτσικας)

Σημαντικότερη και από την εξέλιξη του αποψινού αγώνα του Παναθηναϊκού με τη Βίσλα ίσως είναι η προσέλευση του κόσμου στο γήπεδο. Τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν από τις πρώτες μέρες της κυκλοφορίας τους. Ο κόσμος δεν επιστρέφει στο πλευρό του Παναθηναϊκού. Επιστρέφει σε ένα πολιτισμένο γήπεδο. Οποιος συναισθηματικός δεσμός και να υπάρχει με το ιστορικό «Απόστολος Νικολαΐδης», δεν μπορεί να προσελκύσει –τουλάχιστον σε διάρκεια– αυτούς που πάνε στο γήπεδο για να δουν μπάλα. Οι εξεδράκηδες και οι οργανωμένοι νιώθουν καλύτερα στο «κλουβί», αλλά οι πατεράδες δεν θα πάνε πολλές φορές εκεί τα παιδιά τους. Οπως δεν θα πάνε και αυτοί που βαριούνται (και με το δίκιο τους) να ψάχνουν από το... πρωί να παρκάρουν προκειμένου να δουν την αγαπημένη τους ομάδα. Ασε που πιο εύκολα παίρνεις την απόφαση να στηθείς σε μια ουρά που μοιράζει 65.000 εισιτήρια, παρά σε κάποια με –σκάρτα– 15.000. Αν το προχωρήσεις ακόμα περισσότερο, αυτά τα γήπεδα, που οδηγούν αρκετούς στην αποχή, μειώνουν και την (ενεργή) οπαδική ισχύ των ομάδων. Ενα παιδί, αν δεν πάει στα 10, στα 12, στα 14 του στο γήπεδο, δεν θα πάει ποτέ. Στην καλύτερη περίπτωση, αν κάποτε ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο, θα το κάνει επιδερμικά, καθισμένο στον καναπέ του μπροστά στην τηλεόραση. Τη μυρωδιά της κερκίδας πρέπει να την οσμιστείς μικρός για να την αγαπήσεις. Δεν είναι όμως μόνο τα «απολίτιστα» γήπεδα που έχουν τις παραπάνω συνέπειες, είναι και τα μικρά γήπεδα, που οδηγούν σε παρεμφερή αποτελέσματα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που –δικαιολογημένα– θεωρούν πολύ μικρό το Καραϊσκάκη, ένα γήπεδο που φιλοξενεί τη λαοφιλέστερη ομάδα της χώρας. Με τον ίδιο τρόπο σκεπτόμενοι, αρκετοί άλλοι καλούν τις διοικήσεις ΑΕΚ και Παναθηναϊκού να χτίσουν τα γήπεδά τους με χωρητικότητα και διευκολύνσεις που να προσελκύουν τον οπαδό. Οχι μόνο για να αφήσει τα λεφτάκια του στις μπουτίκ του συλλόγου, αλλά και για να μάθει μέσα από τη συχνή επαφή του το ποδόσφαιρο και να το αγαπήσει...