Η διατριβή του Μαλεζάνι (Sportday / Αντώνης Καρπετόπουλος)

Τον Γκονζάλες πολύς κόσμος τον έχει ξεχάσει. Ισως γιατί στα φιλικά της προετοιμασίας έπαιζε λίγο, ίσως γιατί πέρυσι τελείωσε τη σεζόν αγωνιζόμενος τόσο μακριά από την περιοχή ώστε η εντύπωση που δημιουργήθηκε είναι ότι δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά. Λάθος. Ο Αργεντινός παραμένει ο ποιοτικότερος, πληρέστερος και σε τελική ανάλυση ο καλύτερος χαφ που έχει ο Παναθηναϊκός. Μπορεί να μην είναι δύο Ριβάλντο -όπως άστοχα είχε δηλώσει ο πρόεδρος Μήτσου- αλλά (και) στον φετινό ΠΑΟ μοιάζει αναντικατάστατος.

Ρίσκο

Απόντος του Εκι (και του Μπασινά) ο Παναθηναϊκός στην Κρακοβία δεν κατάφερε να ελέγξει τον ρυθμό του αγώνα και περιορίστηκε στο να παίζει ένα παράλληλο και αντιπαραγωγικό ποδόσφαιρο. Η ήττα του ήταν αποτέλεσμα κυρίως της ανικανότητάς του να δημιουργήσει. Το ρίσκο να παίξει ανοιχτά το ματς αποδείχτηκε λανθασμένο, καθώς δεν υπήρξε στο γήπεδο ο παίκτης που θα πάρει την τελική πρωτοβουλία. Το έκανε άτσαλα ο Βόουτερ και επιπόλαια ο Ολισαντέμπε: ο Γκονζάλες που χρειαζόταν, απουσίαζε και δυστυχώς θα λείπει κι απόψε.

Φάρος

Στην Κρακοβία αυτή η απουσία αντιμετωπίστηκε ως ασήμαντη λεπτομέρεια. Απ' όλα τα (πιθανολογούμενα) λάθη του Αλμπέρτο Μαλεζάνι αυτό ήταν το μεγαλύτερο: δεν πρόβλεψε το βάρος της έλλειψης του Εκι ή, ακόμα χειρότερα, πίστεψε ότι το σύστημα και η όποια ορθή εφαρμογή του φτάνει για να αντικατασταθεί ο ποιοτικότερος από τους χαφ του ΠΑΟ. Αυτό δυστυχώς είναι και το όριο αυτού του τύπου των Ιταλών (και όχι μόνο) προπονητών: πιστεύουν ότι το σχήμα είναι σημαντικότερο από τους παίκτες και αδυνατούν να καταλάβουν ότι κάποιες συγκεκριμένες απουσίες επιβάλλουν μερικές φορές μια άλλου τύπου αγωνιστική συμπεριφορά. Το 3-4-3 με τον Γκονζάλες κάπου (είτε στους 4 χαφ είτε στους 3 της επίθεσης) έχει νόημα, επειδή οι υπόλοιποι έχουν μέσα στο γήπεδο τον φάρο τους. Χωρίς τον Εκι το σύστημα μπορεί εύκολα να γίνει αυτοκτονικό, όπως στην Κρακοβία, αφού η ομάδα (και ειδικά η μεσαία γραμμή) δεν έχει πυξίδα.

Σύστημα

Παρακολούθησα πάρα πολύ την προσπάθεια του Μαλεζάνι να προετοιμάσει τον ΠΑΟ εν όψει της ρεβάνς. Εχω την εντύπωση -και μακάρι να βγω ψεύτης– ότι στο δεκαπενθήμερο που ακολούθησε την ήττα στην Κρακοβία, στην Παιανία συζητήθηκε πιο πολύ το σύστημα της ρεβάνς παρά η Βίσλα. Ο Ιταλός έδειξε στους παίκτες τα λάθη τους και τους ζήτησε να τα διορθώσουν: ελπίζω να έχει καταλάβει ότι κάποια λάθη -και μάλιστα μεγάλα- στο πρώτο καταραμένο ματς έκανε και ο ίδιος. Το μεγαλύτερο απ' όλα είναι ότι εξακολουθεί να λατρεύει τον θεό που λέγεται σύστημα και να ξεχνάει τους παίκτες του.

Μελλοντικά

Μου λένε ότι μετά το φιλικό με τον Θρασύβουλο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι στο 4-4-2 μπορεί να παίξει αριστερό χαφ ο Παπαδόπουλος. Ως προβληματισμός δεν είναι λάθος, αλλά ο Παναθηναϊκός δεν είναι μια ομάδα που ο Μαλεζάνι πήρε για να κάνει το μεταπτυχιακό του στα συστήματα και να μας γράψει μια μέρα τα συμπεράσματά του -είναι μια εταιρεία που απόψε ρισκάρει οκτώ με δέκα εκατομμύρια ευρώ, τα οποία μάλιστα ο βασικός στην Ελλάδα ανταγωνιστής του έχει εξασφαλίσει. Αν ο Μαλεζάνι καταλήξει τελικά ότι το 4-4-2 παίζεται καλύτερα με τον Θεοδωρίδη στα αριστερά, ελπίζω να τον φωνάξουν για να διδάξει στο Κοβερτσιάνο: αν ο ΠΑΟ έχει αποκλειστεί, η διατριβή του θα είναι χρήσιμη στους υποψήφιους προπονητές που θα πρέπει να αποφύγουν μελλοντικά τα ίδια λάθη.

Διατάξεις

Δεν θυμάμαι ελληνική ομάδα στην οποία να έχει γίνει τόσο μεγάλη συζήτηση για συστήματα και τόσο λίγη για ποδοσφαιριστές. Στον ΠΑΟ απόψε χρειάζεται μια μεγάλη νίκη και τις μεγάλες νίκες τις φέρνουν οι μεγάλοι παίκτες. Τα λάθη του πρώτου αγώνα δεν οφείλονταν στα συστήματα και τις άλλες αρλούμπες που πλασάρονται τόσο καιρό ως τάχα μου «η αποκάλυψη του ποδοσφαίρου»: είχαν να κάνουν αποκλειστικά με ανθρώπους. Ο ΠΑΟ ήταν ανέτοιμος κι αυτό κάπου δικαιολογείται. Ηταν όμως και υπερόπτης, κακότροπος, νευρικός, χαμένος, γιατί δεν είχε τον φυσικό ηγέτη της μεσαίας γραμμής του, και επιπόλαιος: αυτά δεν διορθώνονται με διατάξεις –ήταν χαρακτηριστικά των παικτών του που ως άνθρωποι δεν προετοιμάστηκαν σωστά για να διαχειριστούν ένα ματς.

Γλείψιμο

Είμαι σκληρός με τον ΠΑΟ και το ξέρω –αλλά έτσι χρειάζεται, γιατί αυτή η ομάδα κινδυνεύει να πνιγεί από το γλείψιμο: για κάποιον περίεργο λόγο τον ΠΑΟ τον αντιμετωπίζουν όλοι φέτος σαν να βγήκε από την εντατική. Εγώ σας έλεγα δεκαπέντε μέρες πριν, κόντρα στα ωσανά και στα ταρατατζούμ όλων, ότι η Βίσλα είναι δύσκολη ομάδα και ο ΠΑΟ σχετικά απροετοίμαστος και με το μυαλό αλλού. Εγώ σας ξαναλέω σήμερα ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να προκριθεί αν οι παίκτες του πάρουν την ευθύνη του ματς στα χέρια τους. Για να το κάνουν, χρειάζεται κάποιος να τους θυμίσει και την ευρωπαϊκή ιστορία του ΠΑΟ και τη δύναμη της φανέλας του και να τους ζητήσει να παίξουν όχι με το μυαλό στο σύστημα, αλλά για την ομάδα, τον κόσμο και την πάρτη τους. Ας ασχοληθεί ο Μαλεζάνι με το αν το 3-4-3 παίζεται χιαστή κι ασανσέρ ή με κούκο διπλό κι ας κάνει η ομάδα τα υπόλοιπα.

Εκι

Ξεκινώντας από τα βασικά, κάποιος απόψε χρειάζεται να πάρει τις πρωτοβουλίες του Εκι, του οποίου η απουσία είναι εμφανής…

Σύνεση και υπομονή

Στην εξέδρα του Ολυμπιακού υπήρξε μια σχετική γκρίνια για τη μη χρησιμοποίηση του Χρήστου Πατσατζόγλου στα εν Ελλάδι φιλικά. Κακώς. Εγραφα πέρυσι μετά την επανεμφάνιση του άτυχου παίκτη στην ενδεκάδα του Ολυμπιακού σ' ένα αδιάφορο κατά τα άλλα φιλικό με την ισπανική Λεβάντε ότι η επιστροφή του είναι «παρήγορο και ευχάριστο γεγονός». «Παρήγορο γιατί αποδεικνύει ότι ακόμα και σε συνθήκες σκληρότατου επαγγελματισμού και υπερβολικών απαιτήσεων υπάρχει ακόμα αρκετή φρόνηση στον Ολυμπιακό ώστε να μην εγκαταλείψουν στη μοίρα του έναν τόσο άτυχο παίκτη. Και ευχάριστο γιατί τόσο σπουδαίο παίκτη αποκλείεται να βρει ο Ολυμπιακός ώστε να κατορθώσει να τον αντικαταστήσει. Ο Πατσατζόγλου παίζει σε τρεις θέσεις, είναι μαχητής, είναι διεθνής, αλλά περισσότερο απ' όλα αυτά μετράει ότι κάνει σωστά τα βασικά και τα κάνει όλα κι αυτό στις μέρες μας, που οι «ημιτελείς» παίκτες συνεχώς πληθαίνουν, αρχίζει να γίνεται σπάνιο».

Ολα αυτά φέτος που ο Πατσατζόγλου μοιάζει πολύ καλύτερα είναι περισσότερο επίκαιρα. Το παιδί αυτό, που σπάνια μιλάει κι ακόμα σπανιότερα κερδίζει τα πρωτοσέλιδα, έπαθε ό,τι έπαθε γιατί για μήνες αγωνίστηκε με ενέσεις σε ματς ασήμαντα μόνο και μόνο γιατί η ομάδα δεν είχε έναν αναπληρωματικό να παίξει στη θέση του. Εσφιξε τα δόντια και κατέστρεψε το πόδι του. Θέλω να θυμίσω ότι του χρωστάνε πολλά στον Ολυμπιακό κι αυτός δεν χρωστάει τίποτα. Και θέλω να το θυμίσω κυρίως στον ίδιο και τους ανθρώπους του. Δεν χρειάζεται να βιαστεί περισσότερο, δεν χρειάζεται να ρισκάρει πάλι, δεν χρειάζεται να φορτσάρει για να γυρίσει γρηγορότερα. Η προσπάθειά του και η επιμονή του παραμένουν συγκινητικές, μοναδικές ίσως στην ιστορία και αληθινά αξιολάτρευτες: ποτέ ποδοσφαιριστής δεν πάλεψε τόσο. Αλλοι με μικρότερα προβλήματα παραιτήθηκαν σε χρόνο μηδέν.

Ο χρόνος που τόσο ταλαιπώρησε τον Χρηστάκη, τώρα πρέπει να γίνει ο μεγαλύτερος σύμμαχός του. Αν δεν πονάει, το μόνο που του απομένει είναι να βρει τη φόρμα του, τα πατήματά του, τα σωστά κιλά του: για κάποιον που γύρισε από την κόλαση αυτό είναι εύκολο. Η τύχη του «Πάτσα» μέσα στις τόσες ατυχίες του είναι ότι ο Σόλιντ έχει καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Στα φιλικά τον χρησιμοποίησε σε δυο-τρεις θέσεις, επιτρέποντάς του να ξαναθυμηθεί ρόλους και ευθύνες. Ο προπονητής εμφανώς τον προσέχει και κάνει καλά: χρειάζεται απλώς να δείξουν υπομονή όλοι. Δεν χρειάζονται βιασύνες, αλλά σύνεση. Τα δύσκολα πέρασαν…