Η παρουσία που εγγυάται το άβατο (Sportday / Αλέξης Σπυρόπουλος)

Ημέρα είναι μια ωραία μέρα», που λέει κι ο Ρεχάγκελ με τα ελάχιστα (για την ακρίβεια, τα... μόνα που ξέρει) ελληνικά του. Ηταν κάμποσος καιρός που τα νέα έρχονταν, το ένα πίσω από το άλλο, σαν κατραπακιές. Επιτέλους, μία ημέρα, η χθεσινή, που ακούστηκε από το πρωί κάτι ευχάριστο για τον ποδοσφαιρόφιλο.
Όλα έγιναν με γνώμονα το σωστό. Την κοινή λογική. Ο Γερμανός έμεινε με την καρδιά του, όχι υπό την πίεσή μας. Ανανέωσε πριν καταντήσει το πράγμα σίριαλ (και κουράσει). Συνεχίζει και είναι η δική του παρουσία η εγγυήτρια δύναμη ότι η Εθνική θα παραμείνει άβατο.

Προ καιρού στη Λιόν, ένας ντόπιος μου εξηγούσε ότι ο Ζιντάν κι ο Τιράμ επέστρεψαν στην εθνική Γαλλίας (όταν η πατάτα, στα προκριματικά του Μουντιάλ, ακόμα έκαιγε) επειδή πάτησαν πόδι, στην ομοσπονδία η adidas και η TF1. Τα... λεφτά τους έπαιζαν! Θα 'ταν καταστροφή, με τόσα που έχουν ακουμπήσει στην παρουσία των «μπλε» στο Παγκόσμιο Κύπελλο, αυτοί να αποκλείονταν.
Ο Ζιντάν κι ο Τιράμ γύρισαν πίσω, καθάρισαν τη δουλειά in extremis, η πρόκριση εξασφαλίστηκε στο τελευταίο ματς. Τώρα η ομοσπονδία καλείται ν' αντιμετωπίσει ό,τι ο Ζιντάν κι ο Τιράμ δεν θέλουν να βλέπουν ούτε ζωγραφιστό, τον εκλέκτορα, τον Ντομενέκ. Ο δικός τους άνθρωπος λέγεται Ντιντιέ Ντεσάν.

Άβατο, λοιπόν, αυτό εννοούμε. Ότι, Ρεχάγκελ παρόντος, στην Εθνική δεν έχουν πρόσβαση οι ποδοσφαιροπαράγοντες (είτε οι ομοσπονδιακοί είτε εκείνοι των ΠΑΕ), δεν έχουν πρόσβαση οι ατζέντηδες κι οι δημοσιογράφοι, δεν έχουν πρόσβαση οι χορηγοί και τα συμφέροντά τους, δεν έχει πρόσβαση το καφριλίκι.

Υπάρχει, μόνο, η αγύριστη κούτρα του κόουτς. Το περί αυτόν ολιγομελέστατο επιτελείο. Οι παίκτες. Ο όποιος (καλός) κόσμος θελήσει να ακολουθήσει. Τέλος. Το τοπίο του ελληνικού ποδοσφαίρου και η Εθνική θα εξακολουθήσουν να είναι δύο παράλληλοι κόσμοι που δεν συναντώνται, ευτυχώς, δόξα τω Ρεχάγκελ, πουθενά.
Είναι, ομολογουμένως, παράξενο να ακούει κανείς ότι Γερμανός (κι όμως) «αποφάσισε με την καρδιά». Τα ακλόνητα στερεότυπα παίζουν μπουνιές με τούτο. Και δεν είναι ότι αποφάσισε με την καρδιά για κάποια Καϊζερσλάουτερν ή Βέρντερ Βρέμης. Αλλά για την Εθνική Ελλάδος.

Ισχύει, ωστόσο. Διότι, πρώτον, ο Ρεχάγκελ δεν είναι χρηματόδουλος. Όσα και να βγάλει, «πάλι ένα φιλέτο, όχι δύο, θα 'ναι το γεύμα μου». Συνεπώς, ούτε έχει το άγχος να εξαργυρώσει ούτε δελεάζεται. Δεύτερον, και οι Γερμανοί έχουν (το πιστεύουμε ή όχι) ψυχή. Τρίτον, η ψυχή «ενεργοποιείται» και παίζει καθοριστικό ρόλο όταν έχουν προηγηθεί τέσσερα χρόνια (μες στον στενό κύκλο που, κιόλας, περιγράψαμε) στην κοινή κιβωτό.

Οι αριθμοί προσφέρουν, αλήθεια, σε βάθος χρόνου. Εδώ το βάθος χρόνου είναι επαρκές πια. Στο τιμόνι της Εθνικής ο Ρεχάγκελ μετρά 27 νίκες, 13 ισοπαλίες, 13 ήττες. Απλή αριθμητική: οι νίκες είναι περισσότερες από το άθροισμα ισοπαλίες+ήττες. Ανω του 50%.

Και σε επίπεδο ανταγωνισμού, όχι ακριβώς... Καλλιθέα ή Πανηλειακός. Σχεδόν ασύλληπτο ποσοστό. Εξωπραγματικό για τα προ Ρεχάγκελ δεδομένα της Εθνικής. Μας παρέλαβε νούμερο -61 στο ranking της FIFA (Σεπτέμβριος 2001) και μας έχει, μ' όλες τις εν τω μεταξύ διακυμάνσεις, νούμερο -18 (Οκτώβριος 2005). Τελεία.