Η τιμωρία του τελευταίου δεκαλέπτου (SportDay/ Αντώνης Καρπετόπουλος)

Η ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι γεμάτη από «άδικες» ήττες ή αποκλεισμούς στο τέλος. Ο Ολυμπιακός το έχει βίτσιο, αφού είναι δύσκολο να βρεις χρονιά κατά την οποία να μην έχει παραβιαστεί η εστία του στα τελευταία λεπτά: από το 1980 και μετά έχει δεχτεί γκολ στο τέλος από τη Νάπολι, από την Κραϊόβα, από τη Σεβίλλη, από τη Μαρσέιγ, από την Ντεπορτίβο, τη Χέρενφεν, τη Λίβερπουλ, τη Γιουβέντους, τη Λιόν (δύο φορές), τη Ρεάλ, τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Σιγά σιγά το βίτσιο του το κόλλησαν και οι άλλοι. Θυμάμαι πρόχειρα τον αποκλεισμό του ΠΑΟ από τη Λεχ Πόζναν, της ΑΕΚ από τη Λοκομοτίβ στη Μόσχα στο 92', όταν προηγουμένως ο Ντέμης είχε χάσει δύο φορές το γκολ της νίκης.
Η δυσκολία των ελληνικών ομάδων στα τελευταία λεπτά των ευρωπαϊκών αγώνων δεν είναι καινούργια. Ποτέ όμως στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν είχε γίνει αυτό που συνέβη αυτό το τριήμερο, στο οποίο οι τρεις εκπρόσωποί μας δέχτηκαν γκολ μετά το 80', παίζοντας υπό διαφορετικές συνθήκες και με τελείως διαφορετικούς αντιπάλους.

Κανόνας
Τυχαίο; Συγχωρήστε με, αλλά δεν πιστεύω στην τύχη. Πόσο μάλλον όταν συνυπολογίζω και τα περσινά. Πέρυσι και με διαφορετικούς προπονητές, γκολ στο τέλος πάλι είχαν δεχτεί όλοι. Ο Ολυμπιακός στο Λίβερπουλ. Ο ΠΑΟ στην Αθήνα και στη Νορβηγία με τη Ρόζενμποργκ, αλλά και στο Αϊντχόφεν και στη Σεβίλλη, εκεί όπου γκολ στο τέλος δέχτηκε και η ΑΕΚ, η οποία θυμίζω ότι και φέτος αποκλείστηκε από τη Ζενίτ στο 90'. Αθροίζοντας πρόχειρα τα ματς στα οποία έχει συμβεί αυτό τα δύο τελευταία χρόνια, τα βρίσκω πάνω από δέκα. Επομένως δεν μπορεί να είναι σύμπτωση, αλλά κανόνας.

Δύο λόγοι
Υπάρχουν δύο λόγοι που εξηγούν αυτό το γεγονός. Ο πρώτος είναι μια σοβαρότατη έλλειψη τακτικής παιδείας (δηλαδή τρόπων διαχείρισης του τελευταίου δεκαλέπτου) και ο δεύτερος έχει να κάνει με τον χρόνο που διαρκεί ένα ματς στην Ελλάδα και τον αντίστοιχο των ευρωπαϊκών αγώνων. Ο δεύτερος λόγος είναι και ο σημαντικότερος.

Διάρκεια
Πόσο διαρκεί ένα παιχνίδι στην Ελλάδα; Θεωρητικά όσο και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, δηλαδή 90 και κάτι λεπτά. Στην πραγματικότητα, ο χρόνος στον οποίο παίζεται ποδόσφαιρο σε ένα ενενηντάλεπτο στην Ελλάδα, δεν ξεπερνά τα 40 λεπτά και ίσως λέω και πολλά. Ενα συνηθισμένο ματς του ελληνικού πρωταθλήματος έχει από 35 έως 45 φάουλ, έχει γύρω στα 10 κόρνερ και περίπου 40 πλάγια άουτ. Συνολικά το παιχνίδι διακόπτεται μόνο για αγωνιστικούς λόγους γύρω στις 100 φορές. Αν σε αυτές προσθέσουμε τις διακοπές που οφείλονται σε τραυματισμούς που προκαλούν εισόδους γιατρών στον αγωνιστικό χώρο, παρατηρήσεις του διαιτητή στον προπονητή, τσαμπουκάδες εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου, σπριντ του τερματοφύλακα να βρει την μπάλα στις πινακίδες, αλλαγή του παίκτη που βρίσκεται μακριά και πρέπει να διασχίσει τον αγωνιστικό χώρο μαζεύοντας μπινελίκια, τότε ο χρόνος που απομένει για να παιχτεί ποδόσφαιρο είναι ελάχιστος. Στα 40 λεπτά, που εκτιμώ ότι διαρκεί ένα ελληνικό ματς, υπολογίζω γενναιόδωρα και τα γκελ της μπάλας που κάνει ο τερματοφύλακας, τις οριζόντιες πάσες στο ύψος της μεσαίας γραμμής και τις ντρίμπλες κοντά στο σημαιάκι του κόρνερ, οι οποίες ξεκινούν συστηματικά το τελευταίο τέταρτο από αυτόν που βολεύεται από το αποτέλεσμα της στιγμής. Ο χρόνος που μια ομάδα χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει και να παίξει δεν είναι περισσότερος από ένα εικοσάλεπτο.

Μαραθώνιος
Οι ελληνικές ομάδες δέχονται γκολ στο τέλος των ευρωπαϊκών τους ματς, γιατί αυτά τα παιχνίδια αποτελούν άλλου είδους πραγματικότητες. Ο αντίπαλός τους (είτε μιλάμε για τη μικρομεσαία Ρόζενμποργκ είτε για την μπλαζέ Στουτγκάρδη) έχει στα πόδια του έναν άλλου είδους ρυθμό. Στο πρωτάθλημα που παίρνει μέρος, τρέχει, πρεσάρει, αναπτύσσεται και μύνεται, όποτε χρειαστεί, για πολύ περισσότερη ώρα. Στα ευρωπαϊκά ματς κάνει το ίδιο και οι δικοί μας βρίσκονται ξαφνικά σε συνθήκες αγώνων ολότελα διαφορετικές: τους βλέπω να κοιτούν πάντα με αγωνία το χρονόμετρο και να ρωτούν πόσα λεπτά απομένουν ακριβώς, διότι τα ματς τους φαίνονται ατελείωτα. Λογικά. Ενας δρομέας ημιαντοχής δεν μπορεί να τρέξει μαραθώνιο.

Παιδεία
Η έλλειψη πραγματικών συνθηκών ποδοσφαίρου (δηλαδή όλο αυτό το καρακατσουλιό που λέγεται ελληνικό πρωτάθλημα) δημιουργεί συνακόλουθα και μια έλλειψη τακτικής παιδείας. Ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ έπρεπε να κάνουν κατοχή της μπάλας στο τέλος και να κρατήσουν τον αντίπαλο μακριά, με την άμυνα ψηλά. Εύκολο να το λες, αλλά όταν δεν το κάνεις ποτέ, γιατί στην Ελλάδα δεν είναι απαραίτητο, δεν μπορείς να το εφαρμόζεις έτσι ξαφνικά στα ευρωπαϊκά ματς. Δείτε τα οκτώ λεπτά της Ουντινέζε μετά το γκολ του Καντελά: η μπάλα δεν πλησιάζει σχεδόν ποτέ απειλητικά την περιοχή της, όχι γιατί έχει κάνει σωστά το (προβλεπόμενο) ταμπούρι, αλλά γιατί έχει τους τρόπους να διαχειριστεί την κατάσταση. Τους χρειάζονται κάθε Κυριακή στο Καμπιονάτο.

Αιώνας
Μου λένε ότι στα δέκα τελευταία λεπτά πρέπει να πέφτεις κάτω, να ρίχνεις μπάλες στο γήπεδο, να ζητάς αλλαγή και να μη βγαίνεις: όποιος τα λέει αυτά, δεν ξέρει καθόλου την ψυχολογία του Ελληνα ποδοσφαιριστή του καιρού μας. Κανένα από τα παιδιά που αγωνίζονται δεν θέλει να εξευτελίζεται με κουτοπονηριές. Ολοι γνωρίζουν ότι το διεθνές παλκοσένικο απαιτεί συμπεριφορά κυρίων. Το «Μπερναμπέου» δεν είναι Κορυδαλλός και οι Ευρωπαίοι διαιτητές δεν λέγονται Μπριάκος, Κουκουλάκης, Παμπορίδης κ.λπ.: δεν υπάρχει περίπτωση ο πρόεδρος να πάρει τηλέφωνο τον Γερμανάκο και τον Γκαγκάτση και να ουρλιάζει ότι τους αδίκησε, γιατί κράτησε πολλές καθυστερήσεις. Ασε που αν αρχίσεις τους θεατρινισμούς, το ματς θα λήξει στο 110' και κάθε λεπτό που θα περνάει μετά το 80' θα μοιάζει αιώνας.

Τέταρτος
Δείτε τα ματς που γίνονται στα σοβαρά πρωταθλήματα. Από τη στιγμή που ο τέταρτος θα δείξει τα λεπτά των καθυστερήσεων, παντού, η ομάδα που κάτι ψάχνει ενορχηστρώνει την τελική της προσπάθεια ποντάροντας στον χρόνο που έχει. Στην Ελλάδα, στα λεπτά της καθυστέρησης όλοι σκέφτονται σε ποια μπουζούκια θα πάνε το βράδυ, γιατί η αγγαρεία τελείωσε...