O άνθρωπος που νίκησε τον εφιάλτη (Sportday / Νίκος Παπαδογιάννης)

Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό του 1991, όταν ξεκίνησα να πάω στο «Τρίποντο» για την καθιερωμένη σύσκεψη της Τρίτης. Τότε, βλέπετε, το «Τρίποντο» ήταν ακόμα περιοδικό και όχι άντρο τυχοδιωκτών και μαθητευόμενων μάγων. Αλλά αυτή είναι μια άλλη, θλιβερή ιστορία, άσχετη με το θέμα μας. Μια ιστορία η οποία συνεχίζεται (σε δικαστήρια, και όχι μόνο), με συνέπειες συχνά τραγικές. Αυτοί που πρέπει να λογοδοτήσουν παραείναι απασχολημένοι με το κυνήγι της δημοσιότητας, του χρήματος και, εσχάτως, των δημόσιων θώκων. Πάει αυτό, μέχρι νεωτέρας.

Ξεκίνησα να γράφω για το πρωινό που έσκασε η θλιβερή είδηση. Την έμαθα πριν ανέβω στον β' όροφο, από τον πρώτο άνθρωπο που συνάντησα στο κτίριο, άνθρωπο άσχετο με το μπάσκετ: «Τα 'μαθες; Ο Τζόουνς έχει ΑΙDS».

Ο νους μου πήγε στον Μάικ Τζόουνς, στον Εντγκαρ Τζόουνς, σε ένα σωρό Τζόουνς (για 1991 μιλάμε) και, πάντως, όχι στον Μάτζικ. Το αθώο λαθάκι του πληροφοριοδότη μου με αποπροσανατόλισε τελείως. Ακόμα κι αν έλεγε «Τζόνσον», όμως, το πέπλο καπνού θα έπεφτε μόνο του. Ο Μάτζικ είχε την αύρα του «untouchable», του άτρωτου, του μεσσία. Να χτυπηθεί από έναν αόρατο, οσοδήποτε ύπουλο, ιό; Και μάλιστα θανατηφόρο; Δεν το χωρούσε το μυαλό.
Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, αποδείχθηκε ότι ο ιός δεν είναι ούτε αόρατος ούτε ύπουλος. Καραδοκούσε πρόχειρα κρυμμένος στις εξωσυζυγικές περιπέτειες του ασυγκράτητου Ερβιν (το πραγματικό του όνομα αναδύθηκε ξαφνικά στα χείλη όλων), στα ατέλειωτα ταξίδια του ΝΒΑ, στις νύχτες τις οποίες ο Μάτζικ περνούσε συντροφιά με δύο ή τρεις ή τέσσερις ή περισσότερες γυναίκες κάθε φορά. Το βραδυφλεγές φυτίλι ήταν βέβαιο ότι κάποτε θα σωνόταν.

«Να δείτε που είναι παραμύθι», είπαν τότε οι πονηροί. «Ενα διαφημιστικό τρικ, για να ξυπνήσουν όσοι αδιαφορούν για τον κίνδυνο του ΑΙDS». Στις θεωρίες συνωμοσίας, ο Ελληνας είναι μετρ. Ωστόσο, η εξέλιξη του θρίλερ φαίνεται να τον δικαιώνει. Ο Μάτζικ δεν νόσησε ποτέ. Αντίθετα, ανακηρύχθηκε από τους γιατρούς «σχεδόν υγιής», κάπου 10 χρόνια μετά την αναγκαστική αποχώρησή του από τα γήπεδα. «Ο ιός», είπαν, «είναι σε κατάσταση ύπνωσης», σαν ηφαίστειο που κοιμάται.

Πώς έγινε αυτό το θαύμα; «Ο Μάτζικ προσωποποιεί τον θρίαμβο των φαρμάκων σε βάρος της ασθένειας», γράφουν τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία. «Ωστόσο, τα 26 φάρμακα που παίρνω είναι διαθέσιμα για οποιονδήποτε τα θελήσει», ενίσταται ο ίδιος. Και προσθέτει ότι γυμνάζεται κάθε μέρα σαν εν ενεργεία αθλητής: «Ξυπνώ στις 5.30 κάθε πρωί και τρέχω μερικά μίλια. Σηκώνω βάρη και είμαι στη δουλειά ως τις 8-9 το βράδυ. Είναι αστείο, διότι η μόνη στιγμή που σκέφτομαι το AIDS είναι όταν θα πρέπει να πάρω τα φάρμακά μου».

Αρκεί, λοιπόν, η οικονομική άνεση (μιας και τα φάρμακα είναι πανάκριβα) και η αθλητική, ενεργητική ζωή για να νικηθεί ο θάνατος; Σαν χωρατό ακούγεται. Χωρατό όμως ευπρόσδεκτο, διότι δίνει ελπίδα σε ανθρώπους που την έχουν χάσει προ πολλού. Ακόμα κι αν το πρόβλημα του Μάτζικ ήταν ένα καλοστημένο, τολμηρό τρικ, μπορεί να σώσει ζωές.

«Οχι, δεν είναι τόσο απλό», βάζει ο ίδιος την τελευταία πινελιά. «Ο κόσμος με βλέπει υγιή και αφήνει ξανά το προφυλακτικό στο κομοδίνο. Αφού ο Μάτζικ αντέχει, θα αντέξω κι εγώ, λένε». Ανίκητη, βλέπετε, είναι μόνο η βλακεία.