Θέλουν και οι δύο το κούτελο καθαρό (Sportday / Αντώνης Πανούτσος)

Οι Ιάπωνες αυτοκτονούν αν τη χάσουν. Οι Ελληνες μέχρι πριν από 30 χρόνια τη θεωρούσαν σημαντικότερη κι απ' το χρήμα. Πέρασε μέσα στον νόμο με το «…τη φήμη και πελατεία του», σε αγοραπωλησίες καταστημάτων, και στο τραγούδι με το «…ο λόγος του συμβόλαιο», στο «Ο άνδρας ο πολλά βαρύς» του Ζαμπέτα. Ακόμα όμως και σήμερα, σε μια πιο κυνική εποχή, το «πρόσωπο», το «κούτελο», η «μούρη», το δημόσιο πρόσωπο, είναι σημαντικά. Επίσης, ό,τι γράφει δεν ξεγράφει. Τα ανωτέρω τροφή για σκέψη μετά την οριστική παραμονή του Δημήτρη Παπαδόπουλου στον Παναθηναϊκό. Η οποία πήγε να χαλάσει λόγω της προσφοράς ανώφελου τσατσισμού στον Γιάννη Βαρδινογιάννη.

Η ιστορία ξεκίνησε με την τιμωρία του Παπαδόπουλου για την έξοδο στα μπουζούκια με τον Αντώνη Νικοπολίδη. Συνεχίστηκε με το εξώφυλλο στο «Red Believer», για το οποίο, σύμφωνα με τους συμβούλους παναθηναϊκοφροσύνης του Τζίγκερ, ο Παπαδόπουλος έπρεπε να είχε διαμαρτυρηθεί. Πήγε να ολοκληρωθεί με μια επιχείρηση character assassination κατά του Παπαδόπουλου, που επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί σαν αρπάχτρα με επουσιώδη προσφορά στην ομάδα. Το ευχάριστο για τη συγκεκριμένη διαπραγμάτευση, αλλά και το μέλλον του Παναθηναϊκού, είναι ότι ο Τζίγκερ αυτή τη φορά δεν άκουσε τη φωνή των τσάτσων –«πως μπορεί ο Δημητράκης να μην πέφτει γονατιστός και να λέει "αφερίμ, δέσποτα", αλλά να διαπραγματεύεται με εσάς, ω, ηγέτη των πιστών»–, αλλά συνέχισε να διαπραγματεύεται. Χωρίς ο ίδιος να χάσει μούρη, αφού στον γάμο του Φάνη Γκέκα πήγε ο Σπύρος Λιβαθηνός, αλλά και χωρίς να μειώσει τον Παπαδόπουλο, αφού ό,τι προσβλητικό γράφτηκε και λέχθηκε δεν βγήκε από επίσημη πένα ή χείλη.

Η παραμονή του Παπαδόπουλου δεν δυναμώνει τον Παναθηναϊκό, αλλά η φυγή του θα τον είχε αποδυναμώσει οριστικά. Διότι είναι από τους παίκτες που έχουν την αίσθηση της ιστορίας και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Διότι ο κάθε ξένος παίκτης μπορεί να αντιληφθεί ότι ένα ματς με τον Ολυμπιακό δεν είναι ακριβώς το ίδιο με ένα ματς εναντίον της Καλαμαριάς, αλλά κάποτε θα φύγει και το αποτέλεσμα του ντέρμπι δεν θα παίζει κανένα ρόλο στην πατρίδα του. Ο Ελληνας θα μείνει και θα κουβαλάει τη δόξα της νίκης και το όνειδος της ήττας στην υπόλοιπη ζωή του. Κι αν σας φαίνεται υπερβολικό, σκεφτείτε μόνο ότι τα γκολ του Νικολαΐδη στον Ολυμπιακό, χωρίς μάλιστα η ΑΕΚ να έχει πάρει τίτλο, τον έκαναν αυτό που είναι σήμερα, ενώ το 4-0 του Παναθηναϊκού επί του Ολυμπιακού είναι ένα βάρος που Μητρόπουλος, Αναστόπουλος και Μίχος θα φέρουν στην υπόλοιπη ζωή τους.

Ο Παπαδόπουλος μπορεί να μη δηλώνει σημαιοφόρος, όπως ο Γκούμας, μπορεί να μην είναι μηχανή politically correct δηλώσεων υπέρ της διοίκησης, όπως ο Γκονζάλες, αλλά είναι άνδρας που σέβεται το κούτελο. Το ίδιο και ο Γιάννης Βαρδινογιάννης. Είναι θετικό το ότι η διαπραγμάτευση τελείωσε χωρίς κανείς να χάσει κούτελο. Είναι αρνητικό το ότι πήγε να χαλάσει λιγότερο από τη διαφορά στο χρήμα και περισσότερο από τους τσατσοπωλητές. Η παραμονή του Δημήτρη Παπαδόπουλου ελπίζεται ότι σηματοδοτεί το τέλος της νοοτροπίας των εκκαθαρίσεων των losers της Ριζούπολης, που τόσο κακό έκανε στον Παναθηναϊκό.

Στον ΠΑΟΚ φωνάζουν ότι η πολιτεία έχει ευθύνη που δεν έκανε ελέγχους και τα χρέη αυξήθηκαν. Αν η πολιτεία, λοιπόν, με την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού ζητήσουν να κάνουν έλεγχο πριν ο Ιβάν Σαββίδης πάρει την ΠΑΕ, τι θα λένε τα ίδια άτομα; «Αφήστε τον ήσυχο να βάλει λεφτά και να σώσει τον ΠΑΟΚ».

Ανάλογα δεν μπορούν να φωνάζουν ότι η Εφέσεων καθυστερεί να βγάλει την απόφαση για τη συμμετοχή του ΠΑΟΚ στο UEFA. Κανονικά η Εφέσεων δεν θα έπρεπε καν να συνεδριάσει και στο UEFA θα έπρεπε να παίζει ο Ατρόμητος, αλλά έλα που όταν ο Κατάπτυστος ακούει «ΠΑΟΚ» τον πιάνει το επάρατο πορνιόκο. «Η απόφαση δεν περνάει από τα χέρια μου, αλλά από τα χέρια της Εφέσεων», είπε ο Βασίλης Γκαγκάτσης και την ευθύνη που δεν άντεχε να αναλάβει ο πρόεδρος της ΕΠΟ πρέπει τώρα να την αναλάβουν οι τακτικοί δικαστές της Εφέσεων. Η οποία, «παρά την πίεση που ασκείται για άμεση απόφαση απ' όλους τους φορείς», που γράφει και το ρεπορτάζ του ΠΑΟΚ, «εμμένει στην απόφασή της να συνεδριάσει αύριο, Πέμπτη». Δηλαδή εμμένει στη νομιμότητα… Τέτοιο πράγμα δεν έχει ξανακουστεί. Να τους μαστιγώσουμε, να τους διαπομπεύσουμε και να τους ανασκολοπίσουμε τους αλήτες, που επιμένουν να τηρούν τους νόμους.

Ο άνθρωπος πρέπει να ξέρει να ελίσσεται και να βάζει προτεραιότητες στη ζωή του. Οπως ξέρει να βάζει ο Ντέμης Νικολαΐδης. Πέντε μέρες είχε φύγει με τον Ιλια Ιβιτς, στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό ταξίδι που έχει ποτέ κάνει πρόεδρος ΠΑΕ στο εξωτερικό για να βρει προπονητή. Προπονητή τελικά δεν βρήκε, αλλά μετά το πενθήμερο επέστρεψε στην Ελλάδα. Πήγε στον γάμο του Τάκη Κανελλόπουλου και από προχθές συνεχίζει τις διαπραγματεύσεις με τον Σέρα Φερέρ, που αν αναλογιστούμε το ειδικό βάρος του σε σχέση με το ειδικό βάρος της ΑΕΚ, ο πρόεδρός της πρέπει να τον επισκέπτεται στη χώρα του και να κάθεται μία εβδομάδα μέχρι να τον πείσει. Δηλαδή αν ήταν ο Εκτορ Κούπερ τι θα έπρεπε να κάνει η διοίκηση της ΑΕΚ; Να του σφουγγαρίσει και το σπίτι;

Το κακό είναι ότι χάνουμε το πολυεργαλείο που ονομάζεται Λόλο «Τουμποφλό» και πέρυσι βούλωνε και ξεβούλωνε τα στόματα όσων είχαν αμφισβητήσει την αξία του. Το παλικάρι έχει φυσικά το δικαίωμα να λέει ότι στον περσινό δεύτερο γύρο δεν πήρε παιχνίδια στα πόδια του και αδικήθηκε από τον Σάντος. Μόνο που, περιμένετε μια στιγμή… Δεν είναι ο Σάντος που του λέει να φύγει, αλλά η διοίκηση της ΑΕΚ. Κι αν το παλικάρι αδικήθηκε, γιατί να μη μείνει να τον δοκιμάσει ο Φερέρ και να βουλώσει τα στόματα των επικριτών του, που είναι τώρα ξεβούλωτα;

Μου έλεγε, λοιπόν, στο γκολφ ένας φίλος ΑΕΚτσής: «Εμείς δεν έχουμε Κόκκαλη να μας τα βάζει». Μισό λεπτό. Κόκκαλη η ΑΕΚ μπορεί να μην έχει, αλλά έχει Θανόπουλο, Γκίκα, Νοτιά, Παππά, Κανελλόπουλο… Και ρωτάω εγώ με το φτωχό μου το μυαλό: όλοι μαζί οι ανωτέρω έχουν ή δεν έχουν περισσότερα χρήματα από τον Κόκκαλη; Εχουν. Οπότε το συμπέρασμα δεν είναι πόσα έχεις, αλλά πόσα βάζεις γι' αυτό που θέλεις να κάνεις. Κι αν το πρόβλημα στην ΑΕΚ είναι ο διακανονισμός των 500 χιλιάδων του Τιάγκο και των 450 του Χετεμάι, να δεχτούμε ότι τα λεφτά που έχουν οι μέτοχοι της ΑΕΚ δεν έχουν καμία σχέση με τη διάθεσή τους να επενδύσουν; Και μην πάμε στη λογική «θα πουλάω ένα φασούλι και με το κέρδος θα αγοράζω δύο. Μετά θα πουλάω τα δύο και θα αγοράζω τέσσερα…». Ετσι όχι επιχείρηση δεν στήνεις, αλλά δεν μαγειρεύεις ούτε φασολάδα. Αν τα παιδιά θέλουν ένα καλό κλαμπ για να βρίσκονται συχνά –μιας και ο Κανελλόπουλος δεν μπορεί να παντρεύεται κάθε εβδομάδα– η ΑΕΚ είναι μια χαρά. Αν θέλουν να ανταγωνιστούν τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό και δεν μπορούν να κλείσουν τη μεταγραφή του Τιάγκο και του Χετεμάι, ας μην το μιλάμε καλύτερα…

«Να λέτε κάτι και για τον ΟΦΗ». Ηταν η πιο συνηθισμένη φράση που άκουγα στην τριήμερη παραμονή μου στη Χερσόνησο. Ετσι γενικά. «Να λέτε κάτι». Το ενδιαφέρον ήταν ότι ελάχιστοι μπορούσαν να συνεχίσουν με το τι θα έπρεπε να λέμε. Γιατί αυτό που είχαν στο μυαλό τους είναι πάρα πολύ περίπλοκο να εκφραστεί. Η σωστή φράση θα ήταν «μην ξεχνάτε ότι υπάρχει και ο ΟΦΗ». Οχι με την έννοια που τον αντιλαμβανόμαστε στην Αθήνα, μια επαρχιακή ομάδα που λειτουργεί σαν φυτώριο και κάλαθος αχρήστων του Παναθηναϊκού, αλλά σαν την πιο ιστορική κρητική ομάδα, που ψάχνει για την ανεξαρτησία της.

Το πρόβλημα με τον ΟΦΗ είναι ότι οι απόψεις βρίσκονται στον χώρο του γκρίζου. Οι φίλοι και εχθροί των Βαρδινογιάννηδων διαφοροποιούνται από το ότι οι πρώτοι θέλουν να μείνουν και οι δεύτεροι θέλουν να τους διώξουν. Η διαφορά, όμως, είναι ότι οι πρώτοι στο τέλος των σκέψεών τους βάζουν τη φράση «βέβαια, έχουμε κάνει λάθη» και οι δεύτεροι στην αρχή το «βέβαια, έχουν κάνει και καλά». Οι Βαρδινογιάννηδες δεν αντιμετωπίζονται ούτε σαν δυνάστες ούτε σαν σωτήρες. Αντιμετωπίζονται σαν απόμακροι και αδιάφοροι κηδεμόνες, που μετά τον θάνατο του Θόδωρου εμπιστεύονται το «θετό παιδί» σε διάφορες νταντάδες τύπου Βατσινά, αφού το πραγματικό παιδί βρίσκεται στην Αθήνα και φοράει πράσινα.