Υπόθεση ρουτίνας πια ο τίτλος (Sportday / Νίκος Παπαδογιάννης)

Το είπα από την πρώτη στιγμή και αμαρτίαν ουκ έχω. Από την αναζωπύρωση της αντιπαλότητας μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού το μπάσκετ δεν έχει τίποτε να κερδίσει. Νικητής μπορεί να βγει ο Παναθηναϊκός (όπως βγήκε χθες, με γεια του και με χαρά του ο τίτλος, άξιος ήταν και άξιος παραμένει), νικητής μπορεί να βγει άλλη φορά ο Ολυμπιακός, ωστόσο το μπάσκετ είναι καταδικασμένο σε ήττα. Όσο επιμένουν τα αφεντικά των ομάδων να αφήνουν την επένδυσή τους έρμαιο των βαρβάρων, το αγαπημένο μας άθλημα θα βιώνει τα χάλια του ποδοσφαίρου.

Για τους οπαδούς του Ολυμπιακού, θα ήταν εξευτελισμός να δεχθούν δίχως παρατράγουδα την ήττα της Κυριακής μέσα στο Φάληρο. Για τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, θα ήταν αίσχος να αφήσουν τα επεισόδια του ΣΕΦ αναπάντητα. Οι φανατικοί προτιμούν «γκολ και ξύλο», παρά σκέτο γκολ. Στην ανάγκη, συμβιβάζονται και με σκέτο ξύλο.

Έγραψα στις αρχές της σεζόν ότι τα αφεντικά του Ολυμπιακού οφείλουν «να διώξουν τον στρατό των φανατικών» από δίπλα τους. Έμαθα ότι ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος τα διάβασε και στενοχωρήθηκε. Και χάρηκα για την ευαισθησία του. Με τα λόγια, όμως, δεν βάφονται αυγά. Τώρα που βλέπει τον Ολυμπιακό να μπαίνει στη νέα σεζόν τιμωρημένος με 3 αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών (και κατά 27.000 ευρώ φτωχότερος), ο νέος ηγεμών έχει τη μεγάλη ευκαιρία να τα σπάσει με τους οργανωμένους. Θα το κάνει ή θα φοβηθεί μη γίνει νέος Φιλίππου;

Για την άλλη πλευρά, αυτή των Γιαννακοπουλαίων, δεν έχω ψευδαισθήσεις. Είναι αγνοί, είναι ωραίοι, είναι γνήσιοι, αλλά τη δύναμή τους τη σφυρηλατούν και την ανανεώνουν μέσα από τις σχέσεις τους με την εξέδρα. Είναι τυχαίο ότι διάλεξαν τη χθεσινή μέρα για να τιμήσουν τη «Θύρα 13»; Πριν αλέκτορα φωνήσαι, οι φανατικοί «τριφυλλοφόροι» έδειξαν τα δικά τους νύχια. Παίκτες στο νοσοκομείο, καταιγίδα ιπταμένων αντικειμένων, αίσχη ανάλογα με αυτά του Φαλήρου.

Το επόμενο βήμα είναι να θρηνήσουμε νεκρούς. Το χρώμα των λαβάρων που θα φέρουν ή της φανέλας που θα φορούν δεν έχει σημασία.

Δεν μου βγαίνει κέφι να γράψω για μπάσκετ, όπως δεν μου έβγαινε ούτε την Κυριακή. Αλλωστε το καθήκον με έφερε (και χθες) στο Μαρούσι, οπότε δεν έχω εικόνα από το φλογισμένο ντέρμπι του ΟΑΚΑ. Οτι ο Παναθηναϊκός είναι σε όλα ανώτερος του Ολυμπιακού μόνο άσχετοι ή εμπαθείς μπορούσαν να το αμφισβητήσουν. Οι «κόκκινοι» θα είχαν ελπίδες τίτλου μόνο αν έμπαιναν με αβαντάζ έδρας στα πλέι οφ ή έστω αν κατόρθωναν να αλώσουν το ΟΑΚΑ σαν καμικάζι στον πρώτο τελικό.

Η συμπεριφορά των φίλων του Παναθηναϊκού στον συγκεκριμένο αγώνα, τον εναρκτήριο, απέδειξε ότι ο πρωταθλητής δεν είχε τίποτα να κερδίσει και πάντως δεν είχε λόγο ανησυχίας. Τον επικείμενο θρίαμβό του επί του «αιώνιου αντιπάλου», οι οπαδοί του τον θεωρούσαν υπόθεση ρουτίνας. Ετσι, γέμισαν το ΟΑΚΑ μόνο κατά το ήμισυ. Οι κερκίδες κατακλύστηκαν από κόσμο μόνο όταν μύρισε «κούπα».

Και επειδή τέτοιες βραδιές δεν σηκώνουν χωρατά και πολιτιστικές εκδηλώσεις, οι ομάδες κρούσης πήραν τις γνωστές τους θέσεις. Προς γνώσιν και προς συμμόρφωση των αφελών. Μη τυχόν και ψελλίσει κανείς ότι οι τελικοί (θα) ήσαν διαφήμιση για το μπάσκετ.