«Ολα σκατά θα μείνουν» (Sportday / Αντώνης Πανούτσος)

«Εσείς που μπαίνετε, αφήστε την ελπίδα σας έξω». Είναι η φράση που ο Δάντης Αλιγκέρι είχε γράψει για την είσοδό του στην κόλαση. Διότι η μεγαλύτερη απελπισία είναι όχι αυτό που σου συμβαίνει, αλλά να πιστέψεις ότι τίποτα καλύτερο δεν πρόκειται να σου συμβεί. Το «όλα σκατά θα μείνουν», το χάσιμο της ελπίδας από τους φιλάθλους, είναι η μεγαλύτερη κατάρα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Περισσότερο από το branding και τη διαχείριση των πόρων, η ανυπαρξία της ελπίδας είναι το κύριο στοιχείο που καλείται να αντιμετωπίσει η Σούπερ Λίγκα αν σκοπεύει στην αναβάθμιση του ποδοσφαίρου.

Πολλές φορές, το «πάντα χάλια θα είναι όλα» είναι άμυνα στην αδυναμία. Μου ήρθε στο μυαλό στην εκπομπή που κάναμε με τον Γιώργο Χελάκη. Ενώ οι οπαδοί του Ολυμπιακού έλεγαν «ας δώσουμε μια πίστωση χρόνου στη Σούπερ Λίγκα», ένας ακροατής βγήκε και είπε: «Δεν χρειαζόταν να γίνει η κλήρωση στο Μέγαρο Μουσικής. Θα μπορούσε να γίνει στο καμαράκι της "7", αφού το πρωτάθλημα είναι Περαιώς και νήσων». Σε κάθε μαύρη περίοδο μιας ομάδας η ισοπέδωση γίνεται άμυνα. «Ολα στημένα είναι». Αρα και το πρωτάθλημα που παίρνει ο αντίπαλος δεν μετράει. Το ίδιο, άλλωστε, έκαναν και οι οπαδοί του Ολυμπιακού στα «πέτρινα χρόνια»... Μέσα στην υπερβολή, όμως, υπάρχει και η αλήθεια. Η οποία δεν είναι και τόσο απόμακρη για να γίνεται φανερή. Στην πρώτη εικόνα που μετέδωσε η ΝΕΤ από την κλήρωση, ο Θωμάς Μητρόπουλος εμφανιζόταν δίπλα στον Σωκράτη Κόκκαλη. Θα έπρεπε να είσαι εξωγήινος ή Πολυνήσιος για να μη σου έρθουν αυτόματα στο μυαλό τα ονόματα «Θείος» και «Κοκκαλιάρης» και η αθάνατη φράση «ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε και όλοι οι άλλοι να πά' να πηδηχτούνε». Εάν όμως αποφασίσουμε ότι και με το νέο σχήμα και πάλι ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω θα κερδάνε, δεν θα πηδηχτούν οι άλλοι, αλλά το ποδόσφαιρο.

Το «εμείς οι Ελληνες δεν είμαστε άνθρωποι, όλα τα ίδια χάλια θα είναι», είναι το μεγάλο όπλο των απατεώνων για να μένουν οι έντιμοι άνθρωποι έξω από το ποδόσφαιρο. Τους ίδιους ουδόλως τους ενδιαφέρει τι εικόνα θα έχουν. Τους άλλους, όμως, που έχουν μια καλύτερη κοινωνική εικόνα, τους κόφτει να μην την ξεφτιλίσουν. Είναι ο λόγος για τον οποίο άνθρωποι όπως ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και ο Λάτσης δεν ανακατεύονται με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Το να απαξιώσουμε, όμως, αυτόματα τη Σούπερ Λίγκα θα είναι σαν να αφήνουμε το ποδόσφαιρο στο έλεος των καταστροφέων του. Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία. Προχθές, στην παρουσίαση της Σούπερ Λίγκας παραβρέθηκαν οι κ. Σωκράτης Κόκκαλης και Θωμάς Μητρόπουλος. Ας ελπίσουμε ότι ο «Θείος» και ο «Κοκκαλιάρης» ανήκουν στο παρελθόν.

Ο ταξιδιώτης, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται σε τρένο, είναι ανασφαλές ον. Ακόμα και εγώ, που πρέπει να έχω πάει στην Αγγλία πάνω από 30 φορές με το τρένο, που με οδηγούσε στο Καντέρμπουρι, ένιωσα την ανασφάλεια ότι έχω πάρει λάθος γραμμή. Στο πλάι μου, στην άλλη πλευρά του διαδρόμου, καθόταν μία 60άρα κυρία. Τη ρώτησα αν το τρένο πηγαίνει στο Καντέρμπουρι. Δεν γύρισε το κεφάλι. Εσκυψα και την ξαναρώτησα. Τίποτα. Ρώτησα δυνατότερα. Ακρα του τάφου σιωπή. Προς στιγμήν νόμισα ότι ήταν κουφή. Αλλά και τυφλή; Ηταν αδύνατον να μη με είχε δει ότι σκύβω στο μισό μέτρο. Επειτα κατάλαβα ότι απλώς δεν γούσταρε να απαντήσει, γιατί δεν έβλεπε κάποιον ιδιαίτερο λόγο να εξυπηρετήσει κάποιον που δεν ήξερε. Η ιστορία μού ήρθε στο μυαλό έπειτα από αυτό που μου συνέβη χθες στην οδό Ακαδημίας.

Ενα FIAT με ιταλικούς αριθμούς και με τα δύο πρώτα γράμματα να ξεκινούν από «DA» σταμάτησε δίπλα μου, όταν ετοιμαζόμουν να περάσω στην άλλη πλευρά του δρόμου. Με τη χαρακτηριστική ιταλική προφορά ο οδηγός μού συστήθηκε ως «Μάριο» και μου ζήτησε να του δείξω τον δρόμο για την Πάτρα. Από την Ακαδημίας να φτάσεις στον δρόμο για την Πάτρα είναι πιο δύσκολο από το να φτάσεις στο Khyber Pass, αλλά έκανα ό,τι ήταν δυνατό για να του δείξω. Ο Μάριο με ευχαρίστησε, μου δήλωσε ότι είναι υπάλληλος της Armani, ότι είχε έρθει στην Ελλάδα για να δειγματίσει και πως επέστρεφε στην Ιταλία. Για «ευχαριστώ» μου είπε ότι θέλει να μου δώσει ένα από τα δείγματα. Δωρεάν. Μου ζήτησε να μπω στο αυτοκίνητο για να τα κοιτάξω που τα είχε στη σακούλα. Για gay δεν έμοιαζε. Αλλά για απατεώνας έκανε μπαμ. Οταν κατάλαβε ότι τον υποπτεύομαι, πάτησε γκάζι και εξαφανίστηκε. Αργότερα, μιλώντας με ανθρώπους που εργάζονται στην περιοχή, μου είπαν ότι το νέο κόλπο για να σπρώχνονται οι επώνυμες μαϊμούδες είναι ο Ιταλός στο αυτοκίνητο που ζητάει βοήθεια.

Είναι εντυπωσιακό, πάντως, πόσο καλά έχουν διαβάσει τον χαρακτήρα μας οι γείτονες. Αντίθετα με την Αγγλία του τρένου, ο μέσος Ελληνας ακόμα και αν είναι από την Καρδίτσα και βρίσκεται πρώτη μέρα στα Χανιά, αν τον ρωτήσει κάποιος για ένα δρόμο, θα κάνει το χαρακτηριστικό «μμμ» και θα σηκώσει το κεφάλι στον ουρανό να σκέφτεται. Για τον Ελληνα, να του ζητήσουν οδηγίες και να απαντήσει «δεν έχω ιδέα» είναι προσωπική και θανάσιμη ήττα. Οπότε οι γείτονες, που είναι αστέρια στα con jobs, αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το εθνικό μας χούι.

Το «con», που σε συνδυασμό με το «man» θα το έχετε πιθανότατα ακούσει σε αμερικανικές ταινίες, δεν σημαίνει ακριβώς «απατεώνας», όπως συνήθως μεταφράζεται στους υπότιτλους. Βγαίνει από το «confidence», που μεταφράζεται «εμπιστοσύνη» και περιγράφει τους απατεώνες που βασίζονται στο να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του θύματός τους. Στην Αγγλία του 19ου αιώνα, ένα από τα αγαπημένα κόλπα των con ήταν να δουλεύουν σε δυάδες. Ο ένας πλησίαζε τον επαρχιώτη στην pub και προσπαθούσε να του πουλήσει κάτι και ο δεύτερος έμπαινε στη μέση και αποκάλυπτε το σατανικό σχέδιο του πρώτου. Οταν ο πρώτος τρομοκρατημένος το έβαζε στα πόδια, ο δεύτερος είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του θύματος και μπορούσε να προχωρήσει στο πραγματικό σχέδιό τους.

Στην Αμερική οι διασημότεροι con men ήταν οι κονφερανσιέ των medicine shows. Ο χαρακτήρας έχει απαθανατιστεί στα Λούκι Λουκ και είναι ο τύπος που από την πίσω μεριά του βαγονιού διαφήμιζε το θαυματουργό φάρμακο που θεραπεύει τα πάντα, από την ποδάγρα μέχρι την καράφλα. Για να μαζεύεται κόσμος τα medicine shows χρησιμοποιούσαν Ινδιάνους, μάγους, ακροβάτες και ό,τι άλλο θα μπορούσε να προκαλέσει το ενδιαφέρον των χωρικών που διψούσαν για διασκέδαση. Τα medicine shows γνώρισαν την ακμή στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν είχαν πρόγραμμα ενός τσίρκου, αλλά επέζησαν μέχρι και το 1940.