Η πιο γλυκιά πτήση του Ντένις Μπέργκαμπ (Sportday / Μιχάλης Τσόχος)

Λίγες μόλις ημέρες μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση και όχι καμιά δεκαριά χρόνια μετά, όπως συνηθίζουμε να κάνουμε στην Ελλάδα, ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής των «κανονιέρηδων» τη δεκαετία του '90 αποχαιρέτησε τα γήπεδα με έναν τρόπο που σε κάνει να λες ότι «αν ήμουν ποδοσφαιριστής και με αποχαιρετούσαν έτσι, θα ήμουν ευτυχισμένος για μια ζωή. Για ένα τέτοιο απόγευμα, αξίζει μία ολόκληρη ζωή». Και σίγουρα ο Ντένις Μπέργκαμπ το είπε χθες το βράδυ όταν ξάπλωσε στο κρεβάτι του, δίπλα στην αγαπημένη του γυναίκα και όχι σε κάποιο δωμάτιο ξενοδοχείου έχοντας το άγχος του αυριανού αγώνα.

Ο Ντένις ήταν τυχερός. Στο τελευταίο του ματς έγιναν όλα. Η μεγάλη του αγάπη, η Αρσεναλ, αναμετρήθηκε με την πρώτη του, τον Αγιαξ. Οι «κανονιέρηδες» επέλεξαν το δικό του τελευταίο ματς για να σηματοδοτήσουν τη νέα εποχή που μόλις ξεκίνησε για την ομάδα. Ο Ντένις αποχαιρέτησε την ημέρα που την Αρσεναλ καλωσόριζε ένα ολοκαίνουργιο, υπερσύγχρονο γήπεδο, το «Emirates Stadium». Μοναδική στιγμή για να συνδυάσεις το «αντίο» ενός μοναδικού ποδοσφαιριστή με το «καλημέρα» σε ένα μοναδικό γήπεδο.

Ο Ντένις που δεν μπαίνει σε αεροπλάνα χθες το απόγευμα απογειώθηκε. Την ώρα που μπήκε στο γήπεδο και είδε στις κερκίδες 60.000 φίλους της Αρσεναλ να φορούν ειδικά μπλουζάκια που είχαν ζωγραφισμένα τη σκιά του... Την ώρα που είδε τον πατέρα του να κάνει σέντρα στο ματς. Την ώρα που είδε τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του συγκινημένα και περήφανα στην κερκίδα, να χειροκροτούν τον μπαμπά και να δέχονται συγχαρητήρια.

Η χθεσινή παράσταση ήταν 120 λεπτά απογείωσης για τον πιο σύγχρονο «ιπτάμενο Ολλανδό» ποδοσφαιριστή. Διότι σίγουρα απογειώθηκε όταν είδε τον Κρόιφ και τον Φαν Μπάστεν να φορούν ποδοσφαιρικά παπούτσια και να μπαίνουν στο γήπεδο για να παίξουν προς τιμήν του. Και να ήταν μόνο αυτοί. Εκεί ήταν και ο μύθος της Αρσεναλ, ο Ιαν Ράιτ, εκεί ήταν τόσοι και τόσοι συμπαίκτες του, όπως ο Φρανκ Ράικαρντ, ο Φαν ντερ Σάαρ, ο Ντάβιντς, ο Ντάνι Μπλιντ, οι αδερφοί Ντε Μπουρ, που εκπροσώπησαν τον Αγιαξ, αλλά και ο Οφερμαρς, ο Ντίξον, ο Πετί, ο Πάρλουρ, ο Κανού που εκπροσώπησαν την Αρσεναλ. Εκεί ήταν και ο Πατρίκ Βιεϊρά με τον Τιερί Ανρί, οι οποίοι εγκατέλειψαν τις, έτσι κι αλλιώς λιγοστών ημερών, διακοπές τους για να παίξουν και να πουν «αντίο» στον Ντένις Μπέργκαμπ.

Ο ίδιος συγκινημένος είπε: «Η ζωή μου όλη είναι το ποδόσφαιρο και εγώ πια δεν ξέρω τι ζωή θα έχω τώρα». Το πιθανότερο είναι ότι θα συνεχίσει η ζωή του να είναι το ποδόσφαιρο. Το σκέφτεται για προπονητής ή μάνατζερ και σίγουρα κάπου θα καταλήξει. Οπως και να 'χει, όπως εμείς θα θυμόμαστε πάντα το γκολ που έβαλε στη Μασσαλία στο Μουντιάλ του 1998 κόντρα στην Αργεντινή, όπως θα θυμόμαστε πάντα την ντρίμπλα πάνω στον Νίκο Νταμπίζα και το γκολ που έβαλε στη Νιούκαστλ, έτσι και αυτός θα θυμάται για πάντα το χθεσινό απόγευμα. Η τελευταία του «πτήση» έδειξε ότι δεν πρέπει να φοβάται τίποτα, γιατί είναι πολλοί και σπουδαίοι αυτοί που τον αγαπούν, τον σέβονται και τον τιμούν...