Οι πρώτες διαγνώσεις για την Εθνική μπάσκετ , (SportDay / Φ. Συρίγος)

Βεβαίως είναι νωρίς ακόμα, αλλά η ομάδα είναι σίγουρα πληρέστερη από πέρυσι και εκτός απροόπτου θα παρουσιαστεί αρκετά πιο ισχυρή και αποτελεσματική. Η επιχείρηση που ξεκίνησε ο Παναγιώτης Γιαννάκης πριν από περίπου είκοσι μέρες στο Καρπενήσι και συνέχισε το περασμένο Παρασκευοσαββατοκύριακο στο Μπόρμιο των ιταλικών Αλπεων, ονομάζεται «ανασυγκρότηση της πρωταθλήτριας Ευρώπης». Η Εθνική ομάδα μπάσκετ ξαναβρέθηκε για πρώτη φορά μετά τον θρίαμβό της στο Βελιγράδι για να προετοιμαστεί για μια ακόμα μεγαλύτερη διοργάνωση? το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που γίνεται τον άλλο μήνα στην Ιαπωνία. Από την άποψη αυτή, τα πρώτα δείγματα γραφής στους φιλικούς αγώνες με τη Σερβία/Μαυροβούνιο, τον Καναδά και την Ιταλία ασφαλώς και έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα (μία ήττα, δύο εύκολες νίκες) και χωρίς τα όσα θα αναφερθούν να θεωρηθούν έστω ως έμμεσες προβλέψεις για την πορεία της ελληνικής ομάδας στην Ιαπωνία, στην παρούσα φάση θα μπορούσαν να επισημανθούν τα εξής:

1. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης, περίπου δέκα μήνες μετά τον θρίαμβό της στο Βελιγράδι, διακρίνεται για την ενότητα που επικρατεί μεταξύ των παικτών της, τη σιγουριά και την ηρεμία. Καταστάσεις και συναισθήματα, όμως, που ούτε στο ελάχιστο δεν μειώνουν τη δίψα για νέες διακρίσεις και την απαιτούμενη συγκέντρωση στον νέο μεγάλο στόχο.

2. Σε σχέση με το αντίστοιχο στάδιο προετοιμασίας, πρόπερσι, όταν ξεκίνησε η δεύτερη εποχή Γιαννάκη, αλλά και πέρυσι, όταν η ομάδα ήταν, χωρίς βέβαια να το ξέρει, καθ' οδόν προς το χρυσό ευρωπαϊκό μετάλλιο, η Εθνική βρίσκεται πολλά σκαλοπάτια ψηλότερα, πρώτα απ' όλα στους τομείς της χημείας και των αυτοματισμών -αποτέλεσμα ούτως ή άλλως αναμενόμενο, από τη στιγμή που οι ίδιοι παίκτες δουλεύουν για τρίτο συνεχές καλοκαίρι πάνω στο ίδιο πρόγραμμα και υπό την καθοδήγηση των ίδιων προπονητών.

3. Δεν είναι, όμως, μόνο οι παίκτες που ξέρουν πια πολύ καλά τη δουλειά που έχουν να κάνουν (και σημειωτέον τη φέρνουν σε πέρας με έναν τρόπο που δείχνει ότι πρώτα απ' όλα αυτοί οι ίδιοι την ευχαριστιούνται περισσότερο από τον καθένα), αλλά και οι προπονητές, οι οποίοι γνωρίζουν και στην παραμικρή λεπτομέρεια τις δυνατότητες των παικτών τους, με αποτέλεσμα να μην έχουν καμία δυσκολία στην εισαγωγή νέων αγωνιστικών συστημάτων ή στην εφαρμογή τακτικών που θα αιφνιδιάσουν τον αντίπαλο.

4. Από πλευράς στελέχωσης, η ομάδα αναμένεται να εμφανιστεί σε τέτοιο βαθμό πληρότητας, ώστε αν οι προπονητές το θελήσουν (πράγμα βέβαια που δεν είναι και τόσο εύκολο), μπορεί στην Ιαπωνία να παίζει με «ροτέισον» 12 παικτών! Στο Βελιγράδι είχε στηριχτεί σε 9-10 παίκτες, με τον Σπανούλη να έχει παίξει μόλις στο 20% των δυνατοτήτων που αποκάλυψε κατόπιν στον Παναθηναϊκό. Τώρα ο Σπανούλης είναι ισότιμο μέλος της «συμμορίας των γκαρντ» (Παπαλουκάς, Διαμαντίδης, Σπανούλης, Ζήσης, Χατζηβρέττας), που κακά τα ψέματα αποτελεί την κινητήρια δύναμη της ομάδας και τον φόβο (και τρόμο) κάθε αντιπάλου. Αλλά πέραν αυτών, ο Παπαδόπουλος, που είχε βγάλει το περσινό Ευρωπαϊκό ως μόνος πραγματικός ψηλός της Εθνικής, τώρα δεν είναι πια μόνος, αφού έχει από πίσω του τον σέντερ-μπετονιέρα Σοφοκλή Σχορτσιανίτη, ικανό να δίνει υπερπολύτιμες βοήθειες για 10-15 λεπτά σε κάθε ματς -ανάλογα βέβαια με την πορεία του σωματικού του βάρους και της τενοντίτιδας που τον βασανίζει από τα πλέι οφ του τελευταίου πρωταθλήματος.

5. Χαρακτηριστικό του κλίματος που επικρατεί στην ομάδα είναι η ταχύτητα προσαρμογής των νέων παικτών (Σχορτσιανίτης, Μαυροκεφαλίδης, Πελεκάνος, Κυρίτσης) που κλήθηκαν από τους προπονητές στη φετινή προετοιμασία. Ο Κυρίτσης, στον αγώνα που πήρε το βάπτισμα του πυρός, έδειξε άνεση και σιγουριά πολύπειρου παίκτη. Ο Μαυροκεφαλίδης εντυπωσιάζει με τη σοβαρότητα, τη συγκέντρωση και την επιθυμία του να προοδεύσει -χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έκανε ήδη αισθητή την παρουσία του. Ουσιαστικά καινούργιος στο πρόγραμμα είναι και ο Πελεκάνος, αρκετά υποψιασμένος όμως έπειτα από μία χρόνια μαζί με τον Λευτέρη Κακιούση. Οσο για τον Σχορτσιανίτη, στο μοναδικό ματς που έπαιξε (με τον Καναδά) έδειξε τι θα πει σέντερ-δυναμίτης!

Αν απαραίτητα πρέπει να πούμε δυο λόγια και για τους «παλιούς», να επισημάνουμε την ευκολία με την οποία σουτάρει πλέον ο Ζήσης, πράγμα το οποίο λειτουργεί ευεργετικά σε μία ομάδα που γενικά δεν βγάζει το σουτ από το τσεπάκι. Επίσης, να αναφερθούμε στον ηγετικό ρολό και τον αλτρουισμό του Παπαλουκά, ο οποίος δείχνει επηρεασμένος προς τη σωστή κατεύθυνση μετά το ηγεμονικό συμβόλαιο με την ΤΣΣΚΑ. Και στον πειθαρχημένο ρόλο του Σπανούλη, ενός παίκτη που δεν δείχνει να έχασε τα μυαλά του μετά τη συμφωνία του με τους Χιούστον Ρόκετς.
Οπως είπαμε και προηγουμένως, η μεγάλη δύναμη αυτής της ομάδας είναι οι κοντοί (τρόπος του λέγειν, βέβαια, αφού κανείς τους δεν είναι κάτω από 1,91 μ. και ο ψηλότερος φθάνει τα 2 μέτρα!), οι οποίοι είναι σε θέση να διατηρούν τον ρυθμό για 40 λεπτά -όπως ο Γιαννάκης προστάζει- και να οδηγούν την μπάλα εκεί που χρειάζεται κάθε φορά. Ταυτόχρονα, είναι σε θέση να παίζουν απίστευτες άμυνες, οι οποίες παραλύουν κάθε αντίπαλο, όπως για παράδειγμα την Ιταλία, που από το 30' μέχρι το 35' απέναντι στους μακρυχέρηδες Παπαλουκά, Διαμαντίδη και Χατζηβρέττα έμεινε στο ολοστρόγγυλο μηδέν!

Ταυτόχρονα, η Εθνική με Παπαδόπουλο-Σχορτσιανίτη είναι πανίσχυρη πλέον και στο «λόου ποστ» παιχνίδι, με τον «χοντρό» να δίνει τρομερές βοήθειες και στην εξουδετέρωση των αντίπαλων «πικ εντ ρολ». Βεβαίως υπάρχουν και αδυναμίες, με κυριότερη την έλλειψη κλασικών σουτέρ. Ομως, η άνοδος που παρουσιάζουν σ' αυτόν τον τομέα οι Σπανούλης- Ζήσης, σε συνδυασμό με τη γενικότερη ηρεμία και αυτοπεποίθηση που έχουν αποκτήσει οι υπόλοιποι, μετριάζουν το πρόβλημα μέχρι του σημείου να μην υπάρχει σοβαρή ανησυχία γύρω από το θέμα αυτό.

Είναι σαφές, με βάση όσα προανέφερα, ότι υπάρχει αισιοδοξία. Αλλωστε, μέχρι στιγμής τίποτα δεν έχει πάει στραβά, εκτός ίσως της τενοντίτιδας του Σχορτσιανίτη, με την οποία παλεύουν όλοι οι αρμόδιοι της ομάδας. Βεβαίως είναι νωρίς, αλλά μία παροιμία λέει «η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί». Μετά το τουρνουά «Ακρόπολις» και κυρίως μετά το «Στάνκοβιτς Καπ» στην Κίνα θα μπορέσουμε να πούμε περισσότερα για μία ομάδα, η οποία ούτως ή άλλως πάντα μας πλημμυρίζει με ελπίδες.