Η επόμενη μέρα της πιο πετυχημένης Εθνικής Ελλάδας (Sportday / Τόλης Κοτζιάς)

Ο,τι και να πούμε για την Εθνική ομάδα μπάσκετ είναι λίγο. Είναι αυτό που λέμε ότι «κάποιες φορές τα λόγια είναι φτωχά για να αποδώσουν την πραγματική εικόνα μιας κατάστασης».

Στον χθεσινό τελικό μπορεί να «ξενερώσαμε» λόγω της ευκολίας με την οποία προέκυψε η ήττα από τους Ισπανούς, δεν χωρά όμως αμφιβολία ότι ο Παναγιώτης Γιαννάκης και τα παιδιά του κρίνονται απόλυτα επιτυχημένοι με την κατάκτηση του αργυρού μεταλλίου και την εν γένει παρουσία τους στα γήπεδα της Ιαπωνίας. Δεν νομίζουμε άλλωστε να ήταν πολλοί εκείνοι που περίμεναν αυτή την πορεία και ειδικά από τη στιγμή που βρήκαμε μπροστά μας στους ημιτελικούς τούς σούπερ-σταρ της αμερικανικής ομάδας. Οι Έλληνες παίκτες, όμως, υπό την άψογη καθοδήγηση του Παναγιώτη Γιαννάκη ξεπέρασαν τους εαυτούς τους, έκαναν την αμερικανική ομάδα να μοιάζει πολύ λίγη μπροστά τους (μιλάμε πάντα για το μεταξύ τους παιχνίδι) και εν τέλει κατάφεραν αφενός μεν να πάρουν το «εισιτήριο» για τον τελικό (με το γνωστό αποτέλεσμα), αφετέρου δε να προκαλέσουν ντελίριο ενθουσιασμού, αλλά και συγκίνηση στον απανταχού ελληνισμό.

Λίγες αλλαγές

Το Μουντομπάσκετ ανήκει πλέον στο παρελθόν και, αφού ξεκουραστούν άπαντες, θα αρχίσει σιγά-σιγά η διαδικασία για το Ευρωμπάσκετ, που θα γίνει του χρόνου στη χώρα των Παγκόσμιων Πρωταθλητών, στην Ισπανία. Με μία πρόχειρη εκτίμηση, θεωρούμε ότι δεν θα γίνουν πολλές αλλαγές σε σχέση με ό,τι είδαμε στα γήπεδα της Ιαπωνίας. Κατ' αρχάς και όσον αφορά στον προπονητή, δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, πέρα από το ότι είναι ο βασικός λόγος που η Εθνική μας κατέκτησε πέρυσι το χρυσό και φέτος το αργυρό, μόλις πριν από δύο μήνες υπέγραψε συμβόλαιο με την ομοσπονδία. Οπότε, θα έχουμε την ευκαιρία να τον χαρούμε και στο άμεσο μέλλον, προσδοκώντας ανάλογες επιτυχίες.

Από τους παίκτες, οι περισσότεροι θα συνεχίσουν να είναι στη δωδεκάδα, αν και με προπονητή τον Γιαννάκη κανείς δεν έχει σίγουρη τη θέση του. Εκείνοι που δείχνουν, θεωρητικά πάντα, να βρίσκονται σε κίνδυνο είναι οι Χατζηβρέττας, Τσαρτσαρής, Ντικούδης και Βασιλόπουλος. Και οι τέσσερις έχουν δώσει τον καλύτερό τους εαυτό στην Εθνική, αυτό είναι κάτι που δεν αμφισβητείται. Επειδή, όμως, «εχθρός του καλού είναι το καλύτερο», πάντα μπορεί να προκύψουν λύσεις που θα φανούν πιο αποτελεσματικές στον ομοσπονδιακό προπονητή. Και κυρίως, με βάση τους Έλληνες παίκτες που υπάρχουν η πρώτη αλλαγή ενδεχομένως να αφορά στους ψηλούς. Εκεί όπου ο Λουκάς Μαυροκεφαλίδης, αλλά και ο σε νέο κλίμα (άρα και πιο πολλά υποσχόμενος), αυτό του Ολυμπιακού, Γιάννης Μπουρούσης, παραφυλάνε για να πάρουν μία θέση.

Στην περιφέρεια, τα περιθώρια για αλλαγή είναι λιγότερα. Κατ' αρχάς, η τετράδα Παπαλουκά, Διαμαντίδη, Σπανούλη και Ζήση δεν αλλάζει με τίποτα. Ο Μανώλης Παπαμακάριος, που συζητιόταν επί καιρό ότι πρέπει να πάρει τη θέση του Νίκου Χατζηβρέττα, βελτιώνεται συνεχώς. Τον «μπλοκάρει», όμως, το γεγονός ότι είναι παίκτης στο στυλ όχι του Χατζηβρέττα (που είναι κλασικό «δυάρι» και πιο ψηλός), αλλά των Ζήση, Σπανούλη, που δεν αντικαθίστανται με τίποτα.

Από κει και πέρα, υπάρχει ένας παίκτης, που το στυλ του λείπει από την Εθνική ομάδα. Ο καθαρός σουτέρ Κώστας Βασιλειάδης, όμως, θα πρέπει πάνω απ' όλα να αρχίζει να ασχολείται με την άμυνα για να αναγκάσει τον Παναγιώτη Γιαννάκη να στρέψει το βλέμμα πάνω του. Ελπίζεται ότι ο νεαρός σούτινγκ-γκαρντ στο πολύ πιο επαγγελματικό περιβάλλον της ισπανικής Μάλαγα να αλλάξει σε πολλά επίπεδα.... Ο Μιχάλης Πελεκάνος, στα 25 του, θα πρέπει να κάνει σπέσιαλ πρωτάθλημα με τον Πανελλήνιο για να ξανακληθεί, ο δε Αλέξανδρος Κυρίτσης του Αμαρουσίου, που βρέθηκε στην προεπιλογή του Μουντομπάσκετ, θα πρέπει, όπως και ο Βασιλειάδης, να ασχοληθεί περισσότερο με την άμυνα, να δυναμώσει σωματικά και να αρχίσει να σουτάρει περισσότερο έξω από τη γραμμή των τριών πόντων.
Τέλος, γενικώς μην αποκλείσετε την περίπτωση του Ιαν Βουγιούκα, ενός παιδιού γύρω στα 2,11 μ., που έχει ήδη απασχολήσει το ΝΒΑ και τη νέα χρονιά θα αγωνιστεί για τελευταία φορά στο πανεπιστήμιο του Σεντ Λούις.

Διαμαντίδης

Όσον αφορά τώρα στο τι αλλάζει ατομικά, για τον κάθε παίκτη, το αργυρό στην Ιαπωνία, πάνω απ' όλα μιλάμε για ένα ακόμη λιθαράκι που προστέθηκε στην ψυχολογία και την αυτοπεποίθησή τους.

Καθαρά επαγγελματικά, οι περισσότεροι είναι αποκαταστημένοι. Υπάρχουν, όμως, και μερικοί που δεν είναι και τόσο, με πρώτο και καλύτερο τον Δημήτρη Διαμαντίδη. Ο διεθνής άσος και βέβαια έχει συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό, πλην όμως τα πάντα τελειώνουν το επόμενο καλοκαίρι, οπότε και μένει ελεύθερος. Τα χρήματα που παίρνει ετησίως είναι κοντά στα 700.000 ευρώ, οπότε γίνεται κατανοητό ότι για να τον κρατήσουν οι αφοί Γιαννακόπουλοι, ίσως χρειαστεί να του δώσουν τα διπλάσια (απλώς αναφέρουμε ότι ο Παπαλουκάς παίρνει στην ΤΣΣΚΑ 2.500.000 ευρώ ετησίως). Η αγοραστική αξία του 26χρονου άσου έχει αυξηθεί κατακόρυφα και πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι στον Παναθηναϊκό ακόμη και μέσα στην εβδομάδα θα τον καλέσουν για να συζητήσουν τα περί ανανέωσης.

Και ο Σχορτσιανίτης είναι σε... εκκρεμότητα. Πριν από δύο μήνες, ο Ολυμπιακός κινήθηκε σωστά και τον ανανέωσε για τέσσερα χρόνια, στη μέση, όμως, υπάρχει το ΝΒΑ. Οι Κλίπερς την επόμενη σεζόν τον περιμένουν και μάλιστα, μετά τις εμφανίσεις στο Μουντομπάσκετ και ειδικά μετά τη σπέσιαλ παρουσία στο ματς με τις ΗΠΑ, θα τον ήθελαν και από φέτος. Αν ο «Σόφο» παίξει τον χειμώνα στον Ολυμπιακό, όπως και πέρυσι, δύσκολα το επόμενο καλοκαίρι θα αποφευχθεί το άλμα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.

Γυάλιζε το μάτι τους

Πολλά ακούστηκαν για τη χθεσινή μας ήττα. Κατά τη γνώμη μας, ο βασικότερος λόγος έχει να κάνει με την απουσία του Πάου Γκασόλ. Από τη μία πλευρά η ξαφνική αυτή απώλεια «συσπείρωσε» πολύ τους συμπαίκτες του και από την άλλη μπέρδεψε την τεχνική μας ηγεσία, που είχε κάνει όλο το σκάουτινγκ με βάση τον άσο των Γκρίζλις. Απόντος αυτού, ο Παναγιώτης Γιαννάκης και οι συνεργάτες του δεν ήξεραν, όπως αποδείχτηκε, από πού να περιμένουν τη ζημιά, με αποτέλεσμα οι απόλυτα διαβασμένοι Ισπανοί να μετατρέψουν τον τελικό σε δίχως προηγούμενο περίπατο. Και επειδή όλοι έχουν τις κακές τους μέρες, έτσι συνέβη και χθες με τον «Δράκο», που δεν διάβασε καλά το ματς και ηττήθηκε κατά κράτος από τον Πέπου Χερνάντεζ, η ομάδα του οποίου συν τοις άλλοις πάταγε πιο γερά στο παρκέ από τη δική μας, που μάλλον είχε «μισοαδειάσει» μετά τον αξέχαστο ημιτελικό με τις ΗΠΑ.