Τα εσκε-ΜΜΕ-να «φάουλ» ήταν κάμποσα... (Sportday / Διονύσης Ελευθεράτος)

Τι καλά που θα ήταν... Μακάρι η συνολική δημοσιογραφική -κυρίως τηλεοπτική- διαχείριση της υπόθεσης «εθνική Ελλάδας μπάσκετ» να είχε δανειστεί για λίγο την ωριμότητα και τη φαντασία της ίδιας της ομάδας. Τα στοιχεία που χαρακτήρισαν -ενίοτε στο έπακρο- τον τρόπο με τον οποίο το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα αγωνίστηκε στην Ιαπωνία από τις 19 Αυγούστου. Δυστυχώς, όμως, δεν γίνεται μετάγγιση αρετών. Τουλάχιστον όχι από το αντικείμενο της ενασχόλησης (ομάδα) στο υποκείμενο (ΜΜΕ)...

Λίγα ψήγματα έμπνευσης θα αρκούσαν, για να αποφευχθούν τα τόσα κλισέ. Ο στοιχειώδης ρεαλισμός θα προφύλασσε από κάμποσες υπερβολές και φανφάρες. Τι είπατε; Ζητώ πολλά; Οχι, δεν ζητώ τίποτε, ούτε ευελπιστώ σε κάτι καλύτερο στο μέλλον. Απλώς παρατηρώ και σταχυολογώ:

-1- Ο μεγάλος τελικός είχε λήξει. Ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι προέβαλε πλάνα από την Ομόνοια, ενώ κάποιος σχολιαστής εκφωνούσε ατελείωτο... διάγγελμα. Ο άνθρωπος θα πρέπει να είπε περισσότερες από 10 φορές πως οφείλουμε να χειροκροτήσουμε την ομάδα, καθώς και ότι δεν της αρμόζουν δάκρυα για την ήττα. Από την έβδομη φορά, αν τον άκουγες ήσουν έτοιμος να δακρύσεις! Σε αρκετές ακόμη περιπτώσεις, στην TV, παρατηρήθηκε ανάλογο «μπαράζ» εκκλήσεων, ενίοτε με ύφος δραματικό.

Το κακό με «το πολύ το "Κύριε, ελέησον"» (εν προκειμένω, «Ελληνα, χειροκρότησον») δεν είναι ότι το βαριέται κι ο παπάς. Είναι ότι υποχρεώνει την ομήγυρη να αναρωτιέται μήπως τυχόν έχει περικυκλωθεί από διαβολικές δυνάμεις, χωρίς να το ξέρει. Επιτέλους, η ελληνική κοινωνία δεν είχε γεμίσει από αγνώμονες ούτε από αναψοκοκκινισμένους ηλίθιους που θα αξίωναν να στηθούν στον τοίχο, παίκτες και προπονητής. Οι τόσες αγχώδεις παραινέσεις -για το αυτονόητο- απειλούσαν να εμφανίσουν διογκωμένο ένα πρόβλημα που είχε διαστάσεις αμελητέες. Και να μετατρέψουν το αυτονόητο σε συζητήσιμο.

-2- Σκεφθείτε κάποιον που ταξιδεύει με αεροπλάνο και φθάνει στο «Ελ. Βενιζέλος» λίγα λεπτά αφ' ότου έχει λήξει ο τελικός. Σπεύδει αμέσως σε μία από τις καφετέριες του αερολιμένα. Παρακολουθεί το δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, από το οποίο έχει χάσει το πρώτο λεπτό: εάν στα επόμενα τέσσερα λεπτά ο άνθρωπος νιώθει βέβαιος για το ποιοι νίκησαν -κι αν φυσικά έχει «ποντάρει» στη σωστή ομάδα, αποκρυπτογραφώντας το δελτίο- τότε του αξίζει, ως δώρο, μια σειρά δωρεάν μελλοντικών πτήσεων.

-3- Από καλούς γνώστες του μπάσκετ που σχολιάζουν έναν αγώνα αναμένει κανείς αναφορές σε τεχνικά (και άλλα) χαρακτηριστικά της αναμέτρησης -και όντως, πολλές φορές κατά τη διάρκεια των μεταδόσεων ακούσαμε ενδιαφέρουσες επισημάνσεις. Δεν περιμένει αναίτιες μοχθηρές αιχμές για τους αντιπάλους: ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να κατανοήσω το σχόλιο «ο Κακιούζης τους ξέρει καλά τους Ισπανούς, τους έχει απομυθοποιήσει». Συγγνώμη, πότε ακριβώς μυθοποιήθηκαν οι Ισπανοί και δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου; Από τους κορυφαίους του κόσμου, στους οποίους και εμείς ανήκουμε, μόνο οι πολυδιαφημισμένοι άσοι του ΝΒΑ είχαν μυθοποιηθεί.

Η απομυθοποίησή τους άρχισε με τις ήττες στην Ινδιανάπολη κι έφθασε στο... Λαζοπουλικό «μη περαιτέρω» με το δικό μας 101-95. Αλλά οι Ισπανοί; Τους κηρύξαμε έκπτωτους από εκεί που δεν είχαν ανέβει για να τους... εκδικηθούμε;
Το είπαμε μία, το είπαμε δύο: τούτη η ομάδα δεν χρειάζεται δάκρυα. Ας συνειδητοποιήσουμε, επιπλέον, ότι δεν χρειάζεται κλισέ, υπερβολές και «κακίες» έναντι άλλων. Τις εντυπώσεις τις έχει κερδίσει μόνη της, με την κλάση και τα επιτεύγματά της. Δεν χρειάζεται τις «άτσαλες» επιχειρήσεις φθηνού εντυπωσιασμού, στις οποίες αρκετοί, δυστυχώς, ε-ΜΜΕ-νουν...