O φαύλος κύκλος της Εθνικής θα υπάρχει μαζί με τον Οτο (Sportday / Μιχάλης Τσόχος)

Είναι φανερό. Η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου έχει χάσει τη συνοχή της, τη φρεσκάδα της, το καλό κλίμα. Αυτά έχασε, γι' αυτό και κινδυνεύει. Αυτά άλλωστε ήταν τα «όπλα» της που την οδήγησαν στην κατάκτηση του Euro 2004 και αυτά είναι τα «όπλα» που της στερούν την καλή απόδοση και τα επιτυχή αποτελέσματα ύστερα από εκείνο το θριαμβευτικό καλοκαίρι.
Το όλο ζήτημα είναι φαύλος κύκλος. Αν στον πάγκο της Εθνικής υπήρχε άλλος προπονητής και είχε κάνει τα δύο τελευταία χρόνια αυτά που έχει κάνει ο Οτο, θα είχε αντικατασταθεί προ καιρού. Πώς να συμβεί κάτι τέτοιο όμως με τον προπονητή που μας πρόσφερε απλόχερα κάτι που πιθανόν δεν θα μας προσφέρει άλλος; Στον βωμό και στη μνήμη της μεγάλης επιτυχίας του 2004 παράγοντες της ΕΠΟ, παίκτες, δημοσιογράφοι, ακόμα και οι απλοί φίλαθλοι δεν αντιδρούν. Δεν κάνουν αυτά που θα έκαναν σε άλλη περίπτωση, δεν μιλούν, δεν διαμαρτύρονται, προσπαθούν απλώς να μεταθέσουν το πρόβλημα. Αυτός λοιπόν ο φαύλος κύκλος στον οποίο έχουμε μπει σχεδόν όλοι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Ποιος δεν καταλαβαίνει, πλην του Οτο, ότι ο κύκλος του ποδοσφαιριστή Ζαγοράκη σε αυτή την ομάδα έκλεισε; Κανείς. Ακόμα και ο ίδιος ο Θοδωρής θέλει να σταματήσει, μα ο Γερμανός δεν τον αφήνει. Δυστυχώς, περισσότερο από όλους μας σε αυτόν τον φαύλο κύκλο στροβιλίζεται ο ίδιος ο Ρεχάγκελ και ο βοηθός του, ο Τοπαλίδης. Πιστεύουν ότι η Εθνική ομάδα είναι καλή μόνο αν έχει αυτούς που πήραν το Euro και ζει και αυτός με την ψευδαίσθηση ότι όλοι τους κάποια στιγμή θα ξαναπαίξουν όπως στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Δυστυχώς δεν γίνεται και δυστυχώς δεν το καταλαβαίνει ο Οτο. Προσέξτε, για παράδειγμα, την ενδεκάδα που έπαιξε εναντίον της Μολδαβίας, ποιοι δηλαδή από αυτούς ήταν βασικοί και στην Πορτογαλία. Ο Νικοπολίδης (βασικός), ο Σεϊταρίδης (βασικός), ο Δέλλας (βασικός), ο Φύσσας (βασικός), ο Καραγκούνης (βασικός), ο Μπασινάς (βασικός), ο Κατσουράνης (βασικός), ο Ζαγοράκης (βασικός), ο Χαριστέας (βασικός). Ποιοι είναι οι δύο μοναδικοί ποδοσφαιριστές που έπαιξαν βασικοί στη Μολδαβία και δεν ήταν στην Πορτογαλία; Ο Αμανατίδης και ο Κυργιάκος. Ο πρώτος έπαιξε επειδή τραυματίστηκε ο Γιαννακόπουλος, ο οποίος σίγουρα θα ξεκινούσε αν ήταν καλά. Ο δεύτερος το πιθανότερο είναι ότι δεν πήγε στην Πορτογαλία επειδή προερχόταν από τραυματισμό, διαφορετικά θα ήταν και αυτός πρωταθλητής Ευρώπης. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι ο Οτο τους «πρωταθλητές Ευρώπης», είτε είναι καλά είτε όχι, δεν πρόκειται να τους αφήσει εκτός ενδεκάδας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται αδικίες σε βάρος παικτών που εμφανώς εδώ και τουλάχιστον έναν χρόνο είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από αυτούς που παίζουν, αλλά κάθονται στον πάγκο ή δεν καλούνται.

H μετατροπή της Εθνικής από ομάδα στην οποία καλούνται και παίζουν οι καλύτεροι σε κλειστό κλαμπ, στην οποία καλούνται μόνο όσοι είναι πρωταθλητές Ευρώπης και τέσσερις-πέντε ακόμα για το ξεκάρφωμα, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Αρκετοί από τους παίκτες πηγαίνουν με βαριά καρδιά και το κίνητρο απουσιάζει. Όταν ξέρεις ότι ο «παλιός θα παίξει ακόμα κι αν ο νέος είναι καλύτερος», τότε αν είσαι παλιός επαναπαύεσαι και αν είσαι νέος αδιαφορείς. Και όταν αυτό συμβαίνει και ο προπονητής και ο βοηθός του δεν το αντιλαμβάνονται, ο φαύλος κύκλος δεν θα κλείσει ποτέ. Και δεν θα κλείσει επειδή ο Γερμανός είναι αγύριστο κεφάλι. Προτιμά να... πεθάνει μαζί με τις ιδέες του, παρά να τις εγκαταλείψει. Συνεπώς, στην ΕΠΟ έχουν δύο δρόμους. Ή θα αφήσουν την Εθνική να... πεθάνει για χάρη των αναμνήσεων, διατηρώντας τον Οτο στη θέση του, ή θα ευχαριστήσουν τον Γερμανό για τις αναμνήσεις και θα πάνε παρακάτω.