Φανφαρόνοι εναντίον Εθνικής μπάσκετ! (Sportday / Διονύσης Ελευθεράτος)

Πώς να... αγιάσεις; Ο γράφων επιθυμούσε να συμπυκνώσει σε ένα μόνο κείμενο τις ενστάσεις του για τα υπερφίαλα κλισέ και τους φανφαρονισμούς που περιβάλλουν, πολύ συχνά, το εκπληκτικό επίτευγμα της Εθνικής ομάδας μπάσκετ. Ελα, όμως, που ο σχετικός «χορός» καλά κρατεί...

Πόσο απέχει η λογική εκτίμηση ότι η απουσία του Γκασόλ ενεργοποίησε το ένστικτο αυτοσυντήρησης των Ισπανών από τον σπασμωδικό και αυθαίρετο ισχυρισμό πως αν εκείνος έπαιζε, «σίγουρα θα νικούσαμε εμείς»; Οσο η Ελβετία από τη Νέα Ελβετία. Ε, αν είναι έτσι, βρε παιδιά, τότε στο μέλλον να αποσύρουμε -παραμονές κρίσιμων αγώνων- δύο ή τρία ατού μας ώστε να έχουμε τη νίκη «στο τσεπάκι»!

Σε άρθρο στο Ιντερνετ εθεάθη το εξής επιμύθιο: «οι Ισπανοί είναι πρώτοι, εμείς όμως οι καλύτεροι». Σε ανάλογο μήκος κύματος, αλλά πολύ πιο επιθετικά, το SMS ακροατή -εμφανώς επηρεασμένου από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα- γνωμάτευε: «Η νίκη μας επί των Αμερικανών θα μείνει για πάντα στην ιστορία, την πρωτιά των Ισπανών σε λίγο δεν θα τη θυμάται κανείς». Διάβολε, τόσο πολύ υποτιμάμε τον άθλο και την καταξίωση της ομάδας μας; Φοβόμαστε ότι δεν εκπέμπει αρκετή λάμψη και γι' αυτό πασχίζουμε με τόσο άγχος να μειώσουμε την επιτυχία των άλλων;

Οι αντίπαλοί μας (στον τελικό) είχαν ταξιδέψει στην Ιαπωνία κουβαλώντας μαζί τους τον χαρακτηρισμό της καλύτερης ισπανικής ομάδας όλων των εποχών. Γρήγορα αποδείχθηκαν απείρως ανώτεροι του συγκροτήματος που παρουσίασαν στο Ευρωμπάσκετ. Εμείς φθάσαμε στον τελικό εκτοπίζοντας εντυπωσιακά τους πανίσχυρους Αμερικανούς. Εκείνοι, δαμάζοντας τους Αργεντινούς που είχαν νικήσει τις ΗΠΑ δύο φορές σε σημαντικούς αγώνες τα τελευταία χρόνια (Ινδιανάπολη, 2004). Στον τελικό, δίχως τον καλύτερό τους παίκτη, επικράτησαν με 23 πόντους διαφορά. Πόθεν ακριβώς τεκμαίρεται δική μας ανωτερότητα απέναντί τους; Γιατί το επίτευγμά τους είναι καταδικασμένο να παραδοθεί στη λήθη;

Είχε μαλλιάσει η γλώσσα μας να το λέμε, είχε πιαστεί το χέρι μας να το γράφουμε και να το αναλύουμε: λίγα δόγματα συναγωνίζονται σε ηλιθιότητα την αμερικάνικη αρλούμπα, σύμφωνα με την οποία «ο πρώτος είναι το παν, ο δεύτερος τίποτε» -ωσάν η ποδοσφαιρική Ιστορία και η συλλογική συνείδηση να μην ύμνησαν την «αποτυχούσα» Ουγγαρία του 1954 ή την «αποτυχούσα» Ολλανδία του 1974! Στην Ελλάδα σήμερα, χάρη στο αργυρό μετάλλιο της Εθνικής μπάσκετ, το βλακώδες αυτό δόγμα χάνει έδαφος. Πότε επειδή αρκετοί κατανοούν σε βάθος πόσο σαθρό είναι κι άλλοτε διότι πολλοί ποιούν την ανάγκη φιλοτιμία: τώρα, απλώς, δεν συμφέρει.

Ελα, όμως, που κάποια ΜΜΕ λανσάρουν -ανομολόγητα, έστω- ένα «ομογάλακτο» κι εξίσου «στείρο» δόγμα: «Ο δεύτερος είναι το παν, ο πρώτος τίποτε»! Να το, έτοιμο... Ξεπρόβαλε εν μέσω κυριακάτικων μεσημβρινών δελτίων που σχεδόν... απέκρυπταν ποια ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια κόσμου. Εν μέσω όψιμου σνομπισμού για τον τελικό.

Όμως κι αυτή η κοντόφθαλμη «γραμμή» αποβαίνει ζημιογόνα για την Εθνική. Διότι, εάν η πρωτιά εξισώνεται -κατά το δοκούν και κατά περίσταση- με τη δεύτερη θέση, γιατί να μην δικαιούνται και οι (όποιοι) μικρόψυχοι να υποτιμούν τον δικό μας θρίαμβο στη Σερβία; Εάν στον πρώτο του Μουντομπάσκετ δεν αναγνωρίζεται το παραμικρό προβάδισμα έναντι του δεύτερου (γιατί «έτσι μας αρέσει»), τότε γιατί ο δεύτερος -δηλαδή εμείς- να διαθέτει αναγνωρισμένη υπεροχή έναντι του τρίτου, του τέταρτου, του πέμπτου; Πάλι επειδή «έτσι μας αρέσει»; Αλλά ποιος να απαντήσει; Μιλούν οι στρουθοκάμηλοι;