H ηρεμία της ομάδας (Sportday / Αντώνης Πανούτσος)

Η φράση που επαναλαμβάνει ο Σάββας Θεοδωρίδης είναι: «Αφήστε την ομάδα να ηρεμήσει». Το θέμα είναι σε ποιους το λέει. Γιατί αν το λέει στον Σωκράτη Κόκκαλη, έχει απόλυτα δίκιο. Την περασμένη Πέμπτη ο Σωκράτης Κόκκαλης συναντήθηκε στο Ίδρυμα Κόκκαλη με τον Ριβάλντο. Ο τόπος της συνάντησης δείχνει τη διάθεση της μυστικότητας, αλλά το θέμα της συζήτησης προκαλεί απορία.

Σε μια περίοδο που ο Ολυμπιακός είναι μπροστά στο πρωτάθλημα, αλλά η απόδοση της ομάδας δεν δημιουργεί εμπιστοσύνη, λέγεται ότι ο Κόκκαλης συμβουλεύτηκε τον Ριβάλντο αν ο Λουξεμπούργκο είναι ο κατάλληλος προπονητής για να αντικαταστήσει τον Σόλιντ. Το θέμα δεν είναι αν ο Λουξεμπούργκο είναι καλύτερος από τον Σόλιντ, αλλά αν έχει λογική να μιλάς για τέτοιο θέμα με έναν εν ενεργεία ποδοσφαιριστή της ομάδας σου.

Πρώτον. Ο Τροντ Σόλιντ είναι από τους προπονητές που ενημερώνονται για το τι γράφουν οι εφημερίδες. Οσο και επαγγελματίας να είναι, πώς μπορεί να νιώθει απέναντι σε έναν ποδοσφαιριστή του, ο οποίος, ενώ θεωρητικά είναι υφιστάμενός του, πρακτικά μιλάει με τον πρόεδρο για την αντικατάστασή του; Αγιος να είναι ο Νορβηγός, δεν θα βλέπει τον Ριβάλντο με στραβό μάτι;

Δεύτερον. Ο Ριβάλντο συνεργάζεται σε θέματα μάνατζμεντ με τον πρώην διεθνή Βραζιλιάνο ποδοσφαιριστή Σέζαρ Σαμπάιο. Στη Βραζιλία λέγεται ότι αμφότεροι συνεργάζονται με τον Λουξεμπούργκο, ο οποίος όταν ήταν προπονητής στην εθνική, είχε κατηγορηθεί ότι χρίζει «δικούς» του παίκτες διεθνείς για να ανεβάσει την αξία τους.

Επίσης, λέγεται ότι Ριβάλντο και Λουξεμπούργκο συνεργάστηκαν για να πάει ο Ρομπίνιο στη Ρεάλ. Πώς είναι δυνατόν να ζητείς τη συμβουλή του Ριβάλντο για έναν συνεργάτη του και να τη θεωρείς αντικειμενική;

Τρίτον. Σε θέματα μεταγραφών η διοίκηση του Ολυμπιακού λέει ότι ο ρόλος του προπονητή είναι να προτείνει ελλείψεις σε θέσεις και η διοίκηση έχει ευθύνη να τις καλύπτει. Εχει καλώς.

Πώς όμως είναι δυνατόν να λες ότι ο προπονητής δεν έχει δικαίωμα να προτείνει συγκεκριμένους παίκτες, αλλά ένας παίκτης έχει δικαίωμα να προτείνει τον προπονητή του;

Οι άγαρμπες κινήσεις της διοίκησης του Ολυμπιακού θα έχουν νόημα, αν έχει αποφασιστεί η άμεση απόλυση του Τροντ Σόλιντ.

Αν όμως η απόφαση δεν έχει ακόμα ληφθεί, το τζέρτζελο της συνάντησης του Κόκκαλη με τον Ριβάλντο είναι ό,τι πρέπει για να δημιουργήσει αναστάτωση. «Να μην αφήσει την ομάδα σε ηρεμία», που λέει και ο Σάββας...

Σχεδόν όλοι οι παίκτες του Παναθηναϊκού πέρασαν το βράδυ της Κυριακής στο «Holiday Inn» της Αττικής οδού. Δύο αποφάσισαν να φύγουν. Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος τον οποίο πέρασε και πήρε η Τρέντι Κυπαρίσση, επειδή έπρεπε να φύγει την επόμενη μέρα για αρθροσκόπηση στην Ιταλία και ο Νασίφ Μορίς τον οποίο πέρασε και πήρε ο μάνατζέρ του, επειδή δεν ανέχεται να δίνει την εντύπωση ότι φοβάται.

Η περίπτωση του Παπαδόπουλου έχει ενδιαφέρον για την επιλογή του γιατρού. Πρόσφατα ο Εκι Γκονζάλες μετά την εγχείρηση στους χιαστούς είχε δηλώσει ότι ο Αργύρης Μήτσου είναι ο καλύτερος γιατρός. Μια άποψη που δεν φαίνεται να ενστερνίζεται ο Παπαδόπουλος, ο οποίος για μία αρθροσκόπηση δεν προσβάλλει βέβαια τον Μήτσου πηγαίνοντας σε άλλον Ελληνα ορθοπεδικό, αλλά ταξιδεύει στην Ιταλία για να την κάνει. Τέλος πάντων, η εμπιστοσύνη σε ιατρικές επεμβάσεις είναι και θέμα ψυχολογίας. Η εμπιστοσύνη όμως στη διάθεση των οπαδών απέναντί σου είναι θέμα αντίληψης. Και ο Νασίφ Μορίς έχει σχηματίσει την άποψη ότι είναι το μαύρο πρόβατο της κερκίδας.

Η αντιπαράθεση του Μορίς με τους οργανωμένους του Παναθηναϊκού ξεκίνησε στο παιχνίδι με τη Ζαπορίζια στην Πάτρα. Στο ντου των οργανωμένων κάποιος πέταξε μία καρέκλα που πέτυχε τον Μορίς. Ο Μορίς τη σήκωσε και την επέστρεψε προς το γενικό σημείο από όπου είχε έρθει. Το γεγονός είχε καταγραφεί από τους οργανωμένους στα μαύρα κατάστιχα, αλλά ο ερχομός του Μουνιόθ, η βελτίωση της ομάδας και τα καλά αποτελέσματα το έκαναν να μην πάρει συνέχεια. Η σχέση οπαδών και Μορίς έφτασαν σε κρίση μετά το ματς του Παναθηναϊκού με την Παρί Σεν Ζερμέν. Στην επιστροφή, όταν οι οπαδοί άρχισαν να βρίζουν, ο Μορίς σήκωσε το χέρι με προτεταμένο το λάθος δάχτυλο. Αυτό δεν το συγχώρησαν. Την περασμένη εβδομάδα σε εκδήλωση στο «The Mall», στην οποία έπαιρνε μέρος ο Μορίς, ανάμεσα στον κόσμο άρχισαν να πληθύνονται τα μέλη από τους οργανωμένους των Βουπού. Μπροστά στον φόβο των επεισοδίων ο Μορίς γρήγορα φυγαδεύτηκε από την εκδήλωση.

Τέτοια γεγονότα, όταν τα αποτελέσματα δεν είναι καλά, φυσικά συμβαίνουν σε όλες τις ομάδες. Στον Παναθηναϊκό όμως έχει δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα φοβίας. Χθες, σε παιδική εκδήλωση παίκτες είχαν ανησυχία ότι μπορεί να γίνει ντου. Και η ανησυχία γίνεται μεγαλύτερη όταν οι παίκτες αισθάνονται ότι οι πιέσεις των οργανωμένων δεν βρίσκουν αντίσταση από τη διοίκηση.

Συνήθως συμπεριφέρεσαι με τον χαρακτήρα που οι άλλοι πιστεύουν ότι έχεις. Οταν οι άλλοι σε εκτιμούν ως επαγγελματία, εκτός αν είσαι αφιλότιμος από κούνια, θα επιστρέψεις την εκτίμησή σου. Εάν σε έχουν για αδιάφορο κωλόπαιδο, που το μόνο που ενδιαφέρεσαι είναι να παίρνεις τον μισθό σου, έτσι τελικά θα συμπεριφερθείς. Στον Παναθηναϊκό πάνε φουλ για μια απομίμηση του χειρότερου χαρακτηριστικού του Ολυμπιακού. Του τσαμπουκά στους παίκτες. Κάπου μοιάζει να πίστεψαν ότι τα ντου στου Ρέντη είναι σημαντικό στοιχείο επιτυχίας τα τελευταία χρόνια. Οτι αν τα «κωλόπαιδα» του Ολυμπιακού παίρνουν πρωταθλήματα όταν τους χαράζουν με κλειδιά τα αυτοκίνητα, μπορεί -αν διακοσμήσουν τα αμάξια και των δικών μας «κωλόπαιδων»- να φιλοτιμηθούν να παίξουν μπάλα. Παραλείποντας να συνυπολογίσουν ότι τα πέτρινα χρόνια στον Ολυμπιακό ήταν 10 ευτυχισμένα χρόνια για τους απανταχού του Πειραιώς φαναρτζήδες, αλλά όχι και για την ομάδα.

Μιλώντας με οποιονδήποτε έχει σχέση με τον Παναθηναϊκό, όταν φτάσεις στο ερώτημα «ποιοι είναι οι παίκτες που αδιαφορούν;», πέφτεις σε αδιέξοδο. Ο Μπίσκαν και ο Αντονσον, οι οποίοι είναι υποψήφιοι να πάρουν πόδι από την Παιανία, δεν είναι βασικοί. Ο Βύντρα μπορεί να έχει κάνει γκέλες, αλλά αν μπορείς να τον κατηγορήσεις για κάτι, είναι ότι τις κάνει από το άγχος να προσφέρει και όχι από αδιαφορία. Οι τρεις της άμυνας σκίζονται. Ο Τζιόλης ήταν η αποκάλυψη του ματς με το Αιγάλεω. Ο Βίκτορ έδωσε ποιότητα στην ομάδα. Ο Μπόβιο είναι αργός, αλλά αυτό δεν σημαίνει αδιάφορος. Ο Ρομέρο μπορεί να μην είναι η αποκάλυψη του πρωταθλήματος, αλλά όταν παίζει στη θέση του, αποδίδει. Ο Ιβανσιτς έχει το γλυκύτερο αριστερό πόδι και χτυπάει τα καλύτερα φάουλ. Ο Γκονζάλες επέστρεψε από βαρύ τραυματισμό και χωρίς να έχει κάνει προετοιμασία μπήκε στο ματς με την Καλαμαριά για να δώσει μαγική ασίστ στον Σαλπιγγίδη. Τι φταίει, λοιπόν; Οτι ο Δάρλας δεν έδειξε την απαραίτητη για νέο παίκτη ταπεινότητα και αγόρασε τζιπ; Οτι ο Λεοντίου τόλμησε να φορέσει κόκκινα παπούτσια; Οτι ο Παπαδόπουλος δεν έκανε αγωγή, όταν περιοδικό τον έβαλε εξώφυλλο με κόκκινη φανέλα; Τίποτα ουσιαστικά δεν φταίει. Αυτό που φταίει είναι ότι τα θυμόμαστε. Ανύπαρκτα παραπτώματα που η επικοινωνία του Παναθηναϊκού έκανε σημαντικά.

Ακούστηκαν κραυγές αγανάκτησης, επειδή, μολονότι ο Γιάννης Βαρδινογιάννης πήγε στα αποδυτήρια και μίλησε σκληρά στους παίκτες απαιτώντας το πρωτάθλημα, αυτοί πήγαν και έφαγαν τρία από την Κέρκυρα. Αντιστρέφοντας το σκεπτικό, ένας λόγος που οι παίκτες έφαγαν τα τρία από την Κέρκυρα είναι ότι ο Γιάννης Βαρδινογιάννης πριν από το ματς πήγε στα αποδυτήρια και απαίτησε τη νίκη.

Το πρόβλημα των παικτών του Παναθηναϊκού δεν είναι ότι είναι αραχτοί και άνετοι. Το πρόβλημά τους είναι ότι έχουν την προβλεπόμενη μεγάλη πίεση της κερκίδας. Το να αυξηθεί η πίεση με τον ιδιοκτήτη της ομάδας στα αποδυτήρια είναι μια κίνηση για να αυξηθεί ακόμα περισσότερο η πίεση. Μέχρι κάποια στιγμή να εμφανιστεί ένα φαινόμενο, το οποίο κατά τη γνώμη μου αποτελεί την κατάρα των ομάδων των τελευταίων χρόνων του Παναθηναϊκού. Το φαινόμενο της προσωρινότητας. Ας το ονομάσουμε «φαινόμενο Σκάτσελ». Οπου ένας καλός κατά κοινή ομολογία ποδοσφαιριστής παύει να ενδιαφέρεται για καριέρα, πιστεύοντας ότι στο τέλος της σεζόν η ομάδα θα τον σουτάρει. Παίκτες διαφορετικής αξίας -από τον Σκάτσελ μέχρι τον Μίτου, τον Αντριτς και τον Μάριτς, από τον Βόουτερ μέχρι τον Τόργκελε- ενώ στις πρώτες εμφανίσεις τους στον Παναθηναϊκό έκαναν ό,τι μπορούσαν, σύντομα συμβιβάστηκαν σε ένα ρόλο προσωρινού παίκτη. Χωρίς να δημιουργούν προβλήματα μετρούσαν μέρες μέχρι να συνεχίσουν -μερικές φορές επιτυχημένα- την καριέρα τους κάπου αλλού.

Περισσότερο από βούρδουλα η διοίκηση του Παναθηναϊκού χρειάζεται να δείξει συμπάθεια στους παίκτες. Τη συγκεκριμένη συμπάθεια και εκτίμηση που έχει ο ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης στους μάστορες, εκτιμώντας την τέχνη τους. Μέσω του φιλικού της Τύπου η εντύπωση που δίνεται είναι ότι στην καλύτερη περίπτωση ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει τους παίκτες σαν αναλώσιμους υπαλλήλους. Στη χειρότερη σαν ανίκανους που παίρνουν τα λεφτά του αφεντικού χωρίς να προσφέρουν. Η συνεχής αναφορά στο «τι ήταν όταν τον βρήκαμε;» σε αντιπαράθεση με το «τι μας ζητάει τώρα;» είναι μειωτική.

Το πρόβλημα του Ολυμπιακού που καλύπτεται από τις επιτυχίες, στον Παναθηναϊκό διογκώνεται από τις αποτυχίες. Το πρόβλημα είναι η έλλειψη ανοχής. Στην ΑΕΚ, όταν ο Λορένσο Φερέρ έβαζε τον Καπετάνο να παίξει στη γραμμή, πώς νομίζετε ότι θα ένιωθαν ο Ιβιτς και ο Νικολαΐδης; Φρικαρισμένοι; Τι θυμόσαστε να είπαν; Ακριβώς αυτό που θυμάστε. Τίποτα. Στον Παναθηναϊκό άλλαξαν παίκτες, προπονητές, γενικούς αρχηγούς στον πάγκο. Δεν βελτιώθηκε τίποτα. Αν τόσα ομοιόμορφα πειράματα αποτυγχάνουν, το λάθος είναι του επιστήμονα. Της διοίκησης. Η διοίκηση δεν μπορεί να αλλάξει, αλλά η πολιτική της μπορεί. Καμιά φορά αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να μην κάνεις τίποτα. Πιθανότατα η διοίκηση του Παναθηναϊκού να βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Αντί να βάλει κάποιον στα αποδυτήρια να τρίζει τα δόντια, αντί να κόβει κεφάλια, αντί να αλλάζει προπονητή, να δείξει στους παίκτες ότι τους συμπαθεί. Γι' αυτό που είναι και με τις ιδιαιτερότητές τους. Και αν κάποιος φορέσει κόκκινα παπούτσια, de gustibus et de coloribus non disputandum, όπως λέγανε και οι Ρωμαίοι που δεν ασχολούνταν με κουταμάρες.