Δεύτερος και τρίτος μεταξύ πρώτων (Sportday / Νίκος Παπαδογιάννης)

Ηταν κάπως παράξενο το θέαμα προχθές το βράδυ στο παλκοσένικο του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας. Οι εκλεκτοί της ψηφοφορίας των αθλητικών συντακτών προέρχονταν κατά το ήμισυ από το μπάσκετ (Εθνική Ανδρών, Παναγιώτης Γιαννάκης) και κατά το άλλο ήμισυ από τον στίβο (Περικλής Ιακωβάκης, Πηγή Δεβετζή). Να τα βλέπει ο ανυποψίαστος και να νομίζει ότι η Ελλάδα έχει –εκτός από μπάσκετ– ακμαίο κλασικό αθλητισμό!

Στην πραγματικότητα, τα στάδια, Ολυμπιακά και μη, ρημάζουν. Πίσω από τη βιτρίνα, βασιλεύει στα κουλουάρ η παρακμή. Ο απόηχος από το σούπερ σκάνδαλο Κεντέρη, Θάνου μετέτρεψε τον ελληνικό αθλητισμό σε διεθνές ανέκδοτο, ενώ η όζουσα υπόθεση Παπακώστα πολλαπλασίασε τους καγχασμούς. Μόλις μπει το νέο έτος, ο Βασίλης Σεβαστής θα καθίσει στο εδώλιο της Επιτροπής Φιλάθλου Πνεύματος για να εξηγήσει τα δυσεξήγητα.

Οι αθλητές που αναδείχθηκαν και αποθεώθηκαν μέσα στο 2006 ναι μεν πέτυχαν σημαντικές διακρίσεις, αλλά πάνω απ' όλα διακρίνονται για το καθαρό βλέμμα τους. Οταν φημισμένοι συνάδελφοί τους αποφεύγουν τα μίτινγκ του καλοκαιριού όπως ο διάολος το λιβάνι (ή υποφέρουν επί μήνες ή χρόνια από περίεργους τραυματισμούς), ο Ιακωβάκης με τη Δεβετζή γυρίζουν τον κόσμο και λανσάρουν το ταλέντο τους. Το κρυφτούλι είναι για άλλους.

Αν η Δεβετζή επικράτησε στην ψηφοφορία των κοριτσιών ελλείψει σοβαρού ανταγωνισμού, ο Ιακωβάκης χρειάστηκε να αποτινάξει το σπριντ δύο δικών μας στην τελική ευθεία, όπως έκανε τον Αύγουστο στο Γκέτεμποργκ. Πέρυσι στην πεντάδα ήταν μόνο ο Διαμαντίδης, φέτος όμως του έκανε παρέα ο συνοδοιπόρος του στην Εθνική ομάδα Θοδωρής Παπαλουκάς: δεύτερος ο «Μίμης», τρίτος ο «Τεό».

Χρειάζεται να σας πω ότι εγώ τους ψήφισα «1-2». Αξιέπαινος ο Ιακωβάκης και θαυμαστά τα κατορθώματά του μέσα στο 2006 (ακόμα πιο θαυμαστά αυτά του Κύπριου Μάρκου Παγδατή, αν θέλετε την ταπεινή γνώμη μου), αλλά τα συναισθήματα που μου πρόσφεραν τα παλιόπαιδα της Εθνικής μπάσκετ στο τέλος του καλοκαιριού στην Ιαπωνία ξεπέρασαν οτιδήποτε έχω ζήσει ποτέ στα γήπεδα.

Η ήττα από τους Ισπανούς στον τελικό του Μουντομπάσκετ, σε συνδυασμό με τις εμμονές πολλών συναδέλφων μου (θα έχετε ακούσει δα το δόγμα "ό,τι παίζεται με τα χέρια είναι μ***κία"), στέρησαν ψήφους από τους αστέρες της «επίσημης αγαπημένης», μαζί και την πρωτιά. Την κέρδισαν, βέβαια, ως ομάδα. Αλλωστε ως ομάδα πορεύτηκαν στο αραιό οξυγόνο της κορυφής, ως ομάδα έφτασαν εκεί που έφτασαν. Θα ήταν κάπως άδικο να επικεντρωθεί η επιτυχία της Εθνικής ομάδας σε ένα πρόσωπο, πέρα από εκείνο του προπονητή της. Δεν ζούμε πια στην εποχή του Γκάλη.

Μία ένσταση έχω μόνο. Ο Παπαλουκάς θα έπρεπε να τερματίσει ψηλότερα από τον Διαμαντίδη. Έστω δεύτερος, αν όχι πρώτος. Ο άσος του Παναθηναϊκού μπορεί να είναι καλύτερος παίκτης από αυτόν της ΤΣΣΚΑ Μόσχας (δικαιώθηκε άλλωστε από τη σχετική ψηφοφορία της ιστοσελίδας www.eurobasket.com), μπορεί να είναι το «χταπόδι» του ευρωπαϊκού μπάσκετ, ωστόσο το 2006 ανήκε στον Θοδωρή. Ξεχάσατε τι συνέβη τον Μάιο στην Πράγα; Ο «Παπ» οδήγησε την ΤΣΣΚΑ στη γη της επαγγελίας έπειτα από 35 χρόνια και κέρδισε σχεδόν παμψηφεί τον τίτλο του MVP. Και στο Μουντομπάσκετ, ακόμη, αυτός ήταν ο κορυφαίος στο κομβικό ματς με τους Αμερικανούς.

Έλα, όμως, που δεν πήρε... οπαδικές ψήφους. Ποιον πιστεύετε ότι ψήφισαν όσοι συνάδελφοί μου βλέπουν τον κόσμο πράσινο; Τον Λουκά Βύντρα;